Andy Pratt - Andy Pratt (1973)

Naast goede en slechte popmuziek zou je ook de volgende indeling kunnen maken:
- toetsen-gecomponeerde muziek
- gitaar-gecomponeerde muziek
De Rolling Stones maken typisch gitaargeorienteerde muziek, liedjes die vaak uit rifjes ontstaan. De ritmische component is vaak onderdeel van de allereerste verschijningsvorm.
Andy Pratt is een typisch voorbeeld van een 'toetsencomponist' (net als b.v. Elton John), muziek die ook vaak ontstaat vanuit een sterke melodische basis. Hoewel ik meestal val op gitaargeorienteerde muziek heeft Andy Pratt en vooral deze plaat van hem een bijzonder plekje in mijn hart. Andy Pratt was toen een soort wonderkind, supersensitief, maar ook altijd een hoofd vol (veelal briljante) ideeën. Zoals wel vaker raakt de genialiteit soms aan de waanzin en zeker op deze plaat. Dit is een krankzinnige verkenning van het universum van (de psyche van) Andy Pratt. Ik denk dat het ook deze briljante gekte, de hypersensitiviteit van dit album is die maakt dat -ruim veertig jaar na dato- er nog geen greintje sleet op zit. Andy Pratt; mijn favoriete toetsencomponist uit de popmuziek, alleen al op basis van dit album.

Multi- instrumentalist/ componist en een benadigd zanger met een goede kopstem.
Andy Pratt dus, toendertijd onthaald als een groot talent met een mooie toekomst voor de boeg.
Muziekblad Oor gaf het een 3e plaats in het album jaaroverzicht van 1973 en internationaal werd deze 2e worp van Pratt vrijwel unaniem geprezen.
Anno 2022 heeft Pratt waarschijnlijk meer een cultstatus, want de toekomst viel eigenlijk best wel tegen achteraf.
Het alom bekende Avenging Annie werd een terechte hit, maar ook weer niet zo'n grote en de albumverkoop viel ook nog eens tegen.
Typisch, want dit is een heel creatieve plaat die omschreven kan worden als art pop met vleugjes singer/songwriter en soft pop.
Pratt's muzikale kunnen is tamelijk geniaal en vooral op piano is hij echt een meistro.
Het meest catchy is het al eerder genoemde Avenging Annie en misschien zit daar ook wel meteen de kneep.
Hoewel het overige materiaal prima in orde is en de experimentdrift prima mixt met lichte pop, is het een werkje dat misschien net even te wereldvreemd geweest kan zijn voor een groter publiek. Pratt's niet alledaagse stem kan een struikelblokje geweest zijn.
Ergens vreemd, want in 1973 was dit echt niet zo heel afwijkend in stijl.
Ik vergelijk het een beetje met Todd Rundgren die ook een beetje in de vijver van experimentelere muziek viste in die tijd en ook heel veel zelf deed. Met een beetje fantasie zijn wat Queenachtige patroontjes te horen, maar Queen bestond zelf nog maar net, dus dat zal wel toeval zijn. En een stuk minder theatraal is het trouwens ook.


In ieder geval een wat onterecht vergeten 70's plaat met aparte vondsten. Erg fraai ook de sfeer die wordt gecreëerd op de afsluiter Deer Song.