Måneskin - Teatro d'Ira: Vol. 1 (2021)

Måneskin heeft zijn Deense naam te danken aan bandlid Victoria De Angelis die Deense roots heeft.

Toch is de band zo Italiaans als wat, met een groot deel van de nummers in het Italiaans.

Het album Il Ballo Della Vita uit 2018 was een bonte mengeling van pop en rock met de nadruk op het eerste genre. Bij Teatro D'ira: Vol. 1 ligt de nadruk wat meer op rock. Opener Zitti e Buoni zal het land vertegenwoordigen in mei op het Eurovisie Songfestival nadat ze verrassend het San Remo festival wonnen.

Ik denk dat ze kans maken op een mooie top 10 notering. Dat zou zeker leuk zijn voor deze jonge rockband. Een band die met dit album een half uurtje plezierige rock opvoert waar de Italiaanse taal lekker rolt op een rockbedje.

Is het bijzonder wat we te horen krijgen? Welnee, maar juist die voor ons wat exotischer taal maakt het net even anders. Vermakelijk, meer kan ik er niet van maken en ik vond het vorige album met wat meer pop misschien zelfs wel wat sterker. Maar dat Zitti e Buoni van mij de volle support krijgt is een feit en of er nog een volume 2 aan zit te komen en ik daar weer naar ga luisteren is afwachten.

Tot nu toe is dit gewoon een aardig plaatje en hoeven de engelstalige nummers eigenlijk niet zo. Doe maar lekker alles in eigen taal.

Alsjeblief, pikt Italië met Måneskin zojuist met een rocksong de Songfestivaltrofee in! Al staat deze nieuwe van hen mijlenver van het gelauwerde Italiaanse songbook opgebouwd door de Ramazotti-, Cutugno-, Conte-, Tozzi- en Zucchero's, al komt het werk van Celentano hierin misschien nog in de buurt, klasse heeft ie wel. Nee, het gaat hier om piepjonge ambitieuze springers met felle frontman die op eigen houtje het rockidioom van hun idolen omarmen en in hun moerstaal bewijzen dat de Italiaanse rock toch wel zeer sterk is gegroeid. Eerste single van de plaat, 'Vent'Anni' was al een voltreffer, song vol levenswijsheid voor twintigjarigen van nu, majestueus aanleunend bij de gekendste rockballad van Metallica. Hun winning song beukt op ditzelfde élan verder, fraai toegeëigende rock van 30 jaar terug. Ook 'Coraline' leent structuur en opwinding van Led Zeppelin's grootste classic. Soit dit allemaal! Ze schreeuwen het met zo'n ontwapenende verbetenheid uit, ze pakken je tijdens de intimistische momenten zo in, dat je nu al wacht op hun Vol.2. Maar die dan volledig in 't Italiaans, graag! In alle geval een winnaar van 't Songcircus die niet al na een week is vergeten!

Eurosong is helemaal niet aan mij besteed. Het merendeel van de songs die er de revue passeren, schippert tussen zeemzoet of verschrikkelijk melodramatisch. Niettemin werd er besloten in het huishouden om naar de wedstrijd te kijken, dus luisterde ik maar noodgedwongen met één oor mee terwijl ik een boek las.

Wat keek ik verrast op toen daar plots een behoorlijk hard rocknummer te berde werd gebracht door een groepje Italianen dat bovendien charisma in bakken uitstraalde, zanger en frontman Damiano op kop die het podium als een maestro beheerste. De punten van de vakjury leverden hen slechts een vierde plaats op, maar met overweldigende steun van het publiek behaalden ze de overwinning met een straatlengte voorsprong.

Blijkbaar is er ook in het moderne Europese muzieklandschap vol overgeproduceerde, aalgladde pop nog steeds plaats voor een ouderwetse rockband die met vuur en energie voor de dag komt. In het overwinningsrondje trokken ze dan nog eens hun stoute schoenen aan door de ongecensureerde versie te laten horen tegen Eurosong-beleid in ("Non sa di che cazzo parla"), als een subtiele middelvinger naar de wedstrijd die ze zonet ingepalmd hadden.

Zitti e Buoni maakte niet alleen een goede indruk tijdens de wedstrijd zelf, ik betrapte me erop dat ik het na de wedstrijd ook nog steeds maar bleef afspelen in mijn hoofd. Het smaakte naar meer, en dit korte album bewijst dat het prijsnummer geen toevalstreffer was. Elk nummer hier weet te boeien, met name de hardere tracks zoals Lividi Sui Gomiti en In Nome del Padre. Ook al begrijp ik er maar de helft van, dat Italiaans over die scheurende gitaar, bas en drums gaat er in als zoete koek.

Met I Wanna Be Your Slave staat hier daarnaast nog een oorwurm op die voor mij gerust op de feestjes (als die er weer eens komen) de rondjes mag draaien. For Your Love bouwt ook heerlijk op naar een stevige climax, en heeft een tekst die Zitti e Buoni als koormuziek doet lijken. En zo kan ik over elke song hier wel iets positiefs melden. Rest mij enkel nog te citeren uit deze mannen - en vrouw uiteraard - hun overwinningsspeech: Rock 'n' roll never dies!