Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral... My Trial (1986)

Your Funeral My Trial. Een titel als een bom. Het thema: naargeestig, donker en tegelijk melodramatische, melancholisch en erh.. romantisch. Het donkere van King Ink, dat tijdens zijn Birthday Party-jaren alsook nog op zijn eerste solo-albums ten volle aan bod kwam, is uitermate boeiende en zorgt voor meesterlijke songs...

Het album Your Funeral, My Trial, is een echt (donker) juweeltje. De songs zijn stuk voor stuk prachtige composities, sfeer is er alom, naargeestig, of net niet.

Ik raak er maar nooit helemaal uit welke van de drie albums ik nou het beste vind, van het eerste leuk van 'smans carrière (zeg maar van voor "The Good Son"), deze "Your Funeral, My Trial", "Tender Prey" of "From her To Eternity"...

De titeltrack is gewoon meesterlijk, maar vergeten we zeker en vast "Stranger Than Kindness" niet - idd. wel degelijk gezongen door Cave zélf, "Long Time man" en - uiteraard - één van de ultieme Cave-classices: "The Carny"!!!!! Fantastisch... Cabaretisque, grotesque... en je hoort er gewoon het hele (krakkemikkelige) circus in.....
Ook heel mooi: "Jack's Shadow"

De lekkere smerige afsluiter "Scum", ingeleid door een vettige rochel - smakelijk! En dan startende als gospel - even de luisteraar op een verkeerd been zetten, om dan lekker rommelig verder te gaan met een hele 'shitlist' aan scheldwoorden die wordt gedebiteerd, gedreven op een simpele riff en met de nodige spanning en woede i

Ondertussen nog eens genietende van deze begrafenis/terechstelling, ben ik geneigd te gaan voor YOUR FUNERAL, MY TRIAL. Maar.. pas op, want zometeen zet ik "Tender Prey" nog eens op

22 jaar oud alweer, en ik had 'm zeker 15 jaar niet meer gedraaid.

Vandaag op CD aangeschaft om eens terug te horen, en dat viel niet in alle opzichten mee. Sowieso bemerkte ik dat de tracklisting hier in volgorde afwijkt van het oorspronkelijke vinyl ( 2 x 45' , twee nummers per kant). Het bonusnummer Scum is zondermeer het minste nummer, had niet gehoeven voor mij.

De band is érg goed, prettig hoeveel dynamiek er in de drumpartijen zitten ... maar waar ik wel van schrok is dat Nick Cave hier toch wel slechter zingt dan ie hedentendage doet. Long Time Man, dat is vals zonder dat het mooi is. Gelukkig is het merendeel van het songmateriaal erg goed, waarbij het originele openingsnummer Sad Waters (waar Nick Cave z'n bewondering voor Tom Jones etaleert) wat mij betreft het beste is.

Ik heb dat "Welk-is-nu-het-betere-werk-van-Nick-Cave"-gevoel nooit. Ik vind de man magistraal,onberekenbaar en muzikaal een unicum. Elk werk is voor mij een pareltje , een ontdekking en een genot voor het oor. Deze heb ik dan ook al oneindig veel keren beluisterd en het slingert je van een depri sfeertje naar een hoempapa-achtig hoekje. Geniaal.
De titelsong is een uit den treure gebruikt begrafenis nummer. Persoonlijk zou ik The Ship Song eerder gebruiken voor zo'n gelegenheid, maar dat is persoonlijke smaak
Stranger than kindness is dan weer zo'n meersterwerk dat bij mij steeds op repeat komt te staan. Die enerverende gitaren,dat tromgeroffel,die melancholische zang die telkens iets langs het tempo ligt en dat orgeltje op het einde. Oorgasme
Jacks Shadow is dan weer dat typische Cave geluid dat eerder naar The Birthday Party leunt met die scherpe gitaren en donkere vocalen. Ik hoor er niet echt Coil in echter )
The Carney is dan weer die vrolijke hans die bij Nick naar bovenkomt. Qua sfeer : Tom Waits meets Gangs of New York.
She Fell away : hoorde ik jaren geleden voor het eerst op de radio en overdonderde me toen door het dreigende gevoel wat ervan uitging.
En die afsluiter met die vettige rochel in het begin die de inleiding is voor een rauw ruw en lekker ruig gezongen nummer.

Duidelijk ... ik ben een NC en Birtday Party die-hard fan )

Op Your Funeral... My Trial komt het plaatje van Nick Cave & The Bad Seeds eindelijk wat meer samen. Het debuut was rauw, een ongeleid projectiel. De opvolger was meer gefocust, maar ergens klonk het ook als een soort tribute aan andere artiesten, niet volledig eigen. En dat coveralbum, dat gaf een indicatie van de reikwijdte aan invloeden en het kunnen van deze band. Maar op dit album krijgen we eindelijk het beste van al deze werelden op één plaat.

Ik kan erg waarderen hoeveel veelzijdigheid hier tentoon wordt gesteld, maar toch binnen een duidelijke artistieke identiteit wordt gebleven. Als ik een analoog zou moeten trekken, voelt het album voor mij als een droom. Sad Waters voelt als indutten op een zonnige middag, hier hoor ik veel invloeden uit de Amerikaanse rock (durf ik als niet-kenner te zeggen: Bruce Springsteen?) Maar dit vloeit al vrij snel over in de nachtmerrie van The Carny, waarin alles op zijn kop komt te staan en je grootste angsten zich meester van je maken. In Stranger Than Kindness hoor ik shoegaze, een genre dat slaperigheid op zich omarmt. Maar kun je een groter contrast bedenken dan met het volgende nummer Jack's Shadow, dat met de eerste noot en spanning opbouwt en die tot de fade-out niet meer loslaat?

Veel artiesten zouden me compleet zijn verloren met dit zwalken tussen stijlen, maar Nick Cave bewerkt dit meesterlijk tot een samenhangend geheel. Hoewel ik vaak geen fan ben van de zwalkende, "slaapdronken" stijl van zang die hij hier hanteert, kan ik me geen zanger bedenken die hier iets beters van had kunnen maken. Wederom een plaat die zich niet direct in mijn all-time favorieten zal werken, maar die me wel eindeloos intrigeert, en die ik daarom zeker nog vaak op zal zetten.

Tussenstand:
1. The Firstborn is Dead
2. Your Funeral... My Trial
3. From Her to Eternity

Het is ondertussen wel tijd voor een echte drummer, zodat Mick Harvey zijn plek als gitarist weer kan innemen. Deze wordt in de uit Zwitserland afkomstige Thomas Wydler gevonden die al eerder bij het Duitse artrock gezelschap Die Haut speelt. Dit is het gezelschap waarmee Nick Cave in 1983 de Burnin’ the Ice plaat opneemt. Nou heeft Mick Harvey de pech dat Barry Adamson niet zoveel zin meer in een nieuw Nick Cave & The Bad Seeds avontuur heeft en aan een nieuwe uitdaging toe is. Hierdoor neemt Mick Harvey toch meer baspartijen voor zijn rekening als wat de bedoeling is. Nick Cave heeft zijn heroïneverslaving niet meer onder controle, en dat hoor je weldegelijk op Your Funeral… My Trial terug. Door het slopende effect klinkt zijn stem afgeleefd en trager, al past dat wel perfect bij de mysterieuze teksten over afgeschreven randfiguren.

Your Funeral… My Trial verwijst naar een naderend einde. Er zit zoveel wanhoop in de nummers, zoveel angst en zoveel melancholica. Toch is het niet allemaal ellende wat ons voorgeschoteld wordt. Het druggy gezongen Sad Waters heeft dan wel een trieste titel, hier spreekt Nick Cave openlijk het verlangen naar liefde uit. Het is een weemoedige nostalgische blik naar betere onschuldige ongeschonden tijden. Een prachtig nummer waarbij Nick Cave de basis op zijn Hammondorgel inspeelt, en hij de overige bandleden vrij spel in de verdere opvulling van de track geeft. Door een blessure lukt het Thomas Wydler niet om de drumpartijen in te spelen. Op de achtergrond geeft hij de toch al overbelaste Mick Harvey aanwijzingen om de rust te bewaren en slechts doelgericht de drumvellen te beroeren.

Het bloedstollende The Carny verhaal over een rondtrekkende kermisnomade groep, lees je bijna letterlijk in het And The Ass Saw The Angel boekwerk terug. Het vergezellende rariteitenkabinet staat tevens voor de veelzijdige samenstelling van The Bad Seeds, de tocht die hen telkens naar andere plaatsen brengt om op te treden. Steden met hun eigen kenmerkende verlokkingen. Ze zijn hiervoor weer in Berlijn neergestreken. Daar in de Hansa Tonstudio werken ze Your Funeral… My Trial verder uit. Het is de plek waar Iggy Pop en David Bowie hun meesterwerken creëren en waar ze nog verder in hun drugswaanzin afdwalen.

Mick Harvey acclimatiseert het beste op deze opnameplek en leeft zich bij The Carny volledig op de aanwezige gesloopte piano, klokkenspel en xylofoon uit. Nick Cave voegt met zijn mondharmonica de blues toe, Thomas Wydler verzorgt het jazzy tegengeluid. Ondanks dat de band erg op het randje balanceert is dit The Bad Seeds in bloedvorm, orkestraal theatraal, geheimzinnig sfeerbepalend. The Carny verwijst tevens naar de barre omstandigheden van Tupelo en is een geslaagde poging van Nick Cave om een hedendaagse blues klassieker te schrijven. Juist door deze aanpak past The Carny perfect tussen het doempostpunk klimaat van dat moment, omdat die liederen dat naargeestige gothic gevoel uitstralen. Het is nog steeds de meest filmische beeldende song die hij ooit geschreven heeft. Een rampzalig verhaal met een vreemd triest open einde.

Het zal niet de laatste keer zijn dat Nick Cave bij het Your Funeral… My Trial titelstuk een begrafenis beschrijft. Later zal hij dat geintje nogmaals bij het cynische Lay Me Low van Let Love In herhalen en vormt zijn eigen teraardebestelling het hoofdthema. Het is een reactie op Sad Waters, na die eerste trouwe Mary volgen er nog meerdere bedrogen vrouwen. Als je die probleemrelaties maar diep in de grond stopt worden ze vanzelf vergeten. Deze stijl van componeren passen The Bad Seeds later op het merendeel van The Good Son toe. Een winterse melancholische kerststemming, zonder goede voornemens, slechts met berouw.

Dan komt Anita Lane weer in beeld. Ze schrijft de teksten voor het met depressies worstelende Stranger Than Kindness, waarbij ze een vreemdeling in vertrouwen neemt, die haar vervolgens alles wat haar lief is afneemt. Met gemak is dit tot de afhankelijk zijn van drugs te herleiden. In de nacht snel wat scoren om het vervolgens in een afgelegen hotelkamer te gebruiken. Het vervreemden van zichzelf, als dat ziekelijke verlangen het over neemt. Een uitzichtloze situatie waarbij een zelfgekozen dood rust biedt. Blixa Bargeld krijgt alle vrijheid om die koortsige gejaagde afhankelijkheid in zijn spel te leggen. Nick Cave klinkt vermoeid moedeloos en uitgestreden. Stranger Than Kindness luidt de zoveelste gitzwarte periode in. Het is zo koud als de kille grijze omgeving van Berlijn, met het verval van de uitgeleefde theaters en de betonnen kleurloze nieuwbouwwijken.

Jack’s Shadow is een sluipmoordenaar welke het juiste moment afwacht om een leven binnen te dringen om deze van binnenuit te vernietigen. Het aardedonkere silhouet welke zijn gastheer nietig en klein maakt. Het egocentrische drugs effect waarbij de omgeving het moet ontgelden. Een prachtig samenspel tussen de kletterende Blixa Bargeld gitaarnoise, de pompende Barry Adamson bas hartslagen, het hard zwoegende ritme van een amper op volle kracht spelende Thomas Wydler en de altijd maar aanwezige katalysator Mick Harvey, die zijn gedrevenheid hier op zijn gitaarpartijen uitleeft. Onderschat het dreigende pianotoetsenwerk van Nick Cave niet. Bijzonder dat een band die hier zo genadeloos op het randje speelt, toch zo sterk uit de hoek weet te komen.

Twee illustraties van vrouwen sieren de Your Funeral… My Trial albumhoes achterkant. Rechts de kuise reinheid en maagdelijke onschuld van Maria, links het onreine bevlekte van een prostituee. De hemel en de hel. Twee karakters welke zich bij Hard on for Love in een enkele persoon herenigen. Het symboliseert twee Nick Cave zwaktes, het geloof en het vrouwelijke schoon. Your Funeral… My Trial voedt zich met zondes, lust, overgave en verslavingsdrang. Nick Cave zwalkt als een geketend bloeddorstig beest tussen de studiomuren rond. De passie neemt het in Hard on for Love van de controle over. Niet echt het meest vrouwvriendelijke nummer wat zondaar Nick Cave ooit geschreven heeft. Totale overgave aan het ziekelijke innerlijke vleselijke verlangen wat diep van binnen woekert en zich daar verder ontplooit. Dan voelt het opgefokte jazzy She Fell Away als een excuus aan. Een verantwoording voor zijn wangedrag met het onvermijdelijke afscheid als vervolg.

Nick Cave heeft een zwak voor murder ballads en hij herinterpreteerd de countryfolk van de Tim Rose klassieker Long Time Man tot een eigen uitgewerkte stevige rock epos. Ondanks zijn fysieke toestand is hij hier voortreffelijk goed bij stem, en wisselt hij de dieptes met kopstem gezongen passages af. De Scum single verschijnt los van de plaat, en is een regelrechte aanklacht tegen de negativiteit van de schrijvende pers. Popjournalisten die Nick Cave met de grond gelijkmaken. Voegt het humoristische Scum iets toe? Eigenlijk niet, maar het is heerlijk nagenieten van een overkookte Nick Cave die lekker van zich afbijt. Fraai lesmateriaal voor rappers die het dissen nog niet helemaal onder de knie hebben. Nick The Freestyler!