St. Vincent - Daddy's Home (2021)

She is back!

Weer met een nieuwe look, dit keer lekker vintage en glammy. Cover heeft een 70s vibe.
Nieuwe single is typisch Annie: Stekelige pop met een rauw en sensueel randje.
Smaakt naar meer.

Single 1 was weinig enthousiast makend, single 2 geeft de burger al meer moed

Nieuwe St. Vincent! Leuk, de vorige plaat was fantastisch.

Edit: en als Pay Your Way in Pain representatief is voor het album wordt dit weer geweldig. Wat een goeie single is me dat, zeg!

Ik vind melting of the sun en vooral down ook echt schitterend. Ben zo psyched voor dit.

De 70's platencollectie van haar gedetineerde daddy doet Annie vervellen tot een bijzondere soulvolle zangeres. Door die bril en met een en al warme bezieling en openhartigheid smeedt ze op deze funky, spacey nieuweling een geweldige reeks topsongs. Stevie Wonder, Bowie, Prince, Pink Floyd, Steely Dan... je herbeleeft de soundtrack van een halve eeuw geleden. Met haar wulpse, nostalgische retrolook is hiermee voor muzikale omnivoor en vernieuwster St. Vincent meer dan een bladzijde omgeslagen. Er lonkt brede sterrenstatus. Zéér terecht!

Eindelijk!

Lang gewacht, Stil gezwegen, Nooit gedacht, Toch gekregen !!!

Mijn favoriete schutspatroon !!!

Metacritic ziet het wel zitten: Universal Acclaim (88/100) op basis van 20 recensies ! En ook de Nederlandse pers is positief!

Een uitgebreide recensie van Daddy’s home kun je vinden op de site van het Amerikaanse NPR.

De Volkskrant zeker.....

Zo verleidelijk als op Daddy’s Home heupwiegden de songs van St. Vincent niet eerder voorbij ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Ik ken haar eerlijk gezegd niet, maar zoveel positivisme maakt nieuwsgierig. Tijdens het openingsnummer herken ik een vrouwelijke Prince en wat een power zeg.....
Veel verder ben ik nog niet gekomen. Ik ga er voor zitten.

Perfecte plaat voor een warme zomeravond vermoed ik. Nu al zin in.

Topplaat!

Wat een semi-creatief getrut is dit zeg, zo'n openingstrack is een straf om naar te luisteren...
Niet aan mij besteed, terwijl ik best open sta voor creatief vernieuwende muziek, maar dit vind ik echt niks.

Wat een semi-seksistisch gelul.

heeft werkelijk niets met seksistisch te maken, geslacht/gender is hier niet relevant...
en smaken mogen verschillen...

Want over mannen wordt even vaak als over vrouwen gezegd dat ze trutten? En 'trut' is absoluut een genderneutraal woord?

En da's óók weer getrut, op de vierkante centimeter welteverstaan.
Dat verdient zo'n verslavend werkje niet.

Masseduction overtreffen is natuurlijk erg moeilijk. Daarom is het fijn dat het zo’n andere plaat is geworden. Nostalgischer en persoonlijker, minder freaky. Maar nog steeds hartstikke catchy.

Kandidaat om plaat van het jaar te worden!

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: St. Vincent - Daddy's Home - dekrentenuitdepop.blogspot.com

St. Vincent heeft uiterlijk gezien weer eens een metamorfose ondergaan, maar ook in muzikaal opzicht slaat ze nieuwe wegen in, wat dit keer een soulvol geluid vol invloeden uit de jaren 70 oplevert

Bij eerste beluistering moet ik altijd wennen aan de muziek van St. Vincent en dat was bij beluistering van Daddy’s Home niet anders. Met alle invloeden uit de jaren 70 en een verrassend soulvol geluid, is het nieuwe album van St. Vincent zeker geen ontoegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante geeft toch altijd een bijzondere twist aan haar albums en dat is dit keer niet anders. De invloed kwam dit keer uit de platenkast van haar vader, die was gevuld met alles tussen Stevie Wonder en Steely Dan, maar ook de Amerikaanse albums van David Bowie, net als St. Vincent een muzikale kameleon, hebben flink wat invloed gehad op dit bijzondere album.

Mijn eerste kennismaking met St. Vincent.
Blij verrast, kan erg genieten van de rijke instrumentatie. Het gaat nog krap worden in mijn top 5 dit jaar.

Straks om 23u00, St. Vincent bij Jools Holland (BBC 2).

Inmiddels is dit zowat haar laagst gewaardeerde album hier. Gooi het maar in m'n pet.

Dan zou gelul ook niet meer kunnen.
Dat was nou de hele grap van de zin, dat het geen gelul maar getrut werd, moet toch gewoon kunnen?

Is dit nou een semi-retorische vraag?

Ik had haar al eens live gezien en ze heeft een toffe uitstraling. Maar de liedjes blijven daar vaak bij achter. Maar dit is de eerste plaat van mevrouw St Vincent die ik goed uit te luisteren vind.

In plaats van trut gebruik ik altijd totebel maar ik vrees dat getotebel weer niet kan, help mij even?

Bovenstaande klinkt mij meer als geschmier in de oren.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik kom er niet doorheen. Het vakmanschap herken Ik zeker en op basis daarvan stem Ik.
Ik las een leuk interview met haar in "De Volkskrant":

Annie Clark aka St. Vincent zit al tijden in een jarenzeventigkick: ‘Ik kom er maar niet uit’
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Grappig dat je het album persoonlijker noemt en dat ook (onder meer) Oor dat woord van stal hoort, want ik vind Daddy's Home helemaal niet zo persoonlijk klinken. Het titelnummer bijvoorbeeld, daar laat ze ondanks een paar interessante details - het handtekeningen uitdelen in de gevangenis is wel echt een sterk beeld - nauwelijks iets los over de gevangenisstraf van haar vader en wat dat met haar doet. Aan het einde van dat nummer heb ik zoiets van 'oké, prima, je bent een vaderskindje, maar wat vind je er nou van dat hij zoveel mensen heeft genaaid met zijn beursfraude?' Dáár zou een interessant nummer in hebben gezeten.

Ook het idee dat ze zich heeft laten inspireren door de muziek uit haar vaders platenkast vind ik conceptueel nooit echt lekker samengaan met de teksten; het is me allemaal net te bedacht en gemaakt. Daddy's Home vind ik al toch weer nogal een pose: die hoes die sleazy moet lijken maar zo te zien perfect uitgedacht is (het zou me niets verbazen als ze expres die ladder in haar kous heeft gemaakt), de retrotypografie op de hoes, de teksten die persoonlijk moeten lijken, maar allemaal nogal aan de oppervlakte blijven. Ook muzikaal wil de soul nooit echt soulvol worden; de funk nooit echt funky - St. Vincent blijft daar toch iets klinisch voor. Al met al kan ik best genieten van Daddy's Home, maar de echte durf ontbreekt.

Is die ladder bedacht? Lijkt me wel ja .

Echt persoonlijk wordt het niet echt, maar daar is haar muziek ook niet echt naar. Haar concerten zijn ook uitgedachte (geposeerde) ‘totaalbelevingen’. Ik vind dat juist altijd wel leuk! Die persoonlijke noot haal je ook eerder uit haar interviews, inderdaad.

Het album is meer een soort snoepjespot met verschillende smaakjes. De kracht zit hem in de diversiteit der smaakjes .

Je komt er niet doorheen, als in: Het lukt je niet om het uit te luisteren? Dan is 4* best gul van je

Klopt....natuurlijk het album wel eens in zijn geheel beluisterd, maar niet aan één stuk. Verschillende keren geprobeerd een langere tijd te Luisteren, maar iedere keer was ik er klaar mee. Wat ik hoorde was vakkundig gemaakt, maar niet aan mij besteed. En vakmanschap en originaliteit gun ik wat.