Måneskin - Teatro d'Ira: Vol. 1 (2021)

De opener Zitti E Buoni is de inzending voor het Songfestival namens Italië. Een best opmerkelijke keuze.

Måneskin heeft zijn Deense naam te danken aan bandlid Victoria De Angelis die Deense roots heeft.

Toch is de band zo Italiaans als wat, met een groot deel van de nummers in het Italiaans.

Het album Il Ballo Della Vita uit 2018 was een bonte mengeling van pop en rock met de nadruk op het eerste genre. Bij Teatro D'ira: Vol. 1 ligt de nadruk wat meer op rock. Opener Zitti e Buoni zal het land vertegenwoordigen in mei op het Eurovisie Songfestival nadat ze verrassend het San Remo festival wonnen.

Ik denk dat ze kans maken op een mooie top 10 notering. Dat zou zeker leuk zijn voor deze jonge rockband. Een band die met dit album een half uurtje plezierige rock opvoert waar de Italiaanse taal lekker rolt op een rockbedje.

Is het bijzonder wat we te horen krijgen? Welnee, maar juist die voor ons wat exotischer taal maakt het net even anders. Vermakelijk, meer kan ik er niet van maken en ik vond het vorige album met wat meer pop misschien zelfs wel wat sterker. Maar dat Zitti e Buoni van mij de volle support krijgt is een feit en of er nog een volume 2 aan zit te komen en ik daar weer naar ga luisteren is afwachten.

Tot nu toe is dit gewoon een aardig plaatje en hoeven de engelstalige nummers eigenlijk niet zo. Doe maar lekker alles in eigen taal.

De gasten leven zich lekker uit. Bijzondere winnaar van het songfestival. lekker stevig nummertje, ik mag dat wel.

Persoonlijk vond ik de Finse bijdrage nog wat beter, maar deze Eurovisie-winnaar mag er ook zijn. Ik moest er niet aan denken dat er weer zo’n afschuwelijke kopstem-inzending zou gaan winnen. Scheelde ook maar een haartje.

Nee toch? Die Linkin Park kloon uit Finland was aardig, maar deze Italianen waren echt goed.

Uiteraard ben ik blij met de winst.

Dat er nu maar meer mensen hier bij terecht gaan komen (en dat zal ongetwijfeld).

Vergeet zeker het meer poppy album dat hiervoor zat niet.

Terechte winnaar en leuke nieuwe ontdekking.
Vent’anni

Jaaaaa. Vette song..

Zeer terechte winnaar.

Ik ben niet zo van ESF songs maar toen ik deze vorige week hoorde was ik meteen verkocht.

Zeer boeiende stem ook... nu een paar keer beluisterd op Spotify... klinkt erg leuk!

Italië heeft hoe dan ook een goede rockscene. Hopelijk profiteren meer bands hiervan.

Ik was benieuwd hoe naast het winnende nummer de rest van de bijhorende plaat zou klinken. Zeker niet slecht, that's for sure. I Wanna Be Your Slave is uit het niets een instant TikTok-hit geworden.

Alsjeblief, pikt Italië met Måneskin zojuist met een rocksong de Songfestivaltrofee in! Al staat deze nieuwe van hen mijlenver van het gelauwerde Italiaanse songbook opgebouwd door de Ramazotti-, Cutugno-, Conte-, Tozzi- en Zucchero's, al komt het werk van Celentano hierin misschien nog in de buurt, klasse heeft ie wel. Nee, het gaat hier om piepjonge ambitieuze springers met felle frontman die op eigen houtje het rockidioom van hun idolen omarmen en in hun moerstaal bewijzen dat de Italiaanse rock toch wel zeer sterk is gegroeid. Eerste single van de plaat, 'Vent'Anni' was al een voltreffer, song vol levenswijsheid voor twintigjarigen van nu, majestueus aanleunend bij de gekendste rockballad van Metallica. Hun winning song beukt op ditzelfde élan verder, fraai toegeëigende rock van 30 jaar terug. Ook 'Coraline' leent structuur en opwinding van Led Zeppelin's grootste classic. Soit dit allemaal! Ze schreeuwen het met zo'n ontwapenende verbetenheid uit, ze pakken je tijdens de intimistische momenten zo in, dat je nu al wacht op hun Vol.2. Maar die dan volledig in 't Italiaans, graag! In alle geval een winnaar van 't Songcircus die niet al na een week is vergeten!

In de Måneskin, in de Måneskin,
kroop ik op een trapje door het råmkosin.

Ligabue is voor mij de echte oude Italiaanse rock veteraan, helaas hier nog te onbekend.

Prima EP. Favorieten zijn opener Zitti e Buoni en afsluiter Vent’anni. Sowieso komen de Italiaanse nummers beter bij me over, minder geforceerd. Al is For Your Love wel een sterk nummer.

Niet onbekend bij mij. Ik woonde in Parma in 1991 toen hij vanuit de buurstad Reggio Emilia doorbrak. Zie ook: Ligabue - Ligabue (1990)

En laat ik dan ook gelijk Vasco Rossi even noemen, nog zo'n goede ouwe Italiaanse rocker.

Eurosong is helemaal niet aan mij besteed. Het merendeel van de songs die er de revue passeren, schippert tussen zeemzoet of verschrikkelijk melodramatisch. Niettemin werd er besloten in het huishouden om naar de wedstrijd te kijken, dus luisterde ik maar noodgedwongen met één oor mee terwijl ik een boek las.

Wat keek ik verrast op toen daar plots een behoorlijk hard rocknummer te berde werd gebracht door een groepje Italianen dat bovendien charisma in bakken uitstraalde, zanger en frontman Damiano op kop die het podium als een maestro beheerste. De punten van de vakjury leverden hen slechts een vierde plaats op, maar met overweldigende steun van het publiek behaalden ze de overwinning met een straatlengte voorsprong.

Blijkbaar is er ook in het moderne Europese muzieklandschap vol overgeproduceerde, aalgladde pop nog steeds plaats voor een ouderwetse rockband die met vuur en energie voor de dag komt. In het overwinningsrondje trokken ze dan nog eens hun stoute schoenen aan door de ongecensureerde versie te laten horen tegen Eurosong-beleid in ("Non sa di che cazzo parla"), als een subtiele middelvinger naar de wedstrijd die ze zonet ingepalmd hadden.

Zitti e Buoni maakte niet alleen een goede indruk tijdens de wedstrijd zelf, ik betrapte me erop dat ik het na de wedstrijd ook nog steeds maar bleef afspelen in mijn hoofd. Het smaakte naar meer, en dit korte album bewijst dat het prijsnummer geen toevalstreffer was. Elk nummer hier weet te boeien, met name de hardere tracks zoals Lividi Sui Gomiti en In Nome del Padre. Ook al begrijp ik er maar de helft van, dat Italiaans over die scheurende gitaar, bas en drums gaat er in als zoete koek.

Met I Wanna Be Your Slave staat hier daarnaast nog een oorwurm op die voor mij gerust op de feestjes (als die er weer eens komen) de rondjes mag draaien. For Your Love bouwt ook heerlijk op naar een stevige climax, en heeft een tekst die Zitti e Buoni als koormuziek doet lijken. En zo kan ik over elke song hier wel iets positiefs melden. Rest mij enkel nog te citeren uit deze mannen - en vrouw uiteraard - hun overwinningsspeech: Rock 'n' roll never dies!

Hoorde gisteren een stukje bij Stefan Stassen over de gitaar rif van Zitti e Buoni

Het nummer heet You got it van the Vendettas.... (Joris Linssen) luister maar eens.. die is exact t zelfde..

Het is een vrij standaard rifje denk ik, maar de overeenkomst is toch wel echt heel groot, zelfs in toonsoort.

Voordat je verdergaat naar YouTube.

Mja, veel rocknummers zijn geschreven in E mineur / mi klein. Als je als gitarist wat spontaan aan het riffen gaat, is de kans niet gering dat je op deze noten belandt. Zoals je daarnaast zelf ook al aangeeft, het riffje is vrij standaard, en het eindigt dan nog eens verschillend. Voor de rest komen de songs heel weinig met elkaar overeen. Dit nummer is denk ik ook heel onbekend geweest tot nu? Kans lijkt me klein dat ze dit bewust gepikt hebben.

Tja..
Ik hoor er ook Guana Apes, Lenny Kravitz en Bowie met Fame in terug. Een geslaagde mashup
Dat was toch wel het probleem bij het Songfestival. Weinig originaliteit, maar wel een leuke avond

Noem eens iets op dat tegenwoordig nog echt origineel is.... dan kom je al snel uit bij zeer experimentele muziek

Dat is niet eens voorbehouden aan het Songfestival, dat is overal zo. Alles waar jij reviews over schrijft idem, met dat verschil dat die muziek hoger aangeslagen wordt, maar origineel?
Is ook logisch lijkt me. Het is allemaal al wel eens gedaan.

Er is een verschil tussen al eens eerder gedaan en letterlijk nummers kopiëren
Maar verder ben ik het wel eens hoor

Dus Zitti e Buoni is een regelrechte kopie? Mag je vinden hoor, maar daarmee zeg je dat alle Songfestival nummers regelrechte kopietjes zijn en de albums die jij recenseert (en ik ook) misschien al eens eerder gedaan zijn, maar geen regelrechte kopies. En daar ben ik het dan weer niet mee eens.

Dat Songfestival nummers veel gerichter geschreven worden om te scoren is een feit, en daardoor sneller herkenbaar (wat nodig is om hoog te scoren), en dat is bij de zogenaamd 'serieuzere en betere muziek' minder snel opvallend, maar ook daar lijken nummers op elkaar (en in jouw bewoording dan ook gewoon kopies)
Ik denk wel dat de artiesten op het Songfestival wat sneller inwisselbaar en grijzer zijn. Ik hoor er geen Rufus Wainwright, Antony of Cave-achtige stemmen. Wat dat aan gaat heeft zanger Damiano David voor Songfestival-begrippen best een wat opvallender geluid.

Hoe meer muziekgeschiedenis ontstaat, hoe meer er op elkaar lijkt. Een bandje in de jaren '70 heeft daar minder last van gehad dan een bandje van nu.

Overigens denk ik bij deze band dat het niet eens bewust geschreven is om een wedstrijd te winnen, dit zijn jonge gasten die tot hun verbazing San Remo wonnen en daarna ook het Songfestival. Ik geloof ook niet dat ze dat nummer van Nederlandse bodem dan ook hebben gebruikt.

Het is echt jatwerk aERodynamIC, mijn kinderen laten fragmenten van TikTok nummers horen die exact hetzelfde klinken. Toch totaal niet te vergelijken met het merendeel waar ik een recensie over schrijf. Op muzikaal gebied gebeurt er nog behoorlijk veel, en er zijn zeker vergelijkbare artiesten die in hetzelfde straatje passen. Het gaat mij meer om het letterlijk jatten. Maar ik vond het Songfestival erg leuk in elkaar steken. Nederland had het prima georganiseerd en de presentatie vond ik zelf top en zeker bij zo'n avond passen. Italië zat bij mij ook bij de Top 5, en het was hoe dan ook een memorabele avond, het eerste grote culturele gebeuren sinds een lange tijd. Al vind ik het erg sneu voor de landen die vrijwel geen punten krijgen; ik vond Nederland weer wel oké, gericht op een mooie toekomst, en het eerste zonnestraaltje van de zomer. Op muzikaal gebied waren er voor mij weinig kandidaten bij die ik zou recenseren. Oekraïne vind ik dan wel interessant.

Ik hou echt niet van dat festival en hou me er heel ver van weg.
Maar toch maar eens geluisterd na de commentaren hier te hebben gelezen.
Aangenaam verrast, hoor Noir Désir terug en dat is niet slecht.

Gelukkig nog net op tijd op vinyl besteld, want nu betaal je er bizar hoge prijzen voor. Zal vast wel een nieuwe persing krijgen, maar ben er wel blij mee.
Ik snap dat ik er gelijk na San Remo al liefhebber van werd en hoopte dat ze zouden winnen: het pakte gelijk en blijft het maar doen. Tot nu toe verveelt het totaal niet.

En als je het dan ook nog eens fysiek in handen hebt (net als de vorige) verhoogt dat de feestvreugde.

Luister ook eens naar de Bongley Dead.

Ik vind het Songfestival een aangename mix van lachen om absurde wansmaak, politiek gekakel en vreemde showbizz. Muzikaal stelde het heel lang helemaal niets voor, maar sinds de publieksjury Lordi op plek 1 zette is het wel iets verbeterd. Het zal altijd een beetje mikken op een wat brave smaak die veel mensen moet behagen, maar landen voelen zich nu toch gedwongen om een beetje balans tussen kwaliteit en show neer te zetten. Dit jaar vond ik Oekraïne, IJsland, Frankrijk en Litouwen echt wel leuk.

Bij deze band hoor ik het nog niet zo. Beetje saaie Kravitzrock met een wat te bedacht ruig imago was mijn eerste gevoel. Het Songfestival is veel, maar spontaan en rock'n'roll is het niet. Over elke televisieseconde is nagedacht. Dus dat verveeld hangen op de telefoons in de greenroom, het "snuif-incident", het voelt voor mij allemaal iets te veel uitgedokterd door een team van marketeers.

Maar gezien de hoge cijfers hier zal ik het nog eens luisteren. Bedacht imago of niet, kwalitatief goede rock is er veel te weinig de laatste jaren, dus ik laat me graag overtuigen.

Helemaal eens met wat je zegt. Ik was bij de family show in de middag (de generale repetitie) en zelfs de 'spontane gesprekjes' tijdens het uitdelen van de punten, want ook dat werd fictief gedaan, liet zien dat alles ingestudeerd is. Wat zo'n spokesman in de middag zei, was tijdens de finale exact zo.

Maar laten we heel eerlijk zijn: bij de zogenaamd alternatievere muziek is het eigenlijk niet anders. Laten we lekker de emo uithangen, de gekwetste artiest enzovoort. Het is en blijft immers allemaal show. Er zijn zat artiesten die huilie doen over de showbiz en hoe kut het is, maar dan toch gewoon weer een album uitbrengen en de rockster uithangen op het podium. Je kan je ook terugtrekken en niks meer uitbrengen en op je zolderkamer je ziel en zaligheid eruit gooien denk ik dan. Gelukkig voor ons muziekliefhebbers gebeurt dat meestal niet

Natuurlijk is Måneskin een hoop bedachte show en stelt het muzikaal helemaal niet zo heel veel voor (zie mijn bericht van toen het Songfestival nog moest plaatsvinden). Vind ik dat erg? Nee. Soms is het gewoon lekker om iets te horen wat makkelijk klinkt en de hype die er nu is met gillende meisjes voor een tv-studio is vermakelijk om te zien en ik gun ze hun moment wel.

Dat ze op een Songfestival gelijk een beetje voor reuring zorgen is ook leuk, want geloof me: veel van die typische Songfestival fans vonden dit helemaal niks. Die gaan meer voor de plastic deuntjes uit de Zweedse fabrieken.

Kwalitatief goede rock zou ik dit niet eens durven noemen, buiten dat ik het stemgeluid van de zanger wel erg fijn vind, maar dat is wat anders. Ach een beetje rock-opwinding onder jongeren in het huidige Tik Tok klimaat is niet verkeerd. Mijn nichtje van 15 is inmiddels helemaal overgestapt van Nick en Simon naar bandjes als deze. Oom knikt dan tevreden en gaat vast mee naar een concert als dat gaat lukken

Kan me niet echt voorstellen dat je hier overtuigd gaat worden eerlijk gezegd

Ik zag ze gisteren bij Humberto Tan, en het zijn sympathieke gasten, geen kapsones. Het rockuiterlijk hoort er gewoon een beetje bij. Ik kom een beetje terug van mijn oordeel en kan mij steeds meer vinden in de mening van aERodynamIC, ze hebben best wel een eigen smoel. In het totaalplaatje past het prima. Gelukkig werd er gisteren niet gesproken over het glasincident, en ging het vooral over de muziek en dat ze daadwerkelijk op de staat begonnen.

Ik vind hun eerste album wat veelzijdiger, zeker ook even meepikken.