Damien Jurado - The Monster Who Hated Pennsylvania (2021)

Linkje naar de nieuwste single: Damien Jurado - Helena

Hier kijk ik naar uit! What’s New, Tomboy? vergezelt me bijna iedere dag bij de start van weer een nieuwe thuiswerkdag. Ik zag dat de beste man in oktober ook weer in Nederland tourt. Kaartje gekocht!

Voor het derde jaar op rij een plaat van een klein halfuur van deze sympathieke artiest. Hopelijk is deze wel wat beter dan de vorige, die vond ik wat slapjes. Helena is alvast een mooi voorproefje!

Wat een prachtnummer is Helena! De zoveelste showcase van less is more door deze rasmuzikant. Van mij mag ie lekker doorgaan op dit tempo.

Ja, fijne plaat.

Jurado is zonder wijlen Richard Swift al even back to basic -de vollere arrangementen zijn verdwenen en Jurado is weer vol op de singersongwriter tour.
Anno 2021 is die scene eigenlijk geheel op de retour en niet meer zo levendig zoals dit pak-hem-beet 2014/15 was; dat was toch wel de tijd dat de een na de andere nieuwe plaat in het folk/indie/alt-country genre een pareltje bleek te zijn.

Jurado klinkt hier soberder, 'droger' maar vooral ook weer wat meer geïnspireerd. Jurado heeft geen slechte plaat gemaakt, maar dit klinkt toch net weer even wat 'beter' dan de laatste twee worpen. Onder begeleiding van minimale percussie, een ronkende basgitaar en soms een orgeltje is dit toch weer even anders. Fijn, behapbaar plaatje.

Johnny Caravella kan zo mee in het rijtje mooiste Jurado nummers. Het einde van de plaat vind ik een beetje teleurstellend, het eindigt allemaal wat anoniem.

Oneens Ducoz, de laatste twee zijn ook absoluut de moeite waard. Bij What's New, Tomboy moest ik ook wat meer moeite doen, omdat die na zijn twee magistrale voorgangers ietwat laconiek klonk. Uiteindelijk viel het kwartje toch en openbaarde zich alsnog heel veel moois. In the Shape of a Storm is 24-karaats. Uitermate sober en verstild album, maar o zo mooi. The Horizon Just Laughed is al net zo geweldig. Zeg maar een aangeklede versie van In the Shape of a Storm.
Enfin, heel benieuwd naar deze kalere plaat weer. De man heeft zo veel moois gebracht, moet goed komen...

Als je de beste songs vd laatste 3 worpen bij elkaar brengt, eindig je met gemak op een 4*-waardering.

5 sterren ook makkelijk haalbaar;

- Alice Hyatt
- Arthur Aware
- Francine
- Fool Maria
- The End of the Road
- Allocate
- Percy Faith
- Over Rainbows and Rainier
- The Last Great Washington State
- 1973
- Marvin Kaplan
- Lincoln
- South
- Throw Me Now Your Arms
- Silver Ball

En daar moeten dan de songs van de laatste nog bij komen.

Je speelt vals met het magistrale Horizon

Oh ik ben zo benieuwd! Ik was even bang dan Jurado na het magistrale The Horizon Just Laughed, het niveau niet vast kon houden. Na dat prachtige album volgde al heel snel meer materiaal, maar mijnsziens had de man wel wat scherper mogen selecteren in wat hij uitbracht. Ik was in ieder geval niet meer zo betoverd als voorheen, al was het misschien ook een overdaad aan jurado muziek, die er voor zorgde dat ik even niet zoveel zin meer had in zijn liedjes. De reacties op dit album zijn echter veelbelovend! Heb ook kaartjes gekocht voor 't optreden in oktober in Tivoli, wilde de man al lang eens live zien, maar het kwam er steeds niet van. Een nieuw album + optreden om naar uit te kijken dus!

Zeker weer een fijne plaat! Interessant ook dat er twee "refurbished" songs op staan. Song for Langston Birch heette vroeger Diamond Sea en Male Customer #1 kennen we ook als The Loneliest Place. Terug te vinden op Live at Landlocked uit 2011.

Toch weer wat beter, en vooral wat interessanter, dan de voorganger. Helena was reeds een knap voorproefje, en Johnny Caravella is een erg sterke song van de soort die Jurado al een tijdje niet meer had uitgebracht.

Het overlijden van producer en boezemvriend Richard Swift laat zich begrijpelijkerwijs nog steeds voelen, maar ik heb de idee dat Jurado nu toch weer wat andere horizonten lijkt te gaan verkennen.

3,5 sterren

Ieder zijn lockdownalbum, hier nu dus ook dat van DJ? 10 uitgeklede, raadselachtige, intimistische songs van eigen hand die wel aan de haard lijken gemaakt. Rustig weemoedige zang, acoustische gitaar, bas, eenvoudige percussie en toch zo direct, zo verfrissend dat het onvoorwaardelijk je volle aandacht houdt. 10 songs, 10 personages, 10 pechvogels, uit films? of van tv? En wat te denken van het hartverscheurende prachtige laatste nummer, 'Male Customer #1', in ik-vorm, waarin Damien het heeft over 'the loneliest place I've ever been is in your arms'... DJ, een fenomenale singer-songwriter, pur sang!

Die van 2019 was al een 'lockdownalbum' (jeukwoord) avant la lettre.

Hoorde Damien Jurado eerder nog niet in een dergelijke 'unplugged'-opstelling, zal dit dus met plezier bijbenen. De plaat riep bij mij zo een beslotenheid op als van sommige door deze tijd in privésfeer gemaakte opnames. Hoorde en zag zo ook plots een Wilco of John Fogerty thuisopnames delen. Maar goed, intussen is àlles wat nu uitkomt wel onder lockdownomstandigheden gemaakt en wringt het gebruik van een lockdownterm wel meer. (Maar 'jeukwoord', heel mooi woord, kende ik dan weer niet. )

Vooral de baslijnen vallen voor mij erg op. In een sombere bui staan de baslijnen mij een beetje tegen. Als in ze zijn iets te veel op de voorgrond. In mijn goede buien vind ik eigenlijk wel dat de stem van Damien met de baslijnen mooi in harmonie zijn. Vooral Damien is op deze plaat in goede doen, zijn stem weet mij altijd wel in vervoering te brengen.

Toch wordt het ook weer echt nergens echt geniaal, omdat het zo'n sobere plaat is geworden, maar wel eentje die ik graag opzet.

Ik volg Damien sinds 2000. De periode 2000-2008 vind ik nog altijd met afstand zijn beste periode. Met de komst van producer Richard Swift in 2010 is hij / zijn zij een andere richting ingeslagen. Dat heeft hem meer nieuwe fans opgeleverd. Maar voor mij gold dit niet: ik beluister weliswaar nog altijd al zijn albums, maar die met Swift vind ik niks aan.

Na het overlijden van Swift in 2018 is Damien weer meer eenvoudiger geproduceerde muziek gaan maken. Zo ook dit album. En het is best goed genietbaar, net zoals de twee daarvoor. En een song schrijven kan hij nog altijd.

Maar toch mis ik iets. Ik denk dat het aan de kwaliteit van de songs ligt. Die vind ik gewoon minder dan die uit zijn eerste periode. Of het ligt gewoon aan mij en ben ik er zo aan gewend geraakt dat Damien mij niet meer kan verrassen ...

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Damien Jurado - The Monster Who Hated Pennsylvania - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De term lockdownalbum moeten we niet al te vaak gebruiken, maar The Monster Who Hated Pennsylvania van Damien Jurado is er wel een en het is wat mij betreft een hele mooie

Damien Jurado kwam ruim twintig jaar geleden uit het niets en leverde vervolgens het ene na het andere mooie album af. Dat is de Amerikaanse muzikant blijven doen, waarbij zijn muziek alle kanten op schoot. Na een aantal geweldige albums met producer Richard Swift is Damien Jurado de afgelopen jaren weer op zichzelf aangewezen, wat nu een behoorlijk ingetogen album oplevert, al is een verrassende wending nooit ver weg. Het ingetogen geluid herinnert hier en daar aan de vroege albums van de Amerikaanse muzikant en dat bevalt me wel. De songs zijn sterk, de instrumentatie is stemmig en de stem van Damien Jurado is erg mooi. Topalbum. De zoveelste van de muzikant uit Seattle.

Exact de spijker.

Voelt inderdaad met 4 albums in 4 jaar als kwantiteit boven kwaliteit. Heeft Damien geen andere hobbies waar 'ie zich even op kan gaan richten?

Meer afwisseling en daar door net wat beter dan de voorganger. Het nummer 'Song for Langston Birch', schijnt al een ouwetje te zijn, is misschien wel mijn favoriete nummer van de beste man.