Helloween - Helloween (2021)

Wat een knaller van een plaat heeft Helloween afgeleverd! De band klinkt bevlogen en gedreven als nooit tevoren en de nummers op dit album zitten stuk voor stuk goed in elkaar in de typische Helloween-stijl. Dat betekent dus ook weinig nieuws onder de zon, of het moet de wisselwerking zijn tussen de zang van Deris en de op het oude nest teruggekeerde Kiske en Hansen. Het is deze wisselwerking die dit album nog wel net wat extra's geeft.

Deze vindt zijn weg naar mijn draaitafel de komende weken vast nog regelmatig.

Yes! Hier had ik zin in! Een goede bak power metal van een van de grondleggers van het genre. Dat Kiske meedoet, vond ik in eerste instantie niet zo boeiend. De deelname van Kai Hansen des te meer. Verder is dit album wel behoorlijk wat ik hoopte dat het zou zijn. Niet het beste wat de band ooit zou uitbrengen, maar het luistergenot is ontzettend groot. Ik ben blij dat de heren vooral gedaan hebben waar ze goed in zijn in plaats dat er heel duidelijk naar oude glorie gehint wordt. Het voelt daarom ook wel aan als een nieuw album, al had dit best Keepers III mogen zijn. Ik ben het wel eens dat Kai meer had mogen bijdragen, maar tegelijkertijd zingt Kiske behoorlijk goed en heeft Andi Deris wel echt een belangrijk aandeel in de kwaliteit van deze plaat. Fear Of The Fallen, Best Time, Mass Pollution zijn geweldige songs. Cyanide mag er ook wezen en de afsluiter van Kai is natuurlijk fenomenaal. De teksten zijn soms wel erg kazig, maar dat is bij Helloween altijd wel het geval. Puntje van kritiek is toch wel dat halverwege de songs wel wat minder worden. Het gitaarwerk blijft daar ook wel erg sterk. Al met al gaan de heren nergens de mist in. Ik hoop dat deze samenwerking nog even doorgaat.

Eindstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Helloween 4,5*
6. Walls Of Jericho 4*
7. Straight Out Of Hell 4*
8. Rabbit Don't Come Easy 4*
9. My God-Given Right
10. 7 Sinners 3,5*
11. Time Of The Oath 3,5*
12. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
13. Master Of The Rings 2,5*
14. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
15. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
16. Chameleon 2*

Hier keek ik meer naar uit dan ik eigenlijk had verwacht. My God-Given Right heb ik eigenlijk ook geen luisterbeurt extra meer gegund sinds mijn vorige review, er was gewoon niets dat me aantrok om het weer te proberen, maar de nieuwe s/t draait al twee weken op volle toeren. Dit is het soort power metal waar ik echt weer aan toe was! Kiske terug, Hansen terug (en laatstgenoemde mag af en toe ook even meezingen) en een flinke portie inspiratie die ik op het vorige album toch miste.

De vergelijkingen met de Keepers-albums zijn al veelvuldig gemaakt en ja, het voelt logisch. Als Helloween Keepers 3 had geheten, dan was dit een veel terechtere titel geweest dan het album dat nu voor het derde vervolg moet doorgaan. De klassieke Helloween sound is onder de meer moderne productie duidelijk aanwezig en dat ligt echt niet alleen aan het feit dat Kiske weer terug is. Nee, de drie gitaristen benaderen de sound perfect en de ritmesectie speelt er ook naar hartenlust op los. Eerlijk is eerlijk, het is wel Deris die een aantal malen het beste naar voren komt met songmateriaal: Fear Of The Fallen, Mass Polution en vooral Cyanide zijn stuk voor stuk ijzersterke tracks, waarop de band nergens klinkt als een simpele kopie van wat ze ooit waren, maar als inspiratievolle voortzettingen.

Respect ook voor Gerstner. Als meest recente bandlid maakt hij met Best Time een perfect I Want Out (maar toch geen kopie)-lied, terwijl ook Angels buiten de prachtige zanglijnen echt ijzersterk gitaarwerk heeft. Het beste is voor het einde bewaard, want Hansen's bijdrage Skyfall is, ondanks het wat cheezy refrein, een muzikaal meesterwerk met Space Oddity-achtig middenstuk, verpletterende solo's en drumpartijen en ook wat leadzang van mijn powermetalheld zelf. Ook prachtig hoe de laatste zin "somewhere out in spaaaaaace" is als hommage aan zijn jongere kind Gamma Ray. Topwerk.

Ook op de mindere nummers staat genoeg muzikaal vuurwerk en eigenlijk heb ik me ook geen moment geërgerd, wat soms bij Helloween-albums toch wel eens gebeurt. Nee, niets dan liefde voor wat ik hier hoor, zodoende komt deze nieuwe plaat ook erg hoog in de Helloween-lijst te staan. Ik kan niet wachten op de tour die hierop gaat volgen!

Uiteindelijke stand:
1. Better Than Raw 5*
2. Walls Of Jericho 4,5*
3. Rabbits Don't Come Easy 4,5*
4. Keeper Of The Seven Keys Part I 4,5*
5. Helloween 4,5*
6. Gambling With The Devil 4,5*
7. 7 Sinners 4*
8. The Dark Ride 4*
9. Straight Out Of Hell 4*
10. Master Of The Rings 4*
11. Time Of The Oath 4*
12. Chameleon 4*
13. Keeper Of The Seven Keys Part II 3,5*
14. Keeper Of The Seven Keys Part III 3*
15. My God-Given Right 3*
16. Pink Bubbles Go Ape 3*
Gemiddelde: 3,94*

De powermetalpompoenen zijn terug, en ditmaal zijn er ook twee oude teruggekeerd, en niet de minste ook: Kai Hansen en Michael Kiske. Zij verzorgen nu samen met de zanger van de laatste albums, Andreas Deris, de vocalen. Alledrie zijn het middelbare pompoenen van in de vijftig, maar rotten doen ze zeker niet. Qua zang is het album een waar genot, hoewel we van Hansen ook weer niet zo veel horen. De stemmen van Deris en Kiske vullen elkaar prachtig aan, de eerste laag, rauw en ongepolijst en de tweede hoog en rein.

It's the singer not the song, zeggen sommigen, maar een paar goede composities is toch altijd wel fijn. Gelukkig zijn Out for the Glory, Fear of the Fallen en Robot King prima powermetalnummers. Soms wordt het wat glammy of hardrockachtig, zoals op Mass Pollution, en dat is prettig voor de afwisseling. Best Time wordt jammer genoeg met elke luisterbeurt vervelender. De epische finale Skyfall is geheel in lijn met de respectievelijke afsluiters op de Keepers-albums, maar is hem voor mij jammer genoeg ook niet helemaal. Wist me niet mee te slepen en mist wat spanning. Refrein is ook niet helemaal lekker. Gelukkig is er ook nog het alleraardigste Angels.

De productie lijkt bewust wat sober gehouden. Op zich prima dat er niet continu zo'n synthtapijtje meeloopt zoals dat tegenwoordig vaak gaat, maar de bas lijkt wat te hard in verhouding te klinken. Verder doet dit album in vele opzichten denken aan de glorieuze begindagen van de Duitse powermetalgrootheid, vooral wanneer Kiske zingt en wordt ondersteund door de typische snelle polka en riffs van weleer. Hij zong toen nog niet geweldig vind ik, maar dat is later wel goed gekomen zoals ik al heb gemerkt op enkele Avantasia-albums en nu dus ook hoor op deze plaat. Echter, zoals hierboven al terecht opgemerkt, deze terechte self-titled is zeker geen pure nostalgische ode aan de begindagen van de band. Gewoon een puike plaat die geheel op zichzelf staat met zowel Deris als Kiske in goeden doen.