Kayak - Out of This World (2021)

Ik kijk echt enorm uit naar dit album. De band heeft zich met het vorige zeer geslaagde album 'Seventeen' terug in de spotlight gewerkt. Een vervolg met deze bezetting kon dan ook niet uitblijven. Het eerste nummer 'Mystery' is alvast enorm geslaagd en past prima binnen de weg die Kayak met 'Seventeen' is ingeslagen!

KAYAK - Mystery (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Hoewel ik een prog en sympho liefhebber heb ik tot heden niks van deze band. Weet niet goed welke van Kayak ik zou aanschaffen ....
Mystery klinkt alvast niet slecht !

Deze Kayak - Live 2019 (2020) - MusicMeter.nl is een goed beginpunt vind ik.

De vastgeroeste Kayakfan zal het waarschijnlijk helemaal niks vinden, ik vind het een briljante song!

Waiting - YouTube

begin eens met hun beste album: Royal Red Bouncer zou ik zeggen!!

Vastgeroeste Kayakfans vinden toch juist alles goed?

Ik vind lang niet alles even goed. Mystery klinkt in ieder geval erg bekend en vertrouwd. Dan kan het haast niet anders dan dat het goed is.

Minder verrassend dan het vorige album waarop wordt voortgeborduurd. Maar dat geeft niet. Ik ben blij dat Ton Scherpenzeel zijn ziel en zaligheid er in blijft stoppen.

Voordat je het weet wordt bekend gemaakt dat de band er mee stopt of in ieder geval er geen concerten meer worden gegeven.
Scherpenzeel kan in ieder geval in het rijtje Jagger-McCartney-Scherpenzeel worden geplaatst: voor hen geen eindleeftijd aan rock 'n roll.

Inmiddels 5 nummers gehoord op Radio 5 en Youtube. Het is allemaal weer 'typisch Kayak', inclusief de tracks die niet 'typisch Kayak' zijn... afwisseling ten top, van makkelijke popsong naar fullblown bombastische progrock, en met wisselende leadzangers. Ik ben er zo eentje die daar wel blij mee is, ik hoor dit liever dan een uur lang vol gas symfo... Laat maar komen, dat album!

Ik heb het album op voorhand toegestuurd gekregen en het is een geweldige plaat geworden. Vooral het vocale gedeelte wijkt af van het vorige album, omdat ook Gildenlöw en Singor de lead zang voor hun rekening nemen op enkele tracks. Gitaarwerk is ook weer van een superieure kwaliteit. Recensie volgt nog...eerst een aantal keren beluisteren en dat is geen straf!

Hoewel binnen de bekendere Kayak kaders , levert de band een erg gevarieerd album af.
Het gaat van pop, naar rock naar prog en ook uitstapjes naar muziek met een musical gehalte blijven niet achterwege.
Ondanks deze variatie blijft het als een geheel klinken en komen de heren met allemaal goede tunes op de proppen.
Mister Kayak Ton Scherpenzeel heeft toch in 2019 een hartaanval gehad waarna een stent is geplaatst , blijkbaar is hij daar zo goed van hersteld dat er weer aan een nieuw project begonnen kon worden.
Out of this world geeft ons 70 minuten mooie muziek.

Dat naast lead zanger Bart Schwertmann ook voldoende ruimte is voor ander bandleden om een stukje mee te zingen draagt ook bij aan de variatie.
Op individuele nummers ingaan is volstrekt nutteloos maar dat doe ik toch maar.

Zo begint Under a scar met de nodige toch wel fraaie phatos om na 1,5 minuut in een versnelling te gaan en omgetoverd worden tot een rocknummer.
Het fraaie achtergrondkoortje ondersteund de krachtige vocalen van Schwertmann prachtig.
Het einde is weer voor Schwertmann, machtig nummer.

Hierna is het instrumentale Kaja een smakelijk hapje, fraai samenspel vooral tussen gitaar en piano, het gitaarwerk is sowieso om van te smullen op dit album.

Bij Critical Mass moeten wij ook even stilstaan , het is een prog rock nummer waar de liefhebbers van dit genre veel van gading terug vinden.
Theatrale zang fraai toetsenwerk en dit op een hoog niveau ruim 7 minuten (begint er op te lijken zegt de progliefhebber dan) volhouden, mooie gitaarsolo ook hier weer.
Op de mooie ballad The way she said goodbye kan ik niet anders dan heerlijk meedeinen.
En dan komen wij een stukje verder bij het langste nummer van het album , A Writer's Tale.
In dit nummer worden alle elementen van dit album in ruim 9 minuten nog eens samengevat, mooie inleiding met dito zang een swingend middenstuk.
Via het poppy Cary gaan wij naar het door Ton Scherpenzeel gezongen slotnummer Ship of Theseus, hoewel Scherpenzeel nooit mijn favoriete zanger zal worden bewijst Kayak eens te meer dat je binnen de 4 minuten een sterk proglied kunt maken.

Dat Kayak na al die jaren nog met zo'n sterk album op de proppen weet te komen dwingt mij ( bij gebrek aan een hoed) tot een zo diep mogelijke buiging.

Drie jaar na de, voor mij toch wel verrassende en zeker ook geweldige comeback van één van Neerlands beste rockbands, ligt de opvolger in de winkels. "SEVENTEEN" markeerde de start van een reïncarnatie van Kayak, waarvan alleen maestro Ton Scherpenzeel betrokken was bij alle voorgaande albums. De toetsenist en componist vond na het "CLEOPATRA" project uit 2014, zeker na het vertrek van enkele belangrijke leden, niet meer de inspiratie om door te gaan. Alle toenmalige werden bedankt voor bewezen diensten en als Kayak ooit een doorstart zou maken, dan zou Scherpenzeel per project bekijken met wie hij dat zou gaan doen.
Toen bekend werd dat Kayak weer zou gaan "varen", werden zanger Bart Schwertmann en gitarist Marcel Singor gevraagd toe te treden. "SEVENTEEN" verraste en overtuigde wat mij betreft op alle fronten en met de uitbreiding van nog 2 vaste leden, bassist Kristoffer Gildenlöw en drummer Hans Eijkenaar was het de vraag of een nieuw album het vorige kon overtreffen. En laat ik daar maar meteen het antwoord op geven, volmondig ja. "OUT OF THIS WORLD" is een geweldig album geworden, dat de Kayak fans alles geeft wat ze willen en meer.
Het bijna 71 minuten durende album trapt af met het titelnummer en hierin hoor je in 6 minuten alles voorbij komen waar Kayak anno 2021 nog steeds voor staat. Variatie, mooie koortjes, wervelde solo’s op gitaar en toetsen, wat een begin! Marcel Singor is de leadzanger op “WAITING”, een poppy nummer met prachtig gitaarwerk. Zijn stem heeft wel weg van Alides Hidding (Time Bandits) en hij geeft dit nummer extra glans. Met zes en een halve minuut scoort “UNDER A SCAR” bovengemiddeld qua tijd. Dit nummer laat in het eerste deel horen dat Bart Schwertmann een geweldige zanger is, Scherpenzeel een briljante componist is en alles klopt. Mooi ingetogen alvorens het na zo’n anderhalve minuut losbarst en het typerende Kayak geluid en tempowisselingen de overhand nemen. Waanzinnige track! Singor mag in het instrumentale “KAJA” andermaal laten horen waartoe hij in staat is…veel! “MYSTERTY” was de eerste track die vrijgegeven werd en deze poprock song is een prachtig nummer, “CRITICAL MASS” is met iets meer dan 7 minuten de één na langste song op “OUT OIF THIS WORLD”. Ook in dit nummer blinkt Schwertmann uit. Zijn stem past perfect bij de Kayak muziek. Veel koortjes, stevige basis door Eijkenaar en Gildenlöw, solo’s, het is genieten van de eerste tot de laatste seconde. Het tempo gaat iets naar beneden met het poppy “AS THE CROW FLIES” en Singor als zanger, “THE WAY SHE SAID GOODBYE” is een mooie ingetogen ballad met een prachtige solo op de akoestische gitaar, “TRAITOR’S GATE” is mede geschreven door Eijkenaar en zijn drums zijn leidend in deze heerlijke uptempo rocker en “DISTANCE TO YOUR HEART” is weer een midtempo song met een mooie melodie. “RED RAG TO A BULL” begint met een toetsensolo van Scherpenzeel en daar kun je verderop in de track nog weer van genieten en daarna is het tijd dat de spotlight op Kristoffer Gildenlöw gericht wordt. Met zijn warme stem geeft hij “ONE BY ONE” precies datgene dat ervoor zorgt dat het een zeer smaakvolle ballad is geworden. Het is de opmaak tot met langste nummer van dit album, “A WINTER’S TALE”. Negen en een halve minuut genieten van fantastische nederprog van de bovenste plank. Een mooi instrumentaal deel, daarna een rustig deel met zang van Schwertmann waarna het thema van het eerste deel terugkomt. Tempo omhoog, briljante vocale arrangementen en samenzang, toewerken naar een climax, orkestraal tussenstuk, waarna tegen het einde het thema van het eerste deel terugkomt. Wat mij betreft de absolute topper van het album. “CARY” kun je weer onder poppy plaatsen en hier is opnieuw Singor de leadzanger waarna het album afsluit met het gedragen “SHIP OF THESEUS”, gezongen door de maestro zelf, Ton Scherpenzeel.
In 2019 werd hij getroffen door een hartaanval, maar gelukkig heeft hij dit overleeft. Met een band die als een hecht geheel klinkt heeft hij dit achttiende album van zijn band gemaakt en daar kan hij trots op zijn. Nu maar hopen dat de poppodia weer snel open gaan en we live van ze kunnen genieten. Dit zal waarschijnlijk pas in 2022 gaan gebeuren en van Scherpenzeel zelf kunnen we eerst nog een solo album verwachten. Tot die tijd zal “OUT OF THIS WORLD” zijn rondjes in mijn cd-speler maken, wat het een is wereldalbum!!

Na deze plaat een paar maanden links hebben laten liggen was het tijd voor nog een kansje. Er komt tegenwoordig zoveel uit dat een nieuwe plaat al gauw geen tweede kans meer krijgt. Toch ben ik blij dat ik het gedaan hebt. Niet dat ik de plaat voorheen slecht vond, maar de euforie die ik overal lees had ik toch minder. Inmiddels komt elk nummer ook bij mij heel goed binnen. De ritmesectie met Hans Eijkenaar en Kristoffer Gildenlöw groovet gewoon heerlijk, en de huidige vocale bezetting is met drie lead zangers ook gewoon ijzersterk. Met een moderne, kristalheldere productie en een pak van de beste songs die Ton Scherpenzeel ooit heeft verzameld op een enkele plaat kan het gewoon ook niet op. Elke track zit zo vol met details, prachtige harmonieën in de zang, of subtiele verwijzingen naar andere nummers of invloeden, en dan vliegen die 80 minuten toch gewoon om. Even een shout out nog naar hoogtepunten 'Critical Mass' en het prachtige 'Distance To Your Heart'.

Dit jaar draait Kayak 50 jaar mee in de nederrockscene en valt het doek voor de band. Ton Scherpenzeel, het laatste lid van de originele bezetting, zet er een punt achter. In 2000 kwam Kayak verrassend terug na 18 jaar afwezigheid met het fraaie album Close to the Fire en een succesvolle periode volgde. Daarna het drama van het plotseling overlijden van Pim Koopman in 2009 en het al even onverwachte uiteenspatten van de band in 2015 tijdens de Cleopatra-tour.

Maar Ton Scherpenzeel vormde een nieuwe band om zich heen en bewees over veerkracht en inspiratie te beschikken met album nummer 17. Toen volgde de hartaanval bij Ton en de corona-ellende. Hoeveel tegenslag kun je hebben. Zonder theateroptredens is het toch wel erg lastig. Maar de stille periode gaf kennelijk ruimte om aan een nieuw album te werken. Corona-proof op anderhalve meter en in diverse studio's ingespeeld, met zowaar een echte strijkerssectie.

Kennelijk lag er nog wat op de plank dat uitgewerkt kon worden. En het lijkt er een beetje op dat selecteren ook nu weer een lastige klus was. Uiteindelijk gaat het album over de 70 minuten speelduur en is het een bonte verzameling van ideeën geworden. Die variatie maakt de plaat ook een beetje lastig te hanteren.
Verrast word ik vooral door de fraaie miniatuurtjes, zoals ik ook Waiting zou willen noemen, niet door de epische progrockstukken, die me teveel barok zijn en gezwollen in muzikale lijntjes en ook tekstueel 'over the top'.

Mooi zijn voor mij vooral het instrumentale Kaja, de aardige single Mystery en de meer poppy nummers As the Crow Flies, The Way She Said Goodbye, en de fraaie 'naakte' song One by One.

Ik besef dat je een heel andere keuze kunt maken van favorieten op dit album en daarmee is het duidelijk dat Kayak ook hier weer voor de sandwich-formule gekozen heeft. Zoals ook bij voorgaande 'gewone' albums probeert de band op tenminste twee publieksgroepen te mikken. Een sterke popsong met een goede melodie, daarin blinkt Ton Scherpenzeel vooral uit, vind ik. De meer ingewikkelde prog-werkjes komen me wat gekunsteld over. Ik maak het niet helemaal mee om het zo te zeggen. Zo heeft de opener Out of this World net een beetje teveel van alles en klinkt irritant bombastisch. Zo ook A Writer's Tale, dat me niet echt boeien kan. Overladen met symboliek en drama is het nu en dan. Zwaar in levensbeschouwing en zelden om opgewekt van te raken. Dat is Kayak altijd wel geweest en daarmee is dit ook wel weer een herkenbare Kayakplaat.

Niet de sterkste uit 50 jaar, maar als dit de laatste is: zeker memorabel.

Muzikaal prima,veel afwisseling in tempo en melodie. In die zin heel vertrouwd Kayak. Als ik het werk vergelijk met andere (neo) prog bands dan valt het me op dat de lead zang altijd zwak is. Op een of andere manier zit er te weinig kracht, te weinig emotie in. Vooral in de thema albums is dat goed te merken (live ook trouwens).

Goed album, maar niet super.

Ship of Theseus, het laatste nummer op het nieuwe album van Kayak, lijkt een allegorie voor de band zelf. Het ‘schip van Theseus’ is een vraagstuk over identiteit, aan de hand van een schip in een museumhaven. Als alle onderdelen vervangen zijn, is het dan nog wel hetzelfde schip? Bandleider, toetsenist en componist Ton Scherpenzeel is origineel onderdeel, maar voor alle andere bandleden geldt dat dit pas hun tweede Kayak-studioplaat is. Is het dan nog wel Kayak? Het zal de veteraan vaak gevraagd zijn nadat hij een aantal jaren terug de hele bezetting ververste om (niet voor het eerst) een doorstart te maken. Wat mij betreft hoor je op Out of this world absoluut hetzelfde Nederlandse rock-instituut als op de elpees van meer dan veertig jaar geleden. Luister maar naar het titelnummer, een staalkaart van alles waar de band voor staat: gedreven, royale symfonische rock, met invloeden van Bach tot de Beatles, virtuoos en meeslepend, melodieus èn met een knipoog naar de eigen klassieker Chance of a lifetime. (Over)leven is één van de verbindende thema’s in de teksten. Overleven door te ontsnappen in muziek, door te geloven in liefde of door te leren van de geschiedenis. Of Griekse tragedies. Het wraakverhaal van Elektra (bezongen in het wervelende Under a scar) bijvoorbeeld. In Critical Mass gaat het over populisme, angst versus liefde. Het subtiele geluid van marcherende laarzen aan het einde klinkt onheilspellend. Zeventig minuten duurt dit door Nico Outhuijse in Leeuwarden gemixte, nieuwe avontuur, best lang voor een album. Scherpenzeel bespeelt zijn keyboards (en de accordeon) alsof het de laatste keer zou kunnen zijn. Hij schreef bijna alles zelf, toch is er de vertrouwde afwisseling tussen progrock, ballades en popsongs. De afwisseling wordt geaccentueerd door vier verschillende leadzangers, dat is opvallend. Naast Bart Schwertmann (de rockstem) zingen ook gitarist Marcel Singor (geknepen John Lennon-geluid) en bassist Kristoffer Gildenlöw solo. De Zweed beschikt over een warm timbre en zingt een melancholische nachtlied over vergankelijkheid, One by One. De vierde leadzanger is Scherpenzeel zelf, natuurlijk, hij neemt het korte, maar stormachtige Ship of Theseus voor zijn rekening.

(Friesch Dagblad, Mei 2021)