menu

Nick Cave & Warren Ellis - Carnage (2021)

mijn stem
3,96 (270)
270 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Goliath

  1. Hand of God (5:16)
  2. Old Time (5:16)
  3. Carnage (4:47)
  4. White Elephant (6:08)
  5. Albuquerque (3:56)
  6. Lavender Fields (4:33)
  7. Shattered Ground (5:34)
  8. Balcony Man (4:30)
totale tijdsduur: 40:00
zoeken in:
5,0
M'n eerste vijf sterren album dit jaar. Na een eerste luisterbeurt onder de indruk van dit album. Echt heel mooi!

avatar van aERodynamIC
4,5
Dat is even een verrassing: een nieuwe Nick Cave. Zonder Bad Seeds en met Warren Ellis.

Niet heel bijzonder toch? Ik heb menig soundtrack laten liggen van de heren en dacht dat het er hier ook eentje betrof. Niet dus: dit is het eerste 'reguliere album' van de mannen.

En gelijk al vind ik het interessanter dan Ghosteen (eigenlijk ook wel een Cave-Ellis album). Qua teksten vind ik het wel weer op het randje af en toe, maar als Prince-fan ben ik wel wat gewend zullen we maar zeggen.

De strijkers doen het goed bij mij moet ik zeggen en dit album komt op mij wat broeieriger over dan de voorgangers, iets minder geforceerd ook.

Ik ben benieuwd of dit nog gaat groeien, maar de eerste indruk is zeker goed. En mis ik de rockende Bad Seeds? Jazeker, maar met dit album gaat Cave de ballade-man toch een andere kant op dan we gewend zijn.
Het sluit zeker aan op de voorgangers, maar het lijkt wel of er licht gloort aan het einde van de donkere tunnel.

En is dat niet wat we allemaal willen?!

Vindt dat meneer cave aant zagen is de laatste tijd

avatar van Venceremos
4,0
Geluk is wat ik Cave gun. Een bandalbum is wat ik wil. Beetje gitaar enzo.

En is dat Albuquerque nou een corona song? Wat een kitsch weer. Eerste plaathelft was prima te verhapstukken maar hier treedt het verval in.

avatar van Bert Wasbeer
Nou, een voldoende is het zeker. Het begint erg sterk. Maar sommige songs tegen het eind lijken niet echt af of zo. Die laatste songs hebben daarnaast ook een beetje dezelfde sfeer als Ghosteen, en die lag mij niet heel erg. Pluspunt is wel dat de plaat dan ook gewoon stopt en niet nog een kwartier nodeloos doordreuzelt.

Een verder oordeel volgt wellicht later.

avatar van Spoelworm
aERodynamIC schreef:
. Qua teksten vind ik het wel weer op het randje af en toe, maar als Prince-fan ben ik wel wat gewend zullen we maar zeggen.


Zou je dit voor mij willen toelichten? Ik ben geen groot Cave fan of kenner,maar ik heb onlangs twee albums van de heren aangeschaft,beide ost en die bevielen mij erg goed. Wat moet ik me voorstellen of wat kan ik verwachte ten opzichte van jouw vergelijking met Prince?

avatar van deric raven
4,5
Ik ben weer volledig overtuigd, wat een geweldig koppel is dit toch!

avatar van aERodynamIC
4,5
Spoelworm schreef:

Zou je dit voor mij willen toelichten? Ik ben geen groot Cave fan of kenner,maar ik heb onlangs twee albums van de heren aangeschaft,beide ost en die bevielen mij erg goed. Wat moet ik me voorstellen of wat kan ik verwachte ten opzichte van jouw vergelijking met Prince?

Iets te gevaarlijke vergelijking uiteraard, omdat het bij beide heren anders ligt. Laten we het maar houden op net wat te veel 'lord en kingdom' en dat weet ik nu onderhand wel.

Het hoort bij Cave, ik weet het, maar iets anders mag ook wel eens

avatar van Spoelworm
Oke zo. Ik dacht dat Prince vooral meer into sexyness was maar waarschijnlijk refereer je naar zijn latere werk,dat was meen ik meer religieuzer(?) Ik heb dat eigenlijk niet gevolgd

avatar van Poles Apart
4,0
Hij heeft een huis in Brighton (United Kingdom) en ze hebben hier een House of Lords, beide al een tijdje een inspiratie voor Niek Grot

avatar van rebjuh
4,5
Oh, wat prachtig. Echt, die samenwerking. Maar wat mij betreft is Ghosteen nog sprekender (als we dan toch albums gaan vergelijken). De sfeer die daar staat, is nog intenser en onafbreekbaar.

Maar wellicht groeit deze nog verder...

avatar van Lighthouse
5,0
Mijn hemel. Je zou toch denken dat de man ooit eens een middelmatig album zal afleveren?

Maar dit is heerlijk. Inderdaad een mix van vele Cave fases, maar meteen ook een nieuwe.

Balcony Man is het absolute prijsnummer hier, op het eerste gehoor. Niet normaal hoe mooi dat nummer is. Hand Of God, het titelnummer, White Elephant en Albuquerque zijn ook instant toppers.

Cave en ik gaan een mooi jaar tegemoet.

avatar van Wickerman
Voor mij springt na het eerste gehoor alleen ‘Old Time’ en het tweede deel van ‘White Elephant’. Dat laatste had zo op The Good Son kunnen staan. De rest kabbelt lekker voort in de stijl van de laatste twee albums, misschien net iets rauwer. Jammer. Ik had gehoopt op het geluid van de eerste soundtracks.

avatar van Lighthouse
5,0
Die violen in combinatie met dat 'hand of god' mantra in de openingstrack. Geweldig goed gedaan.

avatar van deric raven
4,5
Als ware bloedbloeders sluiten twee geleefde op leeftijd rakende wijze heren een geheim verbond af. De vermoeiende verstilling heeft plaats gemaakt voor een zelfverzekerde terugkijk op het leven, waarbij de broeierigheid van vergeten tijden steeds verder op de voorgrond treedt. Met regelmaat wordt er aangeklopt bij die alles vernietigende jaren tachtig. Op de resten van een autokerkhof wordt een verjaardagsfeestje met veel drugs en drank afgesloten en het kwaadaardig zaadje geplant. De frontman denkt er nog niet over na om zich te binden, en het leven staat mijlenver verwijderd van de familieman die jaren later in hem voorzichtig tot bloei komt.

Nick Cave zoekt weer die hulp bij zijn trouwe compagnon Warren Ellis, die als vriend zijnde ook een steeds belangrijkere plaats in zijn leven vervult. De positie van de overige Bad Seeds is de laatste jaren al een tijdje twijfelachtig en verzwakt, maar ondanks de indrukwekkende solo liveregistratie Idiot Prayer heeft ook deze bomenlange indrukwekkende verschijning ook behoefte aan contact. Het thuisgeluk is verscheurd, en samen isoleren Nick Cave & Warren Ellis zichzelf doelbewust om die vriendschappelijke band nog meer te versterken en het beste in elkaar naar boven te trekken.

Carnage lijkt zich los te koppelen van het drieluik Push the Sky Away, Skeleton Tree en Ghosteen. Natuurlijk heeft het bloedbad zijn sporen na gelaten, en natuurlijk blijven die voelbaar, en natuurlijk zal dit op al het toekomstig te verschijnen werk nog als een wazige schaduw aanwezig zijn. Daar is geen discussie over mogelijk, en dat hoeft ook niet. Carnage is een plaat die tot stand is gekomen door vriendschap en liefde. Sterker nog Carnage is een plaat die vooral over vriendschap en liefde gaat.

Niet dat dit thematisch de rode draad in het geheel vormt, maar het is vooral een gevoelskwestie. De gebroken, in tranen verkerende toestand van Nick Cave is gepauzeerd. Hij heeft de wereld al jaren geleden kennis laten maken met zijn zachtere toegankelijke kant, maar ook hier is nu veel meer ruimte voor die harde kenmerkende maniakale schreeuw die zeker niet verdwenen is, al is het niet gepast om als zestiger dwars en ongecontroleerd om zich heen te schoppen. Verwacht dat dan ook niet, maar er zijn weldegelijk passages die memoreren aan die heftige The Birthday Party periode.

Het verhalende Hand Of God opent met het fascinerende pianospel waarmee Nick Cave zo overtuigend weet te soleren op het persoonlijke Idiot Prayer. Toch is het Warren Ellis die daar in zijn demonische dirigentenrol abrupt doelbewust een einde aan maakt. Zijn eenmansorkest staat gelijk aan de toch al niet misselijke positie van de overige sterspelers van The Bad Seeds waarvan belangrijke kernfiguren ondertussen uit het zicht verdwenen zijn en zich definitief afgekeerd hebben van deze geoliede begeleidingsband. Ook het overlijden van pianist Conway Savage heeft er flink ingehakt, waardoor Nick Cave noodgedwongen steeds vaker de toetsenpartijen voor zijn rekening neemt, en daar verrassend sterk mee weg komt.

Hand Of God dus, met het klassiek geschoolde hemelse intro, waarna de vijandige duivel vervolgens als een bekende trouwe vriend aanklopt. Die verlokkingen van de duistere kant blijven als een boosaardig geweten zijn gedachtes binnen dringen. Eens verslaafd aan de duisternis, altijd verslaafd aan die duisternis. Ondanks dat het leek dat Nick Cave afgekickt was van die donkere sound, blijft hij een koortsachtige junkie die door het aanwoekeren van dat verlangen genoodzaakt is om overspel te plegen.

Warren Ellis is de geharde therapeut die de confrontatie opzoekt, en de pijn omzet in gedrevenheid. Als hard kloppende hartslagen gooit hij er de nodige beangstigende ritmes in. De mysterieuze oosterse klanken roepen die weggestopte emoties in Nick Cave op. Hij dringt de destructieve wereld binnen die hij na Let Love In verlaten heeft, en waarbij hij met de rock & roll van Grinderman eventjes naar terug grijpt. Spookachtige geesten uit het verleden maken van hem een hedendaagse Ebenezer Scrooge, die zijn materialistische plek achter het veilige schrijversbureau opeisen om hem te confronteren met die opgekropte waanzin die nog steeds in hem woekert.

Nick Cave heeft zich hervonden in zijn croonende rol van podiumdier. Het denkbeeldige wijzende vingertje is aanwezig in het aardedonkere Old Time. Hij is er klaar voor om die veilige plek achter de piano te verlaten en zijn theatrale voordracht voor zijn publiek te presenteren. Old Time is het verlangen naar die gelakte schoen die stabiel steun zoekt op de luidspreker, terwijl de hogepriester van de gothic rock zijn parochianen toespreekt. Met naast hem Warren Ellis die zijn viool bespeelt alsof het zijn laatste zwanenzang is, het instrument mishandelt en half dood zijn krijsende smeekbede laat ontsnappen, om vervolgens hem meesterlijk en liefdevol tot rust te brengen.

Die rust staat centraal in Carnage. Boven op die puinhoop kijkt Nick Cave vanuit zijn balkon uit over de verlaten wereld, waarbij de stilte zoveel schoonheid in hem oproept. Eventjes neemt het sentiment de overhand, om zich vervolgens door die bizarre realiteit te laten ontfermen. Momenten waarbij de leegte zo confronterend binnen komt, al is het verschrikkelijke verdriet steeds verder gemuteerd tot eeuwige liefde.

Brokstukken aan onderhuidse noise slaan machinaal een nieuwe onbegaanbare weg in, die vervolgens bewandeld worden door een opgefokte vocalist, die verbaal al vloekend en tierend van zich afblaast in het heftige White Elephant. Het blijkt de soulvolle kruistocht te zijn die uiteindelijk eindigt bij de biechtstoel. God, waarom heb je mij verlaten? De zin en onzin van het geloof komt samen met alle onbeantwoorde vragen en alle koppelstukken tot die gehoopte antwoorden. Religie biedt nog steeds troost, maar staat tevens symbool voor onmacht.

Het vormt een sleutelstuk naar de schoonheid van Albuquerque, waarbij je de indruk krijgt dat er terug gegrepen wordt naar die bijzondere avondsessies die hij in de vorm van Conversations with Nick Cave beleefde met zijn publiek, en waarbij zijn rouwproces gedeeld werd. Heel eventjes wordt er gememoreerd aan Amsterdam, een ontroerend kippenvelmoment welke hier bij mij behoorlijk binnenkomt. Alsof Nick Cave letterlijk naast je staat, hij weet mij in ieder geval erg direct te raken.

Het pastorale Lavendel Fields is een driedimensionale wandeling door die bijzondere indrukwekkende albumhoes van Ghosteen, die muzikaal hierdoor nog meer van zijn paradijselijke geheimen bloot geeft. Een poëziealbum waarbij de code van het cijferslot gebroken is, en daardoor steeds meer publiekelijk toegankelijk lijkt te worden. Nick Cave is vaderlijk, betrokken en open en er zit zoveel berusting in zijn stem, die hij weer als een prachtig instrument weet te gebruiken. Standvastig, eerlijk maar ook getekend ouder.

Het dromerige Shattered Ground is een indrukwekkend eerbetoon aan zijn echtgenoot Susie Bick, die begint bij de slaapkamerfotografie van de adembenemende fraaie albumhoes van Push the Sky Away. Het naakte vrouwenlichaam toont de kwetsbaarheid welke de daaropvolgende jaren alleen is toegenomen. Shattered Ground is honderd procent liefde, honderd procent houden van en honderd procent steun aan elkaar hebben, maar ook honderd procent persoonlijk en intiem.

Hoe mooi is het om juist nu getuige te zijn van die versterkte band, en ondanks dat Susie Bick nergens fysiek aanwezig is, voel je haar aanwezigheid in alle opzichten. Nick Cave schept het beeld van een krachtige betrouwbare vrouw, zijn steun in alles. Hoe mooi moet het voor Warren Ellis zijn om die liefdevolle woorden met net zoveel liefde te omlijsten. De toon is eerlijk, inclusief de ups en downs, waarbij de angst om nogmaals een geliefde te verliezen sterk aanwezig is.

Nick Cave sluit af op het balkon waarin hij al in titelstuk Carnage tot bezinning komt. Balcony Man heeft iets van een hogere macht die al wakend over de wereld heen kijkt. De Bergrede uit de Bijbel die in gedachte uitgesproken wordt. Hemelse koortjes sluiten het onverwachte geschenk af, waarmee we totaal onverwachts op 25 februari mee verblijd worden. Het vreemde daarvan is, dat het al gelijk vanaf de eerste beluistering zo vertrouwd aanvoelt. Minder zwaar dan de voorgangers, wel net zo prachtig.

Nick Cave & Warren Ellis - Carnage | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Aladdin
Haak wederom af. Iemand rept over prijsnummers, maar dit gaat volledig langs me heen, geen enkel nummer klinkt mij als prijsnummer in de oren. En ik wil het echt graag horen.

avatar van aminam19
4,5
Old time is briljant.

avatar van mattman
5,0
Ben ik het of worden de teksten van Cave beter en beter? Er staan een paar geweldige oneliners en vondsten op deze plaat. Koning van de beeldspraak.

Na 3 luisterbeurten is Lavender Fields mijn favoriete geworden. Prachtige sfeerschepping in dat nummer.

Enige reden waarom ik niet voor de volle pot ga, is omdat het geheel een tikje te kort is. Mocht gerust een nummer of 2 langer duren.

4,0
Wat een bijzondere verrassing deze plaat. Geweldig! En dat nummer White Elephant blijft maar in je hoofd zitten..

avatar van Kaaasgaaf
5,0
Dit album is alles waarop ik hoopte en meer: de beklemmende droevenis van de voorgaande platen heeft plaatsgemaakt voor een manisch pallet aan emoties, zonder daarbij ook maar een klein beetje aan de onnavolgbare spookachtige intensiteit van die platen in te binden. Bij elke luisterbeurt ontpopt zich weer een andere track als favoriet, altijd een uitstekend teken voor een ware klassieker (zijn hoeveelste inmiddels wel niet, maar ze staan allen toch zo volstrekt op zichzelf) in de dop. Warren en Nick zijn werkelijk magiërs die hun eigen universum creëren om het onze van betekenis, troost en verlichting te vervullen.

avatar van Slowgaze
4,0
Ghosteen was een snoozefest, dus dit is hopelijk wel een verbetering.

avatar van VDB79
Eerste luisterbeurt zit erop. Overweldigend mooi. Nu even laten bezinken.

avatar van Fathead
4,5
Indrukwekkender dan Ghosteen, zo veel is in ieder geval zeker...
Tekstueel veel beter en coherenter en muzikaal diverser. Zou zo maar eens toch een verrassend goede plaat kunnen zijn!

Ik weet het niet. Bij Cave.
Om een integer cijfer te geven denk ik eerlijk gezegd nog wat vaker te moet luisteren.
Vooralsnog vind ik het instrumentale deel beter dan het vocale. Alsof ik dat al 3 albums lang heb gehoord. Los van de tekst dan.
Het meest onder de indruk ben ik (tot nu toe) van White Elephant. Ik heb geen flaporen, maar ze raken wel aardig in de knoop van het instrumentale deel.

4,0
heb een beetje een hit and miss gevoel, 4 heerlijke nummers voor mij (Carnage, White elephant, Balcony man en Albequerque) maar de andere 4 ofwel te weerbarstig ,vol abrupte wendingen of zweverig.
Niet top dus maar ook geen miskleun.
Zie dit als een tussendoortje, heel (te?) snel in elkaar gezet en zonder de voltallige Bad Seeds ploeg, waardoor het toch weer een heel welkome toevoeging is aan 's mans imposante oeuvre.

avatar van Johnny Marr
4,5
Sprakeloos, wat een meester. Hoe blijft hij het doen??

avatar van Poles Apart
4,0
Johnny Marr schreef:
Sprakeloos, wat een meester. Hoe blijft hij het doen??

Vergeet Ellis in deze niet - die krijgt veel te weinig eer. Fabuleuze muzikant, het is hij die er juist telkens in slaagt het beste uit Cave te halen.

avatar van Johnny Marr
4,5
Poles Apart schreef:
(quote)

Vergeet Ellis in deze niet - die krijgt veel te weinig eer. Fabuleuze muzikant, het is hij die er juist telkens in slaagt het beste uit Cave te halen.

Ja klopt, dat is ook zeker een held!

4,0
Halfje verhoogd want wordt beter met de luisterbeurt.

Krokus
Skeleton tree, Ghosteen and Carnage voelen en klinken als een drieluik. En misschien is het dat ook wel. Als je er voor openstaat, is het de hoogmis van priester Nick in zijn donkere dagen met vriend
Warren Ellis aan zijn zijde.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:11 uur

geplaatst: vandaag om 22:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.