Nick Cave & Warren Ellis - Carnage (2021)

Cave zelf heeft het een trilogie genoemd die begint bij Push The Sky Away. Carnage zou daar dus buiten vallen, maar ik heb het gevoel dat we dit (afhankelijk van wat hierna komt natuurlijk) als een 'overgangsplaat' zullen beschouwen.

Skeleton tree, Ghosteen en nu dus Carnage. Mooie platen, de nieuwste, nog niet gehoord, dat komt nog wel, maar als Carnage sterk in het verlengde ligt van de 2 voorgangers weet ik nu al wat mij te wachten staat, treurnis en rouw op vinyl, de derde rouwkaart op een rij, of ik daar nu op zit te wachten, nu even niet in ieder geval.

Nee, dit is toch wel echt een ander soort plaat hoor. Zoals ik hierboven schreef: 'de beklemmende droevenis van de voorgaande platen heeft plaatsgemaakt voor een manisch pallet aan emoties'. Tekstueel lijkt het veel minder autobiografisch en veel meer over de wereld om ons heen te gaan, maar dan op de onnavolgbaar gemythologiseerde manier zoals alleen Cave dat kan. Met veel van zijn typische humor ook weer. Alleen in muzikale zin is het wél een duidelijke voortzetting van die voorgangers, door de prominente rol van Ellis natuurlijk. Al blijven hij en Cave naar nieuwe geluiden en structuren zoeken, voorspelbaar wordt het nooit.

Carnage - Bloedbad

Je verwacht bij zo’n titel een terugkeer naar de maniakken van weleer. Naar doorgedraaide wapenzwaaiers en geschoffelde stalkers. Maar niets is minder waar, het is wederom een ingetogen plaat, althans voor het grootste deel.

Het komt op mij over als een beschouwing van de periode erna, alsof deze plaat op het bloedbad is gebouwd, lopend over de rommel (ik probeer hier niet de snob uit te hangen, maar dit is hoe ik het ervaar).

Wat nu te doen, als de dampen zijn opgetrokken, als de ergste knopen zijn ontward? Zo ervaar ik deze plaat.

Het is een uiterst religieuze plaat, iets waar velen uiteraard moeite mee hebben (noem het zagen, noem het zeiver), maar ik niet. Nick is weer op pad, op pad door de lavendelvelden, verder kijkend. Met verwachting dat ‘the heavenly kingdom is gonna come’. De hand van God kan nog steeds drukken, zoals dat eigenlijk in zijn hele oeuvre al doet.

Oké, amateur-exegeet-modus uitgeschakeld: ik ben erg onder de indruk, zo veel is duidelijk. Waar Ghosteen toch een te logge en te trage bevalling was is dit echt een ouderwets goeie Cave!

Compleet weggeblazen bij een eerste luisterbeurt. Dat heb ik niet vaak, maar man wat is dit machtig mooi!

Wat een ongelofelijke kutplaat weer. Ik vraag me af of het ooit nog goed komt tussen Cave en mij. Wat mij betreft krijgen de twee heren eens knallende ruzie en komt er een eind aan hun samenwerking. En gaat Cave verder zonder Ellis, zou mij heel wat waard wezen. Het is een tijd goed gegaan maar de laatste jaren vind ik dat Ellis, Cave ver weg drijft van wat ik ooit goed aan hem vond. En echt goed, ben al sinds The Birthday Party een liefhebber en zelfs bewonderaar van Cave geweest. Dus ja, ik zet nog maar even Red Right Hand op en denk met weemoed aan de tijd dat de muzikale invloed van Blixa en Mick Harvey nog aanwezig was.

Blixa is vooral een cultfiguur, een klein schakeltje in die goed geoliede machine die The Bad Seeds was. Ik begrijp je punt hoor, maar die spanning werd door de hele band gevormd. Voor mij kwam dit het mooiste samen op Let Love In, nog steeds mijn favoriet.

Ik kan me prima voorstellen dat deze periode je minder aanspreekt dan andere periodes, het oeuvre is immers nogal veelzijdig en iedereen zal daar zo z'n voorkeuren in hebben. Maar zo'n groot liefhebber en bewonderaar van Cave geweest zijn en dit dan een kutplaat vinden, snap ik ook niet zo goed. Natuurlijk is de muzikale invulling met Ellis behoorlijk anders dan die met z'n eerdere rechterhanden, maar Cave blijft toch Cave, de essentie en decennialange ontwikkeling van die man overstijgt alle stijlen, dat maakt het zo spannend om hem te blijven volgen. Ik vind het jammer voor alle (ex-)liefhebbers die dat anders ervaren, dat zij die sensatie blijkbaar toch missen.

Sinds Murder Ballads zijn de Bad Seeds (op Grinderman na) niet meer extreem geweest. En dat gaat ook niet meer gebeuren denk ik, ze zijn bijna allemaal boven de 60. Ben benieuwd naar deze worp

Nou, je weet het nooit... hij liet in de Red Hand Files al eens merken jeukende vingers te hebben om een Grinderman III te maken. En op deze plaat is hier en daar zeker weer wat venijn terug te horen, vandaar dat het me niet zou verbazen als een volgend project (of het nou met Grinderman, of weer de voltallige Bad Seeds is) hij het gaspedaal nog wat dieper intrapt. We zullen het merken.

Ik hoop 't

Wat bedoel je met extreem dan? Luide gitaren?

Skeleton Tree is wat mij betreft de meest compromisloze plaat die hij/zij maakte sinds de jaren 80. En ergens ook de hardste.

Die kwam wel keihard binnen in ieder geval...

Vandaag heerlijk gewandeld met bloedbad in mijn oren. In the morning sun. Ze was bijzonder en jij ook. Heerlijk album. Van de schilderijtjes PTSA, ST, GS en C, drieluik of vierluik of tussendoortje, is Carnage mijn parel.

Er eens de tijd voor genomen maar deze is het nét niet. Te veel kingdom of heavens voor mij. Ook een kind verloren dus jarenlang samen met Nick mee getreurd maar de wegen, die ieder mens zelf kiest, gaan wel uiteen nu.
Waren mooie jaren Nick en ik hoop dat jij ergens op je weg de (be)rust(ing) kan vinden

Gelukkig zit er na het verstikkende Ghosteen weer lucht en ruimte in de muziek van Nick Cave. Met name de eerste helft is erg sterk.

En dan loopt de lucht er weer uit.

Ik heb deze even een paar keer moeten beluisteren. Het is een mooie plaat geworden. Alleen hand of God kan mij niet bekoren. De rest van de songs is goed tot fantastisch. Voor mij is vooral de tweede helft van de plaat sterk. Albuquerque, Shattered Ground en Balcony man zijn mijn favorieten tot nu toe.

Ik begrijp niet helemaal waarom hij Push the Sky Away als eerste deel van de trilogie beschouwd. Ik vind namelijk dat de toon van zijn muziek drastisch veranderd is na het overlijden van zijn zoon. Logischerwijs (en ook emotioneel gezien, zeker voor hem zelf) is Push the Sky Away eerder het einde van een muzikale periode in zijn leven. En zijn deze albums een nieuwe fase.

Onvermijdelijk heeft de tragedie zijn manier van songschrijven beïnvloedt - al waren de songs van Skeleton Tree ook al geschreven voordat dit gebeurde, blijft een bizarre gedachte - maar qua muzikale stijl komt Ellis zijn spacey korg-sound vanaf Push centraal te staan (hoewel enkele nummers op Dig, Lazarus, Dig!!! en Grinderman II ook al die kant op hintten). Daarnaast begint zijn manier van tekstschrijven ook op dit album van narratief meer associatief te worden, waarbij nummers naar zichzelf en elkaar verwijzen (Jubilee Street - Writing Jubilee Street, etc). Maar goed, dat zal wellicht eerder zijn algemene ontwikkeling als schrijver zijn en dus losstaan van dat trilogie-idee. Ik denk eigenlijk dat hij het achteraf een trilogie noemt, omdat hij dacht wel weer toe te zijn aan iets nieuws. Dat Carnage er toch nog wel grotendeels op aansluit, is logisch omdat hij dit zo snel en met enkel Ellis heeft opgenomen, maar ik denk dus dat het (zowel in muzikale als tekstuele zin) een 'overgangsplaat' zal blijken.

Over trilogieën gesproken: ik vond het nog veel vreemder dat hij 20.000 Days On Earth, One More Time With Feeling en Idiot Prayer er als een benoemde. Die drie films (een fictiedocu/filmessay, een diep persoonlijke inkijkje in een opnameproces en een uitgeklede concertregistratie) lijken tocht weinig met elkaar een eenheid te vormen, behalve dan misschien dat hij je steeds dieper zijn ziel in meetrekt.

Dat hij die drie ook als een trilogie ziet zegt wat mij betreft wel iets over hoe makkelijk Cave met die term omgaat.

Moet een trilogie sowieso niet van dezelfde auteur afkomstig zijn?

Haha, ja wie weet beschouwt hij z'n ontbijt, lunch en diner ook elke dag als een trilogie. Maar nee, het is weliswaar behoorlijk ongebruikelijk maar ik denk niet dat dezelfde auteur (of regisseur, want ik neem aan dat je nu naar die films verwijst) per se een noodzakelijke voorwaarde is om iets een trilogie te laten zijn.

Deze man weet hoe je een album moet eindigen. Als ik moet kiezen tussen Cohen, Waits en Cave, kies ik toch steeds vaker die laatste wanneer het aankomt op gitzwarte rodewijnmuziek. Prachtplaat dit. Geen grammetje vet ook.

Dit klinkt in ieder geval al beter dan het potsierlijke, bombastische Ghosteen. Leuk om Cave weer te horen met wat meer elektronische muzikale begeleiding. Een beetje zoals Skeleton Tree zeg maar. Mijn eerste luistersessie is in ieder geval positief.

Maar gaan we nu bij elke nieuwe plaat een link leggen naar de dood van zijn zoon? Come on.

Ik vrees dat we vanaf nu alleen nog maar dode zoon platen krijgen...

Het heeft even geduurd maar jij hebt het nu ook door.

Waar Skeleton Tree nog keihard binnenkwam bij mij (ook door de omstandigheden toendertijd) en ik Ghosteen ook bijzonder sterk vind, wil deze niet echt klikken. Niet dat het zo verkeerd klinkt, het ligt redelijk in lijn met Ghosteen voor mijn gevoel. Maar er mist hier toch een bepaalde aantrekkingskracht.

Ik hoor hier echt geen rauwplaat meer in hoor. Of toch niet zoals de vorige 2 er waren. Deze is weer een beetje abstracter vind ik. Er zit hier en daar ook weer wat humor in.

Ja, ik snap dat ook niet zo goed. Alsof Cave vóór zijn tragedie dolvrolijke muziek maakte. Natuurlijk is zijn stijl veranderd, maar dat is een ontwikkeling die al eerder was ingezet. En dat hij zich altijd is blijven ontwikkelen, maakt hem nu juist zo'n interessant artiest. Op deze plaat klinkt hij vele malen minder gebroken dan op de voorgangers, op momenten zelfs strijdvaardig. En inderdaad, regelmatig ook weer met zijn beruchte humor. Uiteraard heeft zijn tragedie hem veranderd en zal hij dat altijd blijven meedragen, ook in zijn werk. Maar hoe iemand Carnage op een lijn met Ghosteen en Skeleton Tree als zijnde een 'rouwplaat' (sowieso een vreselijke term) kan zetten snap ik echt niet, dit is toch overduidelijk een ander beestje.

Maar wáár op dit album hoor je dat dan terug? Want zoals hierboven geschreven hoor ik dat echt niet, hoogstens sluiten enkele tracks qua sound aan op de voorgangers, maar die sound verkende hij al vóór zijn tragedie en dat heeft vooral te maken met de steeds prominentere plek die Ellis heeft gekregen.