Amorphis - Silent Waters (2007)

Goed nieuw album van Amorphis! Ik vind hem persoonlijk iets minder dan hun vorige plaat "Eclipse", maar desondanks nog steeds een goed album. De songs zijn minder catchy en poppy als sommige nummers op "Eclipse", maar er worden gelukkig wel weer deathgrunts gebruikt hier en daar (niet zo veel hoor).
Al met al weer een goed album van één van mijn favoriete bands Amorphis!

Geweldig nieuw album. Na het erg vrolijke maar toch harde album Eclipse gaat deze toch weer wat meer terug naar het Elegy tijdperk. Hoewel de grunts iets minder voorkomen dan op het vorige album doet dit niets af aan de kwaliteit. Persoonlijk is dit mijn favoriete album sinds Elegy.

Lekker album en ook wel beter dan Eclipse, dat toch iets catchier overkwam inderdaad. Misschien wel beste plaat sinds Tales Of the Thousand Lakes., wie weet. 4* voor nu

Net Silent Waters gehoord op Arrow

Kees Baars heeft weer een nieuw bandje ontdekt

Geniaal nieuw album. Eindelijk komen ze weer een beetje in de buurt van het niveau van "Tales from a thousand lakes".

Kende Amorphis eigenlijk alleen van Tuonela. Deze 'vond' ik toevallig in mijn platenzaak en het was meteen weer liefde op het eerste gehoor.
Ben dus geen die-hard fan maar ik weet deze muziek zéker te waarderen! 4 *
Als men nog suggesties heeft hou ik me aanbevolen!

Niet meer zó genoten van Amorphis sinds Tales from the thousand lakes. Fantastische plaat boordevol sfeer, power, emotie, melodie en onweerstaanbare grooves. Wat mij betreft de beste plaat van 2007.

topplaat, weer een stuk beter dan de vorige, prachtige gitaarmelodieen, vocaal sterk en niet te vergeten goede nummers.

enkele kippenvel momenten, wat wil je nog meer.

Ja, daar sluit ik me volledig bij aan. Aangename verrassing dit. Heeft iemand nog tips in dit genre? Metal, beetje death en melodieus.

Ik ben persoonlijk helemaal weg van Hollenthon. Verder mag ik graag luisteren naar de wat oudere platen van Tristania (Widows Weeds, Beyond the Veil, World of Glass). Moet je alleen niet vies zijn van female vocals. Als je het wat depressiever wilt hebben, kun je My Dying Bride eens proberen. Ik zou dan "Turn loose the swans" of "Songs of darkness..." nemen als er per se wat death in moet zitten. Anders is "The Angel and the dark river" ook magistraal.

mag ik - ghost brigade - aanbevelen, topper van 2007

Over muziek die je weet te raken gesproken. wauw... ik zag dat ik al een 4* gegeven had. wel, die blijft lekker staan.

heerlijke cd, gevoelig op de juiste momenten en hard op de juiste momenten. erg sterke zanger!!

vond tuanola wel ok, maar deze beduidend minder

is ook niet echt mijn favo genre

leuk voor nu en dan maar vind ut meer van hetzelfde

geluid ook niet zo vet helaas

tuanola klonk beter

Imposant, zeer gevariëerd album. Bruut beukende songs worden afgewisseld met meer ingetogen nummers, allemaal zeer de moeite waard. Hier en daar folk-elementen die mooi passen binnen de sfeer van het geheel. Vooral de zang is erg goed. De plaat is daarnaast ook uitstekend geproduceerd. Ik ga met terugwerkende kracht alle albums van deze band maar eens ontdekken, denk ik zo.

Oei, grunts! Dat is even schrikken voor mij. Maar eerlijk gezegd kan ik er best goed naar luisteren en schrikken ze me helemaal niet af (tot mijn eigen verbazing). Ik luister dit album nu voor de eerste keer en tot nu toe ben ik best te spreken over deze band.

Ik begin steeds meer het gevoel te krijgen dat metal wel iets voor me is

Ik vind dit een uitstekend album, alleen heb ik weleens het gevoel dat die zanger een stemmetje opzet. Vooral als hij wat luider gaat zingen. Composities zijn daarentegen veelzijdig en van hoge kwaliteit.

Ik ben eruit: Silent Waters is een goed album. Eigenlijk zijn alle nummers op zich best sterk (I of Crimson Blood is misschien wat minder), maar daar staat tegenover dat er op dit album geen echte toppers staan. Geen nummers die duidelijk boven de rest staan en de rest van het album een beetje op sleeptouw kunnen nemen. En dat vind ik jammer.

Desondanks geef ik dit album 4 sterren, omdat er nu eenmaal weinig zwakke punten te vinden zijn. Oké, de teksten zijn af en toe om te huilen, maar over het algemeen kan het er best mee door. En een album als dit luister ik toch eerder voor de muziek dan de tekst, dus af en toe wat zwakke teksten nem ik dan voor lief.

Toch opvallend hoeveel de stem van Tomi Joutsen soms op die van Nick Holmes lijkt.

De nieuwe Amorphis deed mij mezelf afvragen waarom ik eigenlijk niet meer van de band kende. Dus ben ik de discografie maar eens gaan (her)ontdekken, althans terug tot en met Far From The Sun. En met dat album als uitzondering klinken ze allemaal eigenlijk verdacht gelijk: elk album is ongeveer hetzelfde trucje, zij het met wat meer grunts hier, wat meer rustpunten daar, afhankelijk van welke plaat je pakt. Het is wat mij betreft toch nog steeds Silent Waters waarop alle typische Amorphis-elementen (althans van de laatste tien jaar) het beste samenkomen. Het heeft de perfecte balans tussen hard en zacht, de meest uitgebalanceerde tracklist, de hoogste kwaliteit songwriting, reken je bonustrack The Sign niet mee dan is ieder nummer sterk.

Ik ga alles nog wel een paar keer meer beluisteren, maar Silent Waters blijft dus mijn favoriet.

Bij toeval heb ik een tijdje terug Barren Earth ontdekt. Aangezien ik dat wel bleek te lusten, wat verder gezocht en in veel recensies een link met amorphis ontdekt. Deze cd dan maar aangeschaft. Waarom ben ik deze band niet eerder op het spoor gekomen? Dit is echt wel top! Ik krijg de cd eigenlijk niet meer uit mijn cdspeler. Opeth vind ik nog altijd een niveau hoger (toch als je naar Blackwater Park of Still Life luistert), maar dit moet er niet veel voor onderdoen. Ondertussen al wat meer cd's besteld van deze band.
sterren met een halfje verhoogd: 4.5*

Ik denk dat dat voor mij het probleem is met deze plaat. Het klinkt allemaal prima, maar het pakt mij nergens ècht! Dan vind ik Eclipse duidelijk beter.

Voor mij de ultieme 'poetsplaat' Toen deze uitkwam had ik een eigen appartementje met een zeer luidruchtige stofzuiger en ik overstemde die met Silent waters (hoezo 'silent' ) Toen bleek dat ik met dit op de achtergrond een enorme schoonmaak-aanval kreeg, en ging dus na woonkamer verder met keuken en badkamer. Het appartement was zo klein dat ik niet van stopcontact hoefde te wisselen om alles te stofzuigen!
Maar genoeg anekdotes; ik had Tuonela al en min of meer toevallig kwam ik deze in 2007 tegen en die beviel me prima. Beiden hebben me echter nooit doen onderzoeken wat er nog meer interessant reeds uitgebracht was, of na deze nog kwam. Ik lees hier:



Dat het misschien 'meer van hetzelfde' is, maar zoals iemand al ooit opmerkte 'de lasagne van mijn oma is ook iedere keer lekker' dus hoeft dat geen bezwaar te zijn.

Iemand tips welke het meest interessant is als ik niet héél gecharmeerd ben van grunts en wel van wat up-tempo metal met een 'symfo' jasje hou?

Far From the Sun is voor zomer ik me kan bedenken de enige Amorphis met weinig tot geen grunts. Verder zul je het denk ik bij andere bands moeten zoeken.

Am Universum was ook zonder grunts dacht ik.

Een wat zuinige 4 sterren hier, want dit album kan nog wel eens uitgroeien tot een favoriet. Hier is duidelijk dat Amorphis de albumgerichte aanpak laat varen en weer echt op de liedjes mikt. En ergens is het alsnog wel een albumplaat, want het is weer een conceptalbum. Punt is dat ik stukken herken en van elkaar kan onderscheiden. Alleen daarom is het al een goed album en het is een heel goed album geworden, omdat ook dit werk weer bevlogen is. Ergens heb ik de indruk dat het er altijd wel in gezeten heeft bij Amorphis, maar dat het er hier eindelijk weer goed uit komt. Prachtig spel, bevlogen, emotioneel en meeslepend. Lekker stevig album ook.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Privilege Of Evil
7. Eclipse
8. Am Universum
9. The Karelian Isthmus
10. Far From The Sun

Een album dat ik veel vaker al had moeten aanzetten. Eclipse was een uitstekende comeback, maar Silent Waters voelt completer en afwisselender. Mysterieuzer. Folkloristischer. Het concept over Lemminkäinen werkt fantastisch, helemaal omdat er zoveel prachtigs over de bizarre verhaalloop van deze bard/krijger te vertellen is. Qua sfeer is er weer wat van Elegy te horen, maar dan met betere productie en matige songs zijn nergens te vinden. Het stevige Towards And Against en het melodieuze Enigma springen er het meeste uit, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het geheel dan dat zij echt per se heel veel beter zijn. Topplaat!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Silent Waters
4. Eclipse
5. Tuonela
6. Tales From The Thousand Lakes
7. Am Universum
8. Privilege Of Evil
9. Far From The Sun
10. The Karelian Isthmus

Ik ben de laatste jaren erg fan geworden van Queen of Time en Under The Red Cloud, dus net als bovenstaande mannen was het voor mij tijd om het oeuvre van Amorphis chronologisch door te lopen.
Still Waters vind ik daarbij de beste tot nu toe. Eclipse was nog een beetje eentoniger, maar op dit album hebben ze voor het eerst het afwisselende geluid te pakken wat ook op mijn eerder genoemde favorieten te horen is. Het is boeiend van begin tot eind, lekker gitaarspel, uitstekende zang.