Van Morrison - Latest Record Project: Volume 1 (2021)

Gisteren binnen op lp dus, 3lp yes. 28 nummers, ruim 2 uur aan muziek. Lees heel wat geneuzel over teksten, de gedachtenkronkels van de beste man, al jarenlang, kennelijk, niemand vertrouwende, etc.

Tja, wat heeft dat met muziek te maken, denk ik dan. Gene ene moer dus. En inmiddels zijnde 75 of zo ongeveer, kun, mag je dan nog een Astral Weeks, toevallig net op hier, verwachten? Neen neen, absoluut niet. Maar de man was alweer jaren, nog steeds, in meer dan goede doen. Zeer productief, wellicht vanuit de gedachte, nu kan ik het nog...maar ook een fraai consistent niveau hoor, waarvoor chapeau dus. En met 28 nummers wellicht te veel van het goede voor de gem. luisteraar, zie, hoor en lees ik. En zijn niet alle songs even sterk, het euvel van in dit geval een heuse 3lp. Maar weer een plaat welke ik gaarne tot me neem ja. Van is bijna als oude wijn. Die wordt er zeker niet minder om. En ja, na een rijke muziek historie kan deze er heus wel bij. Er valt, zeker qua muziek weer veel te genieten. Niks vernieuwends maar degelijke kwaliteit. En de lelijke hoes, nou jazeg, al zat ie in behangpapier, so be it dan maar...vergeet wat je leest, hoort, een mening is tenslotte niet meer dan een mening. Zo zijn deze woorden nu ook enkel , tja...een simpele mening. Ik gun Van the Man nog heel wat lps de komende jaren

Tja, het lijkt er toch op dat verongelijktheid en complottheorieën de man enig nieuw leven hebben ingeblazen, vooral de tweede schijf luistert best lekker weg als het je lukt om niet naar de teksten te luisteren. En dat is wel een ding want inderdaad, Lange Frans & Janet Ossebaard hebben er een vriend bij.

De eerste cd staat trouwens, na de eerste paar nummers, vol met de belegen blues die Van the Man al zijn hele leven maakt als hij niets beter te doen heeft en dan moet je wel hel héél erg in zijn complottheorieën geloven om niet in slaap te vallen.

MIjn tip: lekker laten liggen, muzikaal voegt het niets toe aan wat hij tot en met into the music maakte en tekstueel is het tenenkrommend.

Lekker album hoor, van good old Van the man! Uiteraard is iedere lage beoordeling op musicmeter volkomen legitiem, maar wat de Amerikaanse en Britse pers doen is puur bashen, omdat Van nu eenmaal op een bepaalde manier tegen recente ontwikkelingen aankijkt. The Guardian geeft zelfs toe dat de muziek goed is, en toch krijgt dit lekkere, typisch Van Morrison-achtige dubbelalbum maar 1 ster. Met die kinderachtige houding speelt The Guardian Van Morrison ironisch genoeg alleen maar in de kaart: "Follow the media, What's their agenda? How do they frame it?/Follow the money, follow the story" zingt Van niet voor niets in He's not the kingpin. Een nummer dat volgens mij over een zekere filantroop handelt, wiens stichting ook jaarlijks fors aan The Guardian doneert. Afijn, als er ergens plaats moet zijn voor 'wappies' en andere outcasts, dan is het wel in de blues ! Lekkere plaat, vakkundig gemaakt en verder niets bijzonders, ook tekstueel heus niet zo schokkend.

Deze recent op de kop getikt, is destijds helemaal aan mij voorbij gegaan. Muzikaal klinkt het album vertrouwd: een soepele mix van blues, soul en jazz, gedragen door een relaxte / ontspannen band en Morrisons karakteristieke, doorleefde stem. De teksten zijn maatschappij kritisch, scherp en soms prikkelend, maar de commotie die daarover ontstond lijkt 4 jaar later toch wel overtrokken.

Van Morrison is altijd een observator geweest en dat hoort bij zijn artistieke persoonlijkheid. Dat dat veel fans destijds niet aanstond verwonderd mij wel wat. Een muzikant bepaalt tenslotte zélf wat hij wil zeggen en hoeft geen kniebuiging te maken voor fans of critici, ook al is dat niet altijd commercieel. Bovendien: muzikaal is dit gewoon typisch Van Morrison, muzikaal zeer herkenbaar, soepel en wederom vakmanschap van hoog niveau. Dus u raadt het al, een lekker album...