menu

Måneskin - Teatro D'ira: Vol. 1 (2021)

mijn stem
3,79 (63)
63 stemmen

Italië
Rock / Pop
Label: RCA

  1. Zitti e Buoni (3:14)
  2. Coraline (5:00)
  3. Lividi Sui Gomiti (2:45)
  4. I Wanna Be Your Slave (2:53)
  5. In Nome del Padre (3:39)
  6. For Your Love (3:50)
  7. La Paura del Buio (3:29)
  8. Vent’anni (4:13)
totale tijdsduur: 29:03
zoeken in:
avatar van Premonition
geplaatst:
Blij dat de eyeliner voor mannen door deze band weer wordt gepromoot. Ik waan me weer even terug in 1981/82. Hoewel de glamlook voor verbetering vatbaar is....

avatar van SirPsychoSexy
4,5
geplaatst:
Bert Wasbeer schreef:
Bij deze band hoor ik het nog niet zo. Beetje saaie Kravitzrock met een wat te bedacht ruig imago was mijn eerste gevoel. Het Songfestival is veel, maar spontaan en rock'n'roll is het niet. Over elke televisieseconde is nagedacht. Dus dat verveeld hangen op de telefoons in de greenroom, het "snuif-incident", het voelt voor mij allemaal iets te veel uitgedokterd door een team van marketeers.
(Ik had hier een antwoord op getypt, maar dan per ongeluk verwijderd en kon het niet terughalen, dus ik parafraseer even mijn verwijderd bericht.)

Ik vind veel van wat hier op staat spannender en interessanter dan wat Lenny Kravitz ooit uit zijn hoed getoverd heeft. Nummers 3 en 5 zijn bovendien harder dan eender wat uit zijn discografie mij ten gehore is gekomen.

Het "snuifincident" was trouwens niet meer dan de zanger die een gevallen glas opraapte. Vrijgesproken door een negatieve drugstest. De groep leek er zelf vooral verveeld mee te zitten achteraf, omdat het afleidde van hun overwinning als toch wel ongewone inzending tussen twee dozijn vooral gladde popnummers.

Ook niet mee eens dat dit geen "kwalitatief goede" rock wordt genoemd door een andere gebruiker (wat betekent dat zelfs?). Meer nog: hoe langer ik luister, hoe meer ik me besef dat dit stuk voor stuk gewoon steengoede songs zijn. I Wanna Be Your Slave is wat dat betreft eigenlijk net iets te simpel, te gemaakt (maar kan er ook mee door). De rest kan mij allemaal bekoren zonder meer.

Momenteel zijn het de twee laatste nummers die me het meest boeien. Damiano schrijft songteksten met veel maturiteit en zelfreflectie voor een twintigjarige. Zijn vocale prestatie op het einde van La Paura del Buio is om van te smullen. Vent'Anni is compositorisch waarschijnlijk de beste song van het album. Van een weidse en melodische intro over een groots klinkende strofe en refrein en naadloos weer terug.

In het gitaarwerk en de wat meer spoken word-stukken hoor ik hier en daar op dit albums trouwens soms echo's van La Dispute, maar dat zal wel aan mij liggen. In elk geval geen onflatterende vergelijking.

avatar van Bert Wasbeer
geplaatst:
aERodynamIC schreef:
(quote)


Maar laten we heel eerlijk zijn: bij de zogenaamd alternatievere muziek is het eigenlijk niet anders. Laten we lekker de emo uithangen, de gekwetste artiest enzovoort. Het is en blijft immers allemaal show. Er zijn zat artiesten die huilie doen over de showbiz en hoe kut het is, maar dan toch gewoon weer een album uitbrengen en de rockster uithangen op het podium. Je kan je ook terugtrekken en niks meer uitbrengen en op je zolderkamer je ziel en zaligheid eruit gooien denk ik dan. Gelukkig voor ons muziekliefhebbers gebeurt dat meestal niet
....

Kan me niet echt voorstellen dat je hier overtuigd gaat worden eerlijk gezegd


There ain't no business like showbusiness. Geen artiest kan zichzelf verkopen zonder een bepaald imago te kweken, al is het maar door bepaalde onderdelen van zijn/haar persoonlijkheid uitvergroot op het podium te zetten. En als consument verwacht ik dat ook wel, niemand zit volgens mij te wachten op concerten en shows waarbij iedereen er exact zo bijloopt als op kantoor of in de supermarkt. We komen om geëntertaind te worden tenslotte. Dit geldt in de popwereld van Eurovisie net zo goed als op de indiefestivals of bij het schlagerfestijn.
Het rare blijft alleen dat je als consument soms zo meegaat in iemands performance en andere keren er snel op afknapt. Dat heeft niet alleen te maken met het imago dat de artiest zich heeft aangemeten, maar ook met jezelf en met de bron via welke je de muziek ontdekt. Exact dezelfde muziek komt anders op je over als je er voor het eerst over leest op MuMe, wanneer een bekende het aanraadt of wanneer je het ontdekt omdat 3FM het bombardeert tot megahit. Vaak geldt daarbij ook dat je sneller afknapt als de verwachtingen hooggespannen zijn (hypes), of als je het gevoel hebt dat je het allemaal al eens eerder gehoord hebt (iets wat ik helaas steeds vaker heb naarmate ik ouder word).

Terug naar Måneskin, ik heb het nu geluisterd. Het rockgeluid was veelzijdiger en ook origineler dan ik verwachtte. Er zaten aardige kanten aan ej het heeft voldoende eigens. De combinatie met de (snel ratelende) Italiaanse taal maakte de coupletten nogal druk, haast rap-achtig. En het was bij vlagen inderdaad behoorlijk wat luider dan een Kravitz, terwijl het me op de wat melodieuzere momenten ook wel deed denken aan de betere albums van Live. Als ze een keer op een festival sta, ga ik vast wel even kijken.

Toch denk ik uiteindelijk niet dat ik dit heel vaak draaien zal. Dat zit m, ook al probeer ik muziek los te zien van image, toch wel deels in dat wat opgeklopt ruige imago, wat ik toch echt wat te doorzichtig vind en niet zo spontaan en onafhankelijk als dat ze het willen doen voorkomen. Als twintiger had ik het waarschijnlijk wel gepikt, maar ik ben helaas toch wat cynisch nu.
Een ander punt van kritiek is wellicht ook persoonlijke smaak maar ik vind de stem/zangtechniek van de zanger vrij irritant. Hij zingt niet vals ofzo, maar iets in z'n timbre vond ik storend. In de snel ratelende Italiaanse stukken viel het op maar vooral in de track I wanna be your slave ging het me echt tegenstaan. Ik kan me voorstellen dat veel mensen de stem juist mooi vinden, maar die is niks voor mij.
Nou goed, er zijn wel wat kritiekpunten dus ik ben inderdaad niet helemaal overtuigd, maar ook deels positief dus.


avatar van Ayreonfreak
3,5
Ik kan de cd goed verteren hoor... Steekt prima in elkaar. Wat mij extra aantrekt in de muziek is de zanger, die heeft toch echt wel een uniek stemgeluid.

De 4 punten is net een fractie teveel. Jammer dat je geen 3,75 kan geven.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:21 uur

geplaatst: vandaag om 14:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.