menu

St. Vincent - Daddy's Home (2021)

mijn stem
3,55 (85)
85 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Loma Vista

  1. Pay Your Way in Pain (3:03)
  2. Down and Out Downtown (3:42)
  3. Daddy's Home (3:19)
  4. Live in the Dream (6:29)
  5. The Melting of the Sun (4:17)
  6. Humming Interlude 1 (0:57)
  7. The Laughing Man (3:25)
  8. Down (3:26)
  9. Humming Interlude 2 (0:28)
  10. Somebody Like Me (3:53)
  11. My Baby Wants a Baby (3:20)
  12. …At the Holiday Party (4:17)
  13. Candy Darling (1:55)
  14. Humming Interlude 3 (0:38)
totale tijdsduur: 43:09
zoeken in:
avatar van peterjames777
3,5
She is back!

Weer met een nieuwe look, dit keer lekker vintage en glammy. Cover heeft een 70s vibe.
Nieuwe single is typisch Annie: Stekelige pop met een rauw en sensueel randje.
Smaakt naar meer.


avatar van aerobag
3,5




Single 1 was weinig enthousiast makend, single 2 geeft de burger al meer moed

avatar van Fathead
4,5
geplaatst:
Nieuwe St. Vincent! Leuk, de vorige plaat was fantastisch.

Edit: en als Pay Your Way in Pain representatief is voor het album wordt dit weer geweldig. Wat een goeie single is me dat, zeg!

avatar van swoon
4,0
geplaatst:
Ik vind melting of the sun en vooral down ook echt schitterend. Ben zo psyched voor dit.

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
De 70's platencollectie van haar gedetineerde daddy doet Annie vervellen tot een bijzondere soulvolle zangeres. Door die bril en met een en al warme bezieling en openhartigheid smeedt ze op deze funky, spacey nieuweling een geweldige reeks topsongs. Stevie Wonder, Bowie, Prince, Pink Floyd, Steely Dan... je herbeleeft de soundtrack van een halve eeuw geleden. Met haar wulpse, nostalgische retrolook is hiermee voor muzikale omnivoor en vernieuwster St. Vincent meer dan een bladzijde omgeslagen. Er lonkt brede sterrenstatus. Zéér terecht!

avatar van PB 82
geplaatst:
peterjames777 schreef:

She is back! ...
Eindelijk!

Lang gewacht, Stil gezwegen, Nooit gedacht, Toch gekregen !!!

Mijn favoriete schutspatroon !!!

Metacritic ziet het wel zitten: Universal Acclaim (88/100) op basis van 20 recensies ! En ook de Nederlandse pers is positief!

Een uitgebreide recensie van Daddy’s home kun je vinden op de site van het Amerikaanse NPR.

avatar van Zwaagje
4,0
geplaatst:
PB 82 schreef:
(quote)
Eindelijk!

Lang gewacht, Stil gezwegen, Nooit gedacht, Toch gekregen !!!

Mijn favoriete schutspatroon !!!

Metacritic ziet het wel zitten: Universal Acclaim (88/100) op basis van 20 recensies ! En ook de Nederlandse pers is positief!

De Volkskrant zeker.....

Zo verleidelijk als op Daddy’s Home heupwiegden de songs van St. Vincent niet eerder voorbij ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Ik ken haar eerlijk gezegd niet, maar zoveel positivisme maakt nieuwsgierig. Tijdens het openingsnummer herken ik een vrouwelijke Prince en wat een power zeg.....
Veel verder ben ik nog niet gekomen. Ik ga er voor zitten.

avatar van Jasper'sLament
4,0
geplaatst:
Perfecte plaat voor een warme zomeravond vermoed ik. Nu al zin in.

4,5
geplaatst:
Topplaat!

avatar van Roxy6
geplaatst:
Wat een semi-creatief getrut is dit zeg, zo'n openingstrack is een straf om naar te luisteren...
Niet aan mij besteed, terwijl ik best open sta voor creatief vernieuwende muziek, maar dit vind ik echt niks.

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
Roxy6 schreef:
Wat een semi-creatief getrut is dit zeg

Wat een semi-seksistisch gelul.

avatar van Roxy6
geplaatst:
heeft werkelijk niets met seksistisch te maken, geslacht/gender is hier niet relevant...
en smaken mogen verschillen...

avatar van Slowgaze
4,0
geplaatst:
Roxy6 schreef:
heeft werkelijk niets met seksistisch te maken, geslacht/gender is hier niet relevant...
en smaken mogen verschillen...

Want over mannen wordt even vaak als over vrouwen gezegd dat ze trutten? En 'trut' is absoluut een genderneutraal woord?

avatar van Venceremos
4,5
geplaatst:
En da's óók weer getrut, op de vierkante centimeter welteverstaan.
Dat verdient zo'n verslavend werkje niet.

avatar van Fathead
4,5
geplaatst:
Masseduction overtreffen is natuurlijk erg moeilijk. Daarom is het fijn dat het zo’n andere plaat is geworden. Nostalgischer en persoonlijker, minder freaky. Maar nog steeds hartstikke catchy.

Kandidaat om plaat van het jaar te worden!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: St. Vincent - Daddy's Home - dekrentenuitdepop.blogspot.com

St. Vincent heeft uiterlijk gezien weer eens een metamorfose ondergaan, maar ook in muzikaal opzicht slaat ze nieuwe wegen in, wat dit keer een soulvol geluid vol invloeden uit de jaren 70 oplevert

Bij eerste beluistering moet ik altijd wennen aan de muziek van St. Vincent en dat was bij beluistering van Daddy’s Home niet anders. Met alle invloeden uit de jaren 70 en een verrassend soulvol geluid, is het nieuwe album van St. Vincent zeker geen ontoegankelijk album, maar de Amerikaanse muzikante geeft toch altijd een bijzondere twist aan haar albums en dat is dit keer niet anders. De invloed kwam dit keer uit de platenkast van haar vader, die was gevuld met alles tussen Stevie Wonder en Steely Dan, maar ook de Amerikaanse albums van David Bowie, net als St. Vincent een muzikale kameleon, hebben flink wat invloed gehad op dit bijzondere album.

4,0
geplaatst:
Mijn eerste kennismaking met St. Vincent.
Blij verrast, kan erg genieten van de rijke instrumentatie. Het gaat nog krap worden in mijn top 5 dit jaar.

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
Straks om 23u00, St. Vincent bij Jools Holland (BBC 2).

avatar van Venceremos
4,5
geplaatst:
Inmiddels is dit zowat haar laagst gewaardeerde album hier. Gooi het maar in m'n pet.

avatar van king_pin
geplaatst:
Kronos schreef:
(quote)

Wat een semi-seksistisch gelul.


Dan zou gelul ook niet meer kunnen.
Dat was nou de hele grap van de zin, dat het geen gelul maar getrut werd, moet toch gewoon kunnen?

avatar van Kronos
4,0
geplaatst:
Is dit nou een semi-retorische vraag?

avatar van Bert Wasbeer
3,5
geplaatst:
Ik had haar al eens live gezien en ze heeft een toffe uitstraling. Maar de liedjes blijven daar vaak bij achter. Maar dit is de eerste plaat van mevrouw St Vincent die ik goed uit te luisteren vind.

avatar van Rudi S
geplaatst:
Slowgaze schreef:
En 'trut' is absoluut een genderneutraal woord?


In plaats van trut gebruik ik altijd totebel maar ik vrees dat getotebel weer niet kan, help mij even?

avatar van Venceremos
4,5
geplaatst:
Bovenstaande klinkt mij meer als geschmier in de oren.

avatar van Zwaagje
4,0
geplaatst:
Ik weet niet hoe het komt, maar ik kom er niet doorheen. Het vakmanschap herken Ik zeker en op basis daarvan stem Ik.
Ik las een leuk interview met haar in "De Volkskrant":

Annie Clark aka St. Vincent zit al tijden in een jarenzeventigkick: ‘Ik kom er maar niet uit’
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

avatar van Slowgaze
4,0
geplaatst:
Fathead schreef:
Nostalgischer en persoonlijker, minder freaky.

Grappig dat je het album persoonlijker noemt en dat ook (onder meer) Oor dat woord van stal hoort, want ik vind Daddy's Home helemaal niet zo persoonlijk klinken. Het titelnummer bijvoorbeeld, daar laat ze ondanks een paar interessante details - het handtekeningen uitdelen in de gevangenis is wel echt een sterk beeld - nauwelijks iets los over de gevangenisstraf van haar vader en wat dat met haar doet. Aan het einde van dat nummer heb ik zoiets van 'oké, prima, je bent een vaderskindje, maar wat vind je er nou van dat hij zoveel mensen heeft genaaid met zijn beursfraude?' Dáár zou een interessant nummer in hebben gezeten.

Ook het idee dat ze zich heeft laten inspireren door de muziek uit haar vaders platenkast vind ik conceptueel nooit echt lekker samengaan met de teksten; het is me allemaal net te bedacht en gemaakt. Daddy's Home vind ik al toch weer nogal een pose: die hoes die sleazy moet lijken maar zo te zien perfect uitgedacht is (het zou me niets verbazen als ze expres die ladder in haar kous heeft gemaakt), de retrotypografie op de hoes, de teksten die persoonlijk moeten lijken, maar allemaal nogal aan de oppervlakte blijven. Ook muzikaal wil de soul nooit echt soulvol worden; de funk nooit echt funky - St. Vincent blijft daar toch iets klinisch voor. Al met al kan ik best genieten van Daddy's Home, maar de echte durf ontbreekt.

avatar van Fathead
4,5
geplaatst:
Is die ladder bedacht? Lijkt me wel ja .

Echt persoonlijk wordt het niet echt, maar daar is haar muziek ook niet echt naar. Haar concerten zijn ook uitgedachte (geposeerde) ‘totaalbelevingen’. Ik vind dat juist altijd wel leuk! Die persoonlijke noot haal je ook eerder uit haar interviews, inderdaad.

Het album is meer een soort snoepjespot met verschillende smaakjes. De kracht zit hem in de diversiteit der smaakjes .

avatar van aerobag
3,5
geplaatst:
Zwaagje schreef:
Ik weet niet hoe het komt, maar ik kom er niet doorheen. Het vakmanschap herken Ik zeker en op basis daarvan stem Ik.


Je komt er niet doorheen, als in: Het lukt je niet om het uit te luisteren? Dan is 4* best gul van je

avatar van Zwaagje
4,0
geplaatst:
aerobag schreef:
(quote)


Je komt er niet doorheen, als in: Het lukt je niet om het uit te luisteren? Dan is 4* best gul van je

Klopt....natuurlijk het album wel eens in zijn geheel beluisterd, maar niet aan één stuk. Verschillende keren geprobeerd een langere tijd te Luisteren, maar iedere keer was ik er klaar mee. Wat ik hoorde was vakkundig gemaakt, maar niet aan mij besteed. En vakmanschap en originaliteit gun ik wat.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
St. Vincent, het alter ego van Annie Clark, kruipt op haar zesde album Daddy’s Home in de huid van een funkende disco queen. Veel glamour dus en hoge sensuele uithalen. Het straffe erotische dressed in black uiterlijk heeft plaats gemaakt voor een verloederde aan lager wal geraakte souldiva die je schuchter vanaf de albumhoes toelacht. Gekleed in een armoedige afgedragen bontjas en een stairway to heaven aan ladders in versleten jarretelkousen. Nog steeds sexy, maar dan op de goedkope vintage variant.

Ondanks dat ze muzikaal terug grijpt naar de jaren zeventig, is Daddy’s Home zeker niet gedateerd en zelfs stukken chiquer dan de lichtelijk ordinaire vlammende elektrofunk van MassEducation. De titel is ontleed aan haar vaders toestand die als frauderende boef er een celstraf van tien jaar op heeft zitten. Doordat het accent sterk de hoopvolle gospel en de ziel van de soul op gaat bevestigt de zangeres dat ze zoekende is naar antwoorden. De geloofsovertuiging speelt hierin een cruciale rol, al ligt die meer bij haar innerlijk dan in de visualisatie van een onmeetbare Goddelijke kracht. Eigenlijk komt Annie Clark daar erg dicht bij die erfelijke genen en ervaren levenslessen van haar vader in de buurt. Beiden kiezen bewust voor een meer avontuurlijke afslag, en gaan dan net over het goedkeurende maatschappelijke randje heen.

Daddy’s Home is ook zeker behoorlijk politiek getint, het gewelddadige optreden van de politie binnen de gevangenisdeuren heeft ze als dochter van een gedetineerde van dichtbij mogen ervaren. Een triest gegeven omdat dit trauma Annie Clark heeft beperkt in haar persoonlijke groei. Dan mag je als artiest zijnde een zelfverzekerde indruk achter laten, van binnen zit je trouw te wachten op de hereniging met je vader. Toch heeft het op Daddy’s Home voornamelijk een verzachtend karakter en is het misschien zelfs wel de meest toegankelijke plaat van St. Vincent, al blijft de groovende gitaargekte van het onvoorspelbare Down het nog steeds geweldig goed doen. Dat onnavolgbare zit tevens verweven in het berustende Somebody Like Me welke eenvoudig te herleiden is tot een afscheidsbrief van een desperate persoon die voor de keuze staat om een eind aan haar leven te maken. Het verklaart in ieder geval het depressieve lege gevoel van als iemand voor langere tijd uit je leven weggerukt is.

Pay Your Way in Pain is een tikkeltje ondeugend en zou zo uit de schatkisten van Prince afkomstig kunnen zijn. Papa’s meisje is in die de achterliggende weggegooide periode ontwikkelt tot een volwassen hoge hakken dragende egocentrische dame. Al heeft Annie Clark nooit afgeweken van haar veilig gestelde doelen en idealen. Dan is het lastig om Daddy’s Home niet als een waardig eerbetoon aan haar vader te beschouwen, dus zal ook ik niet van dit gegeven afwijken. Veel beschimmelde platenkast albums, die een tijd lang begraven in het stof voor de nodige herinneringen zorgen. De een duikt terug in de vergeelde fotografie, St. Vincent zoekt die geluksmomenten in de muziek.

Broeierige liefdesescapades die ultieme genotsongs als Down and Out Downtown voortbrengen worden afgewisseld door de vermoeiende gevangenisbezoekjes in het krijsende titelstuk Daddy’s Home, of in de voortvluchtende Hollywood romance van The Melting Of The Sun waar de elektrische Wurlitzer piano de positie van het geweten op zich neemt. St. Vincent schaamt zich er niet voor om de dromerige retro symfonische psychedelica en de ABBA meerstemmigheid van Live in the Dream in haar wereld binnen te laten. Ook hiermee is ze blijkbaar groot gebracht, en vervult een bepalende rol in haar jeugd. Het is eventjes wennen aan de vervangende stemmen acrobatiek op Daddy’s Home die de overvloed aan elektronische spanningsbogen van de tafel veegt, je krijgt er in ieder geval veel moois voor terug.

St. Vincent - Daddy's Home | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van Funky Bookie
4,5
geplaatst:
Uit mijn bubbel kwamen goede geluiden over dit album en terecht! Vooral de eerste helft van het album is fantastisch, met flink wat Prince invloeden. Het vervolg is iets minder qua niveau, maar het blijft erg goed. Wat een aangename verrassing!

Gast
geplaatst: vandaag om 06:52 uur

geplaatst: vandaag om 06:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.