Van Morrison - Latest Record Project: Volume 1 (2021)

Van gaat blijkbaar "full wappie" als ik deze vernietigende recensie in The Guardian mag geloven: Van Morrison: Latest Record Project Volume 1 review – depressing rants by tinfoil milliner | Van Morrison | The Guardian - theguardian.com

Alleen jammer dat de recensie niet over de muziek gaat. Als men tegenwoordig een afwijkende mening hebt dan wordt je al snel afgebrand.

Zo kijkend naar de songtitels zou dit ook gewoon de nieuwe Morrissey kunnen zijn

Van Morrissey?

Geen feature van Lange Frans?

Als de drie nummers die al eerder online waren te beluisteren kenmerkend zijn voor het niveau van dit album, dan houdt het voor mij op. Het titelnummer vond ik bijvoorbeeld zeer bedroevend.
Het hele album staat al op Spotify, dus er staat mij binnenkort waarschijnlijk een beproeving te wachten.

De muziek komt voort uit wat iemand te zeggen heeft, zeker bij Van Morrison. De citaten die worden aangehaald liegen er niet om. Volgens mij is er best ruimte voor een afwijkende mening maar als je hele gekke dingen gaat beweren moet je het niet raar vinden dat daar een reactie op komt.

Ik heb de teksten van Van Morrison nooit zo belangrijk gevonden. Ben meer aangetrokken tot de stem en de arrangementen.

Tussen de 28 nummers zitten eigenlijk weer best een paar aardige nummers dus het zal een beetje cherry picking worden.

*want ja. Er zit ook een deel rommel tussen.

Wat ik bedoel te zeggen is dat de muziek samengaat met wat er verteld wordt. Moondance is daar een prachtig voorbeeld van. Er wordt een ritme en een sfeer gecreëerd van een opgewekte nachtelijke romantiek. De warme rustige tonen van de piano met het drumritme creëeren de sfeer waardoor die eerste zin “It’s a marvelous night for a moondance...” gelijk kracht heeft. Het zijn die drums, die piano, die stem en de tekst die samen een verhaaltje vertellen. Ondanks dat je niets ophebt met bewust een tekst te begrijpen neem je toch op wat een artiest te zeggen heeft. Als geheel verteld het namelijk iets.

Wanneer een muzikant dan met verhalen van romantiek inwisselt voor verhalen over dat mensen op sociale media geen leven hebben, dat moderne muziek en psychiatrie niet deugen en met een ode aan Nigel Farage lijkt het mij duidelijk dat er iets is veranderd in diens werk.

Het is vrij simpel: vind je zijn teksten niks en stoort het je zo erg, luister er inderdaad niet naar. zet lekker "Moondance" op. Ik zelf kan zijn Facebook kritiek wel begrijpen haha. Dat hij daar bij 'Facebook' ook echt op zijn hoes heeft staan in een songtitel siert het album niet echt. Maar ja cryptischer wilde hij het niet brengen blijkbaar. Psychiatrie mag best es kritisch bekeken worden en over Brexit ben ik nog niet uit. Corona wel, maar daar zal ik maar niet over beginnen....

Hopelijk komt er niet ook nog een volume 2 uit... - en het hoesontwerp is ook vreselijk lelijk.

Haha die Morrison. Krijg nu wel wat 'wereld gaat te snel voor deze ouderwordende man' vibes van hem. Man heeft wel prachtwerken geleverd overigens, respect daarvoor.

Even los van de betekenis van de teksten, paar willekeurige nummertjes beluisterd net en Ik heb tot nu toe het meeste lol gehad met het lezen van de titels van de tracklist. Komt allemaal wel wat 'low effort' over helaas. Hetzelfde wat de hoes en de titel van het album ook uitstralen eigenlijk.

Twijfel of ik er aan moet beginnen; vind de uitspraken van de beste man behoorlijk pijnlijk en als zijn muziek dezelfde boodschap heeft kan ik me die ergernis beter besparen. Het inspireert hem in ieder geval getuigen de 28 nummers. Vond zijn recente werk ook echt goed, maar dit is misschien meer iets voor Bryan Roy en consorten.

Don't judge an album by it's cover.

Zit nu te luisteren, zo slecht vind ik de muziek niet. Het is dan wel geen Veedon Fleece of Moondance, maar dat mag je van een 75-jarige ook niet meer verwachten. De meeste van zijn leeftijdsgenoten zitten allang achter de geraniums. Afzeiken is gemakkelijk, opbouwende kritiek is lastiger.

Opmerkelijk wat dit nieuwe album van Van losmaakt. Ik las twee maanden geleden op een Amerikaanse website een vernietigend oordeel, toen alleen nog maar de eerste single gepubliceerd was. Het oordeel was gebaseerd op op Van's kritische houding ten opzichte van de coronaproblematiek, en verder alleen ook over de titels (!).

De afgelopen dagen verschenen eerst een vernietigende recensie in The Guardian, en daarna een op de website van Rolling Stone, die een tikkeltje minder vernietigend was. En dan ook enkele eerste reacties op dit forum. Deze zijn grotendeels gebaseerd op de teksten. Over de muziek ging het nauwelijks.

Dat vond ik vreemd, maar ik dacht dat het verstandig was om in ieder geval een keer het dubbelalbum te beluisteren. En dat heb ik nu gedaan.

Ik ben fan van Van, koester zijn groot aantal bijzonder fraaie albums. Maar ben ook kritisch op zijn - vele - albums in zijn mindere periodes. Van Van als mens (en dus ook van zijn teksten) ben ik veel minder fan. Van is altijd een mopperpot geweest. Velen die een concert van hem hebben meegemaakt herkennen dit: of je zag een geweldig optreden van een genie, of een bar slecht en kort concert van een chagrijnige man.

Zo ook zijn teksten: prachtige poëtische 'streams of consciousness' werden in al die jaren veelvuldig afgewisseld met nummers over de vreselijke kanten van de muziekindustrie, over dat de muziek van nu zoveel minder is dan die van vroeger, klagen over andere mensen die hem niet begrijpen en meer van dit soort zaken. En vergeet niet zijn nummers die gaan over zijn periode dat hij 'in de heer' was.

In zoverre is er gewoon niets veranderd, alleen is daar zijn kritische houding over de coronamaatregelen bij gekomen. Dus: what's new? Met de meeste van dit soort kritiek was ik het al niet eens, maar dat hinderde mij beslist niet te genieten van zijn muziek.

Dan nu de muziek. De laatste jaren kent Van een zeer productieve periode. Hij maakt daarop veel muziek die gebaseerd is op de muziek uit Van's jeugd. Voor vernieuwende muziek hoef je al jaren lang niet bij Van te zijn. Maar je hoorde op die albums wel het plezier waarmee hij de muziek maakt en dat vind ik erg prettig. Dus hoewel de oude tijden niet meer herleven merk ik dat ik die albums van de laatste jaren toch nog altijd regelmatig ben blijven beluisteren, naast natuurlijk zijn oude meesterwerken.

En na een keer luisteren ben ik het met Lura eens: er zitten best een aantal zwakke broeders tussen, maar dat is een manco van meer dubbelalbums uit de pophistorie. Maar er zitten ook weer enkele pareltjes tussen, en de meerderheid luistert best lekker weg.

Heb je moeite met Van's houding en teksten: laat hem gewoon lekker links liggen. Ik zal het album daarentegen de komende weken veelvuldig beluisteren. Pas dan volgt de waardering en waarschijnlijk een inhoudelijke post ...

Gisteren binnen op lp dus, 3lp yes. 28 nummers, ruim 2 uur aan muziek. Lees heel wat geneuzel over teksten, de gedachtenkronkels van de beste man, al jarenlang, kennelijk, niemand vertrouwende, etc.

Tja, wat heeft dat met muziek te maken, denk ik dan. Gene ene moer dus. En inmiddels zijnde 75 of zo ongeveer, kun, mag je dan nog een Astral Weeks, toevallig net op hier, verwachten? Neen neen, absoluut niet. Maar de man was alweer jaren, nog steeds, in meer dan goede doen. Zeer productief, wellicht vanuit de gedachte, nu kan ik het nog...maar ook een fraai consistent niveau hoor, waarvoor chapeau dus. En met 28 nummers wellicht te veel van het goede voor de gem. luisteraar, zie, hoor en lees ik. En zijn niet alle songs even sterk, het euvel van in dit geval een heuse 3lp. Maar weer een plaat welke ik gaarne tot me neem ja. Van is bijna als oude wijn. Die wordt er zeker niet minder om. En ja, na een rijke muziek historie kan deze er heus wel bij. Er valt, zeker qua muziek weer veel te genieten. Niks vernieuwends maar degelijke kwaliteit. En de lelijke hoes, nou jazeg, al zat ie in behangpapier, so be it dan maar...vergeet wat je leest, hoort, een mening is tenslotte niet meer dan een mening. Zo zijn deze woorden nu ook enkel , tja...een simpele mening. Ik gun Van the Man nog heel wat lps de komende jaren

Niet over de muziek, maar Ik vind het vierkantje op de hoes tussen al die rondjes wel mysterieus...

Sinds wanneer behoren de gezongen teksten niet meer tot de muziek?

Tja, het lijkt er toch op dat verongelijktheid en complottheorieën de man enig nieuw leven hebben ingeblazen, vooral de tweede schijf luistert best lekker weg als het je lukt om niet naar de teksten te luisteren. En dat is wel een ding want inderdaad, Lange Frans & Janet Ossebaard hebben er een vriend bij.

De eerste cd staat trouwens, na de eerste paar nummers, vol met de belegen blues die Van the Man al zijn hele leven maakt als hij niets beter te doen heeft en dan moet je wel hel héél erg in zijn complottheorieën geloven om niet in slaap te vallen.

MIjn tip: lekker laten liggen, muzikaal voegt het niets toe aan wat hij tot en met into the music maakte en tekstueel is het tenenkrommend.

Lura:
Na dit album (in twee sessies) serieus te hebben beluisterd, kom ik tot het volgende oordeel:
Wat dit album tóch nog enigszins de moeite maakt is het hoge niveau van de musici die Van begeleiden, maar dat kan niet verhullen, dat de meeste nummers, muzikaal gesproken, weinig interessant zijn.
Van Morrison heeft nog steeds een krachtige stem, maar de bedenkelijke teksten (voor zover ik ze kon verstaan) halen het niveau nog verder naar beneden. Helaas, zeg ik dan, en dat heeft niets met afzeiken te maken - dan zou je geen enkel album meer kritisch kunnen beluisteren. En die hoes blijf ik spuuglelijk vinden.

Lekker album hoor, van good old Van the man! Uiteraard is iedere lage beoordeling op musicmeter volkomen legitiem, maar wat de Amerikaanse en Britse pers doen is puur bashen, omdat Van nu eenmaal op een bepaalde manier tegen recente ontwikkelingen aankijkt. The Guardian geeft zelfs toe dat de muziek goed is, en toch krijgt dit lekkere, typisch Van Morrison-achtige dubbelalbum maar 1 ster. Met die kinderachtige houding speelt The Guardian Van Morrison ironisch genoeg alleen maar in de kaart: "Follow the media, What's their agenda? How do they frame it?/Follow the money, follow the story" zingt Van niet voor niets in He's not the kingpin. Een nummer dat volgens mij over een zekere filantroop handelt, wiens stichting ook jaarlijks fors aan The Guardian doneert. Afijn, als er ergens plaats moet zijn voor 'wappies' en andere outcasts, dan is het wel in de blues ! Lekkere plaat, vakkundig gemaakt en verder niets bijzonders, ook tekstueel heus niet zo schokkend.

Ben niet erg van de songteksten als ik eerlijk ben. Vaak over liefde, seks en verbroken relaties. Ik vind de teksten verfrissend die Van hier ten gehore brengt en getuigen van lef. Er valt genoeg te zeggen over de tegenstrijdige corona maatregelen en de rol van de media hierin.
Over dit album, heerlijke rustgevende muziek en Van Morrison die nog ijzersterk bij stem is ook nog .

Wat is het gekste wat hij zegt?

“ Social media is for idiots and anyone on it should get a life” - Dat is best een grote groep mensen. Waar denkt Van Morrison dat zijn platenmaatschappij dit album promoot?

“ modern music is awful and it’s all made on computers” - Getuigt van wel heel weinig kennis over wat een nieuwe generatie zoals Billie Eilish, Lana Del Rey, Perfume Genius, Arcade Fire, Taylor Swift, Fiona Apple, The Lemon Twigs (en ga maar door) aan het doen zijn.

“ most of these so-called doctors don’t know what they’re talking about” - dat zingt hij over psychoanalyse. Zoiets moet je kunnen beweren uiteraard maar doe dat alsjeblieft nadat je over het onderwerp een paar boeken hebt gelezen. De groep mensen die psychotherapie verwerpen omdat ze er gewoon geen kaas van hebben gegeten vind ik verwerpelijk. Met dit soort teksten moedig je mensen aan om psychische ziektes niet te laten behandelen (beeld je in dat iemand dit over chemo-therapie zou zeggen).

Dit zijn geen onvoorbereide antwoorden in een interview maar teksten waar hij (zou je denken) over na heeft gedacht voor hij het opschreef, dan nog weer aandachtig zou hebben ingezongen. Ik heb ook wel eens iets achterlijks opgeschreven maar als je het dan in de studio aan het inzingen bent dan denk je; “Wat een kuttekst” en ga je er even met de pen doorheen en met schaamte voor je eigen onkunde hoop je dat de mensen in de studio het snel vergeten.

Drs. DAJA heeft al een mooie voorzet gegeven, maar daaraan wil ik nog de antisemitische complottheorie noemen waarin alles in de media bepaald zou worden door de Joden (die 'they' is een klassiek extreemrechts hondenfluitje; iedereen weet wie ze daarmee bedoelen). En dan is er natuurlijk nog 'Western Man', met zijn extreemrechtse fantasietjes over een geweldadige strijd tegenover stelende 'others' - goh, wie zouden daarmee bedoeld, in contrast met de westerse man/mens? In tegenstelling tot sommige andere linkse (en trouwens ook veel rechtse) mensen sta ik niet compleet afwijzend tegenover andere meningen, maar racisme afdoen als slechts een (afwijkende) mening gaat me echt te ver.

Ik vind het wel een beetje komplottheorie dat 'they' voor Joden zou staan. Ik kan het nergens uit opmaken. Western Man lees ik ook een beetje vreemd. Maar het verteld ook niet zo veel. Eigenlijk zouden we em ff moeten bevragen wat hij eigenlijk bedoeld. Of heeft hij in Interviews al dingen uitgelegd? Ik heb verder ff een paar teksten gelezen van de laatste plaat. En ja erg creatief kan ik het helaas ook niet noemen.

Old Man Sings At Cloud
Maar ach, ik zit niet op Facebook en ben best benieuwd naar wat Van the Man er vandaag de dag van bakt.

Edit: het moet gezegd worden Where Have All the Rebels Gone swingt als een malle.

Wat Slowgaze zegt: het is een bekende dogwhistle. Oftewel: Er zijn groepen met antisemitistische bedoelingen die 'they' gebruiken als ze naar Joden verwijzen, zodat ze een ogenschijnlijke onschuldige statement kunnen maken, maar ondertussen weten anderen heel goed waar ze op doelen. Kijk maar eens bij de youtube-comments bij het nummer 'they own the media', uit de reacties kan je wel opmerken dat er een aantal mensen zijn die heel goed lijken te begrijpen wat Van met 'They' bedoelt.

De vraag is natuurlijk of Van het zo bedoeld heeft. Een optie is dat hij heel goed weet waar hij op doelt (en trek dan je eigen conclusie maar wat je er van vindt). Een andere optie is dat hij zich niet bewust is van de dubbele betekenis, maar dat laat dan ook weer eens zien hoe slecht doordacht de teksten op het album zijn en hoe slecht Van op de hoogte is van hetgeen hij bezingt.

Het is voor mij sowieso het heikele punt van dit album: Het lijkt alsof Van the Man op een avond wat zat te zappen, waarschijnlijk gepikeerd dat hij zoveel negatieve reacties op zijn anti-lockdown songs kreeg, en vervolgens elke ongefilterde gedachte die in hem opkwam op papier zette en dat is vervolgens dit album geworden.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het interessant om eens van een tegen-de-stroming-in-zwemmer te horen in de muziekbusiness die voor het overgrote deel natuurlijk behoorlijk progressief is. Paar maanden geleden werd bijvoorbeeld Ariel Pink van zijn label gegooid omdat hij aanwezig was bij de Trump rally die leidde tot de bestorming van het Capitool, terwijl Pink tijdens de bestorming zelf toen al lang en breed weer thuis was. Maar Van komt hier met zulke onuitgewerkte, vage en ongenuanceerde teksten dat hij hier in mijn ogen geen fatsoenlijke gedachten-prikkelende statement weet te maken. Jammer, nu is het inderdaad geworden zoals Barney Rubble al de mooie verbastering van de Simpsons quote maakt. Was hij anders maar full wappie gegaan, dan was het misschien nog interessant geweest.

Ik kan me in al deze standpunten best vinden. Zelfs die hij niet opwerpt (kanker behandeling). De 'moderne computer muziek' kritiek, zou ik het oneens mee kunnen zijn, ware het niet dat Van Morrison de beste, meest authentieke, pure, akoestisch plaat ooit maakte met "Astral Weeks"

Where Have All the Rebels Gone? heet het tweede nummer op het album. En dan heeft Van best recht van spreken. Hij stond in de zestiger jaren immers al te boek als Angry Young Man. Hij beklaagt zich in dit nummer over het feit dat veel nieuwe muziek wat braaf is. En daar kan ik me wel wat in vinden.
Van vindt van zichzelf dat hij nog altijd een "rebel" is: hij schopt in zijn teksten tegen nogal wat dingen aan. En ondanks dat ik het meestal beslist niet met hem eens ben, kan ik het rebelse in zijn teksten wel waarderen.

De rock- en popmuziek is sinds de jaren vijftig juist gebaseerd op rebellie: zeker tekstueel werd er flink aangeschopt tegen de gevestigde orde. En dat ging ook vroeger al erg ver: er werden grote en felle woorden gebruikt, of het nu ging over oorlogvoering, seksuele normen, drugs of politiek. En de meeste teksten gingen vroeger al veel te ver (voor de nomen van die tijd); en ook vroeger kwamen racistische en seksistische teksten veelvuldig voor.

Blijkbaar leven we nu in een tijd dat veel mensen Van's huidige teksten niet 'vinden kunnen'. Zelf heb ik hier minder moeite mee en verhindert mij dit niet om te genieten van de af en toe best fijne muziek op dit dubbelalbum. En heb je hier wel moeite mee, luister dan gewoon niet. Want, om met een andere songtitel af te sluiten: het is "Only a Song" ...

Tjonge, wat een vergoelijkende stukken hier. Als ik dat zo lees mogen we misschien Skrewdriver ook wel eens gaan herwaarderen. Niet op de teksten hè, die doen er niet zo toe, maar puur op de dansbaarheid.

Van Morrisons is bij uitstek een zanger waarbij de teksten grote betekenis hebben, sinds Astral Weeks al is zijn kracht dat hij zijn hele ziel en zaligheid, twijfels en zoektocht blootlegt in zijn teksten. On dan die teksten niet meer mee te nemen in je oordeel als de inhoud ongemakkelijk wordt vind ik op z'n minst gekunsteld.