Andy Pratt - Andy Pratt (1973)

schitterend lp van andy, zijn meesterwerk , daarna resolution nog gemaakt, daar waren ze bij oor voeger zot van , daarna 'shiver in the night' maar stond mij iets te veeel disco op, en toen hoorden we nog weoinig van hem

Dit is inderdaad wel het beste wat hij gemaakt heeft.

Ik ben persoonlijk meer een liefhebber van z'n derde album Resolution. Die krijgt van mij de volle 5 sterren. Toch is dit album zeker ook uitzonderlijk sterk. Andy Pratt: een vergeten muzikaal genie. Dat blijkt wel uit het lage aantal stemmen op de meesterwerkjes Resolution en deze plaat.

Ben zeer onder de indruk, maar zijn hoge stem weerhoudt mij ervan om een nog hogere score te geven. Misschien een kwestie van gewenning.

Een zeer indrukwekkende album van Andy Pratt
helaas is zijn eerste album nergens te krijgen
die zou ook goed moeten zijn ?

Resolution is ook erg goed, maar ik ga voor Avegening Annie.
dit nummer is later geadopteerd door de Amerikaanse Homo
beweging, het is en blijft een wereld nummer

Het blijft een geweldige LP van Andy Pratt. Vooral kant 1 staat vol met uiteindelijk meezingbare nummers, waarvan sommige melodieen je de hele dag kunnen achtervolgen. 4,5 punt

Het fraaie en meest bekende nummer van Pratt, "Avenging Annie", werd ook opgenomen door Roger Daltrey, het is te vinden op "One Of The Boys" uit 1977.

Pratt woonde overigens nog enkele jaren in Nederland en België.

Je moet van zijn stem houden. Maar zelfs als dat niet het geval is dan moet iedere rechtgeaarde muziekliefhebber erkennen dat dit een erg bijzonder album is. Bij vlagen huiveringwekkend breekbaar. Goeie pianist en compositorisch wonder. Raakte hierna een beetje in de war. Maar kwam terug.

Wereldzanger waar ik verder (te) weinig van heb gehoord helaas...

Hier op MuMe niet aangegeven maar er bestaat een mooie compilatie met als titel: Resolution: The Andy Pratt Collection (1996). Daarop natuurlijk Avenging Annie en het beste van de albums Resolution (1976) en Shiver In The Night (1977). Hoewel minder inventief dan dit debuut toch van harte aanbevolen. Genietje.

Dit is z'n 2e plaat toch kuif ? Records Are Like Life is een pareltje maar van deze kan ik me ( helaas ) alleen Avenging Annie herinneren. Hoog tijd dattie weer eens ge-reissued wordt...........

De laatste uitgave van dit album was een Japanse cd, die echter wel goed verkrijgbaar was. Gelukkig heb ik toen gelijk toegeslagen. Ik heb trouwens ook de US vinylplaat nog, maar die kraakt wel een beetje door het veelvuldig beluisteren. Erg jammer voor de nieuwkomers, dat dit prachtige album moeilijk te verkrijgen is. Gelukkig wel op Spotify te beluisteren.

Klopt, heer Droombolus. Foutje. Zijn debuut was zo moeilijk verkrijgbaar dat ik hem over het hoofd heb gezien. Dit tweede album is opgepoetst en heruitgegeven in Japan. Avenging Annie is bij velen blijven hangen in het geheugen maar de overige songs vind ik eigenlijk beter en het geheel klinkt verrassend tijdloos, ook qua productie. Er gebeurt muzikaal zo veel dat ik alleen maar bewonderend kan knikken.

Dit is een prachtplaat maar de opvolger, Resolution (hoezo in de war?) is briljant en staat al een tijd rotsvast in m'n top tien! Op de compilatie 'Resolution: The Collection' staat nota bene alles van Resolution, plus inderdaad Avenging Annie en twee nummers van Shiver.
Na Resolution raakte 'ie inderdaad een beetje de weg kwijt

Resolution vind ik erg mooi maar door de productie en instrumentatie publieksvriendelijker en daarmee ook meer tijdgebonden. Dat was zo bedoeld want de loopbaan van Pratt had een opkikker nodig net als de man zelf overigens na het rottig psychisch leed dat hem regelmatig kwelde en ook daarna nog vaker opspeelde.

@Kistenkuif: het debuut (Records Are Like Life) moet inmiddels zonder enige moeite verkrijgbaar zijn (sinds 2011)! Ik vind het trouwens niet veel onder doen voor de opvolger.

@heartofsoul

Aha, merci voor de info. Die ga ik dan bestellen.

@kistenkuif: Je moet uiteraard niet op mijn smaak en waardering blindvaren. Op Spotify is het album te beluisteren, voor je eventueel tot het plaatsen van een bestelling overgaat. Voor mij was "Records Are Like Life" een groeiplaat, terwijl "Andy Pratt" me onmiddellijk pakte. Zie mijn berichtjes bij "Records Are Like Life".

Weer eens Andy uit de kast getrokken. Vanwege zijn stem laat ik m nog wel eens links liggen (heb ik ook met Neil Young die soms vergelijkbaar hoog zingt), maar als de plaat weer draait is het toch weer genieten. Verder valt me steeds op hoe fris en ruimtelijk het album klinkt. Kant b is favoriet. 4*

Naast goede en slechte popmuziek zou je ook de volgende indeling kunnen maken:
- toetsen-gecomponeerde muziek
- gitaar-gecomponeerde muziek
De Rolling Stones maken typisch gitaargeorienteerde muziek, liedjes die vaak uit rifjes ontstaan. De ritmische component is vaak onderdeel van de allereerste verschijningsvorm.
Andy Pratt is een typisch voorbeeld van een 'toetsencomponist' (net als b.v. Elton John), muziek die ook vaak ontstaat vanuit een sterke melodische basis. Hoewel ik meestal val op gitaargeorienteerde muziek heeft Andy Pratt en vooral deze plaat van hem een bijzonder plekje in mijn hart. Andy Pratt was toen een soort wonderkind, supersensitief, maar ook altijd een hoofd vol (veelal briljante) ideeën. Zoals wel vaker raakt de genialiteit soms aan de waanzin en zeker op deze plaat. Dit is een krankzinnige verkenning van het universum van (de psyche van) Andy Pratt. Ik denk dat het ook deze briljante gekte, de hypersensitiviteit van dit album is die maakt dat -ruim veertig jaar na dato- er nog geen greintje sleet op zit. Andy Pratt; mijn favoriete toetsencomponist uit de popmuziek, alleen al op basis van dit album.

Het eerste album is opnieuw uitgegeven op cd. Een heel mooi album , wel wat anders dan de rest van Andy Pratt

Heb het debuut op LP (deze overigens ook), uitstekend album. Z'n eerste vier albums kun je blind aanschaffen.

Ik vind dit album nogal eigenaardig. Er staat veel experimentele muziek op. Zowel vocaal als instrumentaal weet Andy Prattj de luisteraar mee te nemen langs verrassende geluidscollages. Ik weet er niet zo goed raad mee. Daarom wil ik binnenkort zijn derde album ook nog eens beluisteren. Volgens veel luisteraars schijnt dat zijn beste plaat te zijn.

Dit album was bij verschijnen al een buitenbeentje: you hate it or you love it. Ik vond het destijds een meesterwerk maar begreep prima dat velen dit niet konden pruimen.

Na al die jaren bleef dit album geregeld op mijn draaitafel terugkeren. Meesterwerk is nu achteraf net iets teveel, maar opvallend is dat het album niets van zijn eigenzinnigheid heeft verloren.

Ik heb beide albums beluisterd en i Ik behoor duidelijk tot de tweede categorie. Ik kan deze muziek niet begrijpen.

In de jaren zeventig waren er wel meer muzikanten die nogal afweken van de gebruikelijke muziekstromingen. Zoals Frank Zappa en Todd Rundgren. (hoewel ze wellicht op zichxzelf ook wel weer een stroming vormden). Maar het blijft natuurlijk een kwestie van persoonlijke smaak.

In bepaalde kringen werd deze muziek erg gewaardeerd. Het stond zowel in 1973 (het gelijknamige album Andy Pratt) als in 1977 (Resolution) erg hoog in de OOR jaarlijsten.

Dus.

Het was blijkbaar een wilde avond, de avond dat Bee Gees en Beach Boys naar de parenclub gingen.

Multi- instrumentalist/ componist en een benadigd zanger met een goede kopstem.
Andy Pratt dus, toendertijd onthaald als een groot talent met een mooie toekomst voor de boeg.
Muziekblad Oor gaf het een 3e plaats in het album jaaroverzicht van 1973 en internationaal werd deze 2e worp van Pratt vrijwel unaniem geprezen.
Anno 2022 heeft Pratt waarschijnlijk meer een cultstatus, want de toekomst viel eigenlijk best wel tegen achteraf.
Het alom bekende Avenging Annie werd een terechte hit, maar ook weer niet zo'n grote en de albumverkoop viel ook nog eens tegen.
Typisch, want dit is een heel creatieve plaat die omschreven kan worden als art pop met vleugjes singer/songwriter en soft pop.
Pratt's muzikale kunnen is tamelijk geniaal en vooral op piano is hij echt een meistro.
Het meest catchy is het al eerder genoemde Avenging Annie en misschien zit daar ook wel meteen de kneep.
Hoewel het overige materiaal prima in orde is en de experimentdrift prima mixt met lichte pop, is het een werkje dat misschien net even te wereldvreemd geweest kan zijn voor een groter publiek. Pratt's niet alledaagse stem kan een struikelblokje geweest zijn.
Ergens vreemd, want in 1973 was dit echt niet zo heel afwijkend in stijl.
Ik vergelijk het een beetje met Todd Rundgren die ook een beetje in de vijver van experimentelere muziek viste in die tijd en ook heel veel zelf deed. Met een beetje fantasie zijn wat Queenachtige patroontjes te horen, maar Queen bestond zelf nog maar net, dus dat zal wel toeval zijn. En een stuk minder theatraal is het trouwens ook.


In ieder geval een wat onterecht vergeten 70's plaat met aparte vondsten. Erg fraai ook de sfeer die wordt gecreëerd op de afsluiter Deer Song.

Ik zag dat ik dit album nog niet heb beoordeeld, dat is vreemd door mijn haat/liefde verhouding met deze artiest.
Zoals ik al eerder schreef bij andere platen van Andy, hem leren kennen in zijn christelijke periode en zo later zijn oude albums leren kennen. Dit album was ooit een veel gezocht (en daardoor ook wat prijziger) collector's item en ik weet dat ik dolgelukkig was dat ik dit album toch voor een redelijke prijs kon krijgen. Intussen is dat wel veranderd en zie je hem vaak voor een enkele euro staan. Het kan vreemd gaan, maar Andy Pratt is intussen een redelijk vergeten cultartiest.
Dit album heeft dus wel een bepaalde status als wat vergeten en ondergewaardeerd meesterwerk en ook hier bij Music Meter zie je de meningen zeer verdeeld zijn. Het is ook duidelijk anders dan wat hij later maakte en ook anders dan het eerste album van hem wat lange tijd niet verkrijgbaar, maar lijkt ook niet op dit album.
Komend uit toch wel het folk circuit, breekt hij hier redelijk mee op dit album.
Wat vooral opvalt is de veelzijdigheid van de nummers, een niet in een hokje passende artiest en (maar dat vind ik) prachtige veelzijdige muziek.
Geheel passend in die tijd, begin jaren 70, waarbij heel veel mogelijk was. In reviews lees ik ook namen als Todd Rundgren en Frank Zappa, misschien wel totaal anders, maar ook authentieke artiesten. Andy Pratt had ook wel Elton John na kunnen gaan, met mooie, maar wel redelijk veilige piano muziek, die het goed diet bij het (grote) publiek, maar Andy Pratt kiest een ander pad. En dat zal hij zijn hele carriere doen, met hoogte- maar ook zeker met fikse dieptepunten.
Dit album behoort voor mij toch wel tot de hoogtepunten. Ik moest wel wennen aan het album, toen ik het voor de eerste keer beluisterde. Wat was hier nu zo speciaal aan ? De single Avenging Annie is een leuk nummer, maar waarom heeft dit album zo'n cultstatus en werd het toch in de jaren 70 als meesterwerk gezien. Dat is moeilijk te begrijpen met terugwerkende kracht, de tijden en smaken zijn intussen flink veranderd. Maar door alles heen hoor ik toch wel een briljant artiest, die dat briljante op geheel eigen wijze vorm geeft en zich weinig gelegen laat aan wat anderen daarvan vinden. En daardoor ook zeker niet begrepen wordt, maar in de muziekindustrie zijn juist deze artiesten zo waardevol.
Dus toch 4,5 ster van mij voor dit album. 5 sterren is bij mij enkel voor de uitzonderlijke platen beschikbaar, dit zet er net onder.