Nick Cave & The Bad Seeds - Your Funeral... My Trial (1986)

Deze groeit per luisterbeurt, tot nog toe vind ik dit zijn sterkste, ik zit wel pas bij zijn 3de album.

Zeer mooi. Hoe is het mogelijk dat ik hier pas nu achter ben gekomen . The Carny doet mij een beetje aan Coil denken.

Dit was meer dan 20 jaa geleden een kerstcadeau dat ik kreeg en tevens mijn eerste Nick Cave plaat. Ze doet me nog altijd aan kerstmis denken. Sindsdien heb ik geen enkele artiest van zo nabij gevolgd.

Ik heb dat "Welk-is-nu-het-betere-werk-van-Nick-Cave"-gevoel nooit. Ik vind de man magistraal,onberekenbaar en muzikaal een unicum. Elk werk is voor mij een pareltje , een ontdekking en een genot voor het oor. Deze heb ik dan ook al oneindig veel keren beluisterd en het slingert je van een depri sfeertje naar een hoempapa-achtig hoekje. Geniaal.
De titelsong is een uit den treure gebruikt begrafenis nummer. Persoonlijk zou ik The Ship Song eerder gebruiken voor zo'n gelegenheid, maar dat is persoonlijke smaak
Stranger than kindness is dan weer zo'n meersterwerk dat bij mij steeds op repeat komt te staan. Die enerverende gitaren,dat tromgeroffel,die melancholische zang die telkens iets langs het tempo ligt en dat orgeltje op het einde. Oorgasme
Jacks Shadow is dan weer dat typische Cave geluid dat eerder naar The Birthday Party leunt met die scherpe gitaren en donkere vocalen. Ik hoor er niet echt Coil in echter )
The Carney is dan weer die vrolijke hans die bij Nick naar bovenkomt. Qua sfeer : Tom Waits meets Gangs of New York.
She Fell away : hoorde ik jaren geleden voor het eerst op de radio en overdonderde me toen door het dreigende gevoel wat ervan uitging.
En die afsluiter met die vettige rochel in het begin die de inleiding is voor een rauw ruw en lekker ruig gezongen nummer.

Duidelijk ... ik ben een NC en Birtday Party die-hard fan )

Mooi album van Cave. Ik merk hier dat de rauwheid voor het eerst ook de melancholieke elegantie van Nick Cave gaat ontmoeten. Een mooie combi. Ik vind dit album daarmee ook een sprong voorwaarts t.o.v. de twee voorgangers. Die waren ook mooi, maar deze plaat is rijker van toon en geluid. Alleskunstenaar.

FCEstebandido schreef:

Nooit eens Swans of The Black heart procession geprobeerd?

Sterke plaat van Nick Cave and the Bad seeds die misschien niet tot hun allerbeste behoort (al zit ie er wel dichtbij) maar in the Carny wel één van hun mooiste nummers bevat..........And the rain it hammered down.

Is dit de trackvolgorde van de LP? Want mijn album kent een geheel ander verloop.

Bij deze aangepast naar wat de originele volgorde zou zijn. Kan dat kloppen?

Helaas, heren. Kleine error. Ik heb correctie verstuurd naar de crew, maar het komt hierop neer:

Het album kwam uit als dubbel-EP, EP 1 had de titel Your Funeral, en 2 My Trial. Your Funeral zijn de meer stemmige songs en My Trial is ook een stuk heftiger. De latere CD-issue heeft de volgorde omgegooid en dat is de tracklist die Franck Maudit hier bedoelt. De remaster uit 2008 is weer teruggegaan naar de originele tracklist.

Scum is een bonustrack van zowel de eerste CD-issue als de remaster. Op de remaster is hij te vinden op de extra DVD.

Volgens mij klopt ie zo

Dan was de volgorde dus correct.
Nu ik eraan gewend ben dat het album met het titelnummer begint mag ik er niet aan denken dat het anders zou zijn, no way dat ik dit album op LP kan kopen. Zo autistisch ben ik nog wel

Ja, dat is natuurlijk wat je gewend bent. Heb je wel eens geprobeerd de cd volgens deze lijst te programmeren?

Ik zal vanmiddag eens gek doen en het proberen.

Het vierde album laat ons kennismaken met een zwarte, depressieve en ingetogen Cave gecombineerd met stukken die je doen terugdenken aan From Her To Eternity.

Laten we meteen van start gaan met het eerste deel (Your Funeral) en het lied Sad Waters. Prachtig meesterwerk om van te huilen. De twee stemmen doorheen het nummer waren eerst wat wennen maar vloeien perfect in elkaar. Dit is trouwens een techniek dat Cave tot nu toe steeds heeft gebruik in zijn albums en later ook terugkomt in nummers als Green Eyes. Sad Waters is wel de mooiste opener tot nu toe. Waar Tupelo een upbeat nummer is om recht te staan en lekker mee te doen word ik hier warm en koud. Warm door de mooie stem, koud door de gedistantieerde melodie.

The Carny staat ook op de best of van de beste man. Ik ken iemand die deze cd constant in haar wagen opzet maar The Carny steevast skipt. Kan ik dus niet geloven. Het is zeker geen nummer voor iedereen maar vanwege die totale excentrieke sfeer is het juist enorm interessant. Een heel griezelig, buitenaards nummer met een prachtige tekst. Na het prachtige Sad Waters een ommezwaai maar even memorabel als de opener.

De titeltrack is alweer zo eentje waar je melig van kan worden.Een mooi vervolg op Sad Waters en een leuke meezinger, maar oh zo triest.
Stranger Than Kindness begint zo diep en raakt je meteen in het hart met die geweldige ingetogen gitaar. En zo kabbelt het nummer eigenlijk voort tot het einde. De kracht is die innerlijke sound die je doorheen het lied weergalmt. Prachtig gewoon.

Tot zover het eerste luik. Na vier prachtige maar toch wel zware stukken komen we tot het rockgedeelte (My Trial ?). Jacks Shadow is een nummer dat ons doet terugdenken aan de beginperiode van Cave And The Bad Seeds, lekker rommelig, chaotisch en kaalklinkend. Die gierende gitaren ertussen a la From Her To Eternity is ook leuk om te horen. De lekkere opbouw en het uithalen via samenzang is verslavend. Puik nummertje.

Als je dan denkt even uit te blazen , komt er als het ware nog een chaotischer nummertje aanzwoegen. Een begin dat je doet denken aan Cabin Fever houdt mijn adem al vast. Hard On For Love is een interessant nummer mede door het niet-alledaagse ritme. Probeer er eens op te dansen, echt niet simpel. En zo gaat dit nummer in deze maat verder. Zeer goed gitaar- en drumwerk. Was wel even wennen toen ik het nummer voor het eerst hoorde, maar ja het is dan ook Nick Cave in zijn beginjaren. Op het eind van dit nummer wordt hij helemaal gek, I love it.

She Fell Away heeft een leuk melodietje. Doet me denken aan iemand die je op de hielen zit. Het is niet zo sterk als de voorgaande rocknummers maar het valt me niet tegen. Het is iets terughoudender dan Jacks Shadow of Hard On For Love en ook minder interessant in vorm.
Nick Cave eindigt dit album zoals het begint, lekker rustig. Long Time Man is een prachtige cover en een heerlijke afsluiter van dit geweldige album.

Toen ik Your Funeral ... My Trial voor het eerst hoorde vond ik het de minste van de eerste vier. Het was enorm zwaar en zwart als de nacht. Deze recensie heb ik geschreven na acht keer beluisteren en als ik alles op een rijtje zet moet ik toch concluderen dat dit album steeds beter wordt na elke luisterbeurt en dit het beste is dat hij tot nu toe heeft gemaakt. De eerste vier nummer zijn allemaal dik raak, Long Time Man is een prachtige afsluiter en de twee rocknummers vliegen er stevig in. She Fell Away is dan niet slecht maar weerhoudt me om het de volle pot te geven. 4,5* voor dit meesterwerkje.

Ik vlieg nu met grote snelheid kris kras door een universum, waarvan ik wist dat het bestond, maar in die tijd luisterde ik veel liever naar andere, eveneens zeer sombere, tijdgenoten. Maar Nick leeft gelukkig nog en de meeste andere - favoriete - sombere tijdgenoten uit mijn en zijn jeugd hebben inmiddels het tijdelijke voor het eeuwige verruild. Maar het is niet te laat... ik heb zijn universum inmiddels ontdekt en het is een veelzijdig en groot universum. Ik ga niet alles mooi vinden, dat weet ik alvast zeker. Daarvoor is het werk van Nick Cave & The Bad Seeds te veelomvattend en te uiteenlopend. Tot en met Stranger Than Kindness vind ik het allemaal prachtig! Daarna komt de ommekeer en dat moet je liggen. Het is inmiddels duidelijk: ik heb liever de gevoelige Cave dan de schreeuwerige, chaotische Cave, ook al zitten er soms hele ingenieuze liedjes tussen.

Kindness is zinderend mooi id

Inderdaad... zinderend mooi! Ook is er een hele mooie uitvoering te vinden op een live-cd die ik sinds kort heb. Schitterend nummer!

1 van zijn besten, prachtige hoes ook vooral op de dubbele vinyl uitvoering. Het titelnummer is zo mooi met die piano en kindness pfff, the carny is ook prachtig, iets later nog in de Wim Wenders film Himmel ueber Beerlin in afwijkende versie.
Die 1e 4 van Cave zijn allemaal 5 sterren platen.

Sad Waters en Your Funeral, My Trial zijn mijn favoriete nummers. Ik sla dit album iets hoger aan dan de opvolger Tender Prey.

Voor mij blijft The Carny (wat eigenlijk een verkapte samenvatting is van zijn roman And The Ass Saw The Angel) het hoogtepunt van deze plaat.

Geweldige plaat !

Ook ik heb de dubbele vinyl versie , de oorspronkelijke uit 1986. Heb deze toen erg goedkoop kunnen bemachtigen, want de cd begon zijn intrede te doen. En daarvan was het geluid beter (zei men) , was gemakkelijker in gebruik enz. enz. Voor mijn gevoel was deze plaat vrij heftig, maar dat valt eigenlijk achteraf wel mee. Zoals ik al schreef de dubbele originele vinyl versie op 45 toeren, dus eigenlijk meer twee 12 inches. Ik vond dat toen zeer verrassend. Heb deze plaat eigenlijk nooit zoveel gedraaid, want je moest wel heel vaak de plaat omdraaien en verwisselen. Het nummer 'The Carny' kende ik van de geweldige Wim Wenders film "Himmel über Berlin" één van de beste films die ik ooit gezien heb. Het optreden van Nick Cave en de onmachtige engelen bij de zelfmoord van een jeugdig personage die van de brug springt blijven me altijd bij. The Carny past geheel bij de film, het unheimische van dit nummer past naadloos in het verhaal van de film.
De rest van het album is ook zeker de moeite waard. Het is nog wel de 'oude' NIck Cave voordat de platen toegankelijker werden. Ook muzikaal redelijk verrassend, het bruist, knelt en is vaak spannend en soms ongemakkelijk. Zo'n nummer als 'Stranger than kindness' is ongelooflijk goed geproduceerd. Jacks Shadow zit nog dicht tegen de rauwe Nick Cave aan, doet redelijk apocalyptisch aan. Mooi om nu de muzikale geschiedenis van deze artiest te volgen.
Op zich een sterk album, zeker niet geschikt voor tere zieltjes, het is robuust, eerlijk en authentiek.

Idd prachtig geproduceerd en op 45t, heb deze toen meteen origoneel gekocht.

Net weer eens dit meesterwerkje gedraaid. Schrok wel van het feit dat ik deze 34 jaar geleden nieuw uit de bakken van (wijlen) Haddock uit Rotterdam haalde. De tijd verstrijkt snel, maar artistiek gezien staat dit album nog steeds als een huis. Nick Cave & The Bad Seeds zijn helden voor de eeuwigheid.

Haddock Leukste platenzaak van Rotterdam.
Het zou kunnen dat ik 'm daar ook kocht.

Op Your Funeral... My Trial komt het plaatje van Nick Cave & The Bad Seeds eindelijk wat meer samen. Het debuut was rauw, een ongeleid projectiel. De opvolger was meer gefocust, maar ergens klonk het ook als een soort tribute aan andere artiesten, niet volledig eigen. En dat coveralbum, dat gaf een indicatie van de reikwijdte aan invloeden en het kunnen van deze band. Maar op dit album krijgen we eindelijk het beste van al deze werelden op één plaat.

Ik kan erg waarderen hoeveel veelzijdigheid hier tentoon wordt gesteld, maar toch binnen een duidelijke artistieke identiteit wordt gebleven. Als ik een analoog zou moeten trekken, voelt het album voor mij als een droom. Sad Waters voelt als indutten op een zonnige middag, hier hoor ik veel invloeden uit de Amerikaanse rock (durf ik als niet-kenner te zeggen: Bruce Springsteen?) Maar dit vloeit al vrij snel over in de nachtmerrie van The Carny, waarin alles op zijn kop komt te staan en je grootste angsten zich meester van je maken. In Stranger Than Kindness hoor ik shoegaze, een genre dat slaperigheid op zich omarmt. Maar kun je een groter contrast bedenken dan met het volgende nummer Jack's Shadow, dat met de eerste noot en spanning opbouwt en die tot de fade-out niet meer loslaat?

Veel artiesten zouden me compleet zijn verloren met dit zwalken tussen stijlen, maar Nick Cave bewerkt dit meesterlijk tot een samenhangend geheel. Hoewel ik vaak geen fan ben van de zwalkende, "slaapdronken" stijl van zang die hij hier hanteert, kan ik me geen zanger bedenken die hier iets beters van had kunnen maken. Wederom een plaat die zich niet direct in mijn all-time favorieten zal werken, maar die me wel eindeloos intrigeert, en die ik daarom zeker nog vaak op zal zetten.

Tussenstand:
1. The Firstborn is Dead
2. Your Funeral... My Trial
3. From Her to Eternity

Een van de vele hoogtepunten uit zijn ongelofelijke discografie. Dit album weer erbij gepakt omdat ik zijn boek (Faith, Hope and Carnage) las dat 'Sad Waters' het liedje is waar hij het meest gelukkig over was, moest me er weer even aan herinneren hoe goed het is.

The Carny en Stranger Than Kindness

Het is ondertussen wel tijd voor een echte drummer, zodat Mick Harvey zijn plek als gitarist weer kan innemen. Deze wordt in de uit Zwitserland afkomstige Thomas Wydler gevonden die al eerder bij het Duitse artrock gezelschap Die Haut speelt. Dit is het gezelschap waarmee Nick Cave in 1983 de Burnin’ the Ice plaat opneemt. Nou heeft Mick Harvey de pech dat Barry Adamson niet zoveel zin meer in een nieuw Nick Cave & The Bad Seeds avontuur heeft en aan een nieuwe uitdaging toe is. Hierdoor neemt Mick Harvey toch meer baspartijen voor zijn rekening als wat de bedoeling is. Nick Cave heeft zijn heroïneverslaving niet meer onder controle, en dat hoor je weldegelijk op Your Funeral… My Trial terug. Door het slopende effect klinkt zijn stem afgeleefd en trager, al past dat wel perfect bij de mysterieuze teksten over afgeschreven randfiguren.

Your Funeral… My Trial verwijst naar een naderend einde. Er zit zoveel wanhoop in de nummers, zoveel angst en zoveel melancholica. Toch is het niet allemaal ellende wat ons voorgeschoteld wordt. Het druggy gezongen Sad Waters heeft dan wel een trieste titel, hier spreekt Nick Cave openlijk het verlangen naar liefde uit. Het is een weemoedige nostalgische blik naar betere onschuldige ongeschonden tijden. Een prachtig nummer waarbij Nick Cave de basis op zijn Hammondorgel inspeelt, en hij de overige bandleden vrij spel in de verdere opvulling van de track geeft. Door een blessure lukt het Thomas Wydler niet om de drumpartijen in te spelen. Op de achtergrond geeft hij de toch al overbelaste Mick Harvey aanwijzingen om de rust te bewaren en slechts doelgericht de drumvellen te beroeren.

Het bloedstollende The Carny verhaal over een rondtrekkende kermisnomade groep, lees je bijna letterlijk in het And The Ass Saw The Angel boekwerk terug. Het vergezellende rariteitenkabinet staat tevens voor de veelzijdige samenstelling van The Bad Seeds, de tocht die hen telkens naar andere plaatsen brengt om op te treden. Steden met hun eigen kenmerkende verlokkingen. Ze zijn hiervoor weer in Berlijn neergestreken. Daar in de Hansa Tonstudio werken ze Your Funeral… My Trial verder uit. Het is de plek waar Iggy Pop en David Bowie hun meesterwerken creëren en waar ze nog verder in hun drugswaanzin afdwalen.

Mick Harvey acclimatiseert het beste op deze opnameplek en leeft zich bij The Carny volledig op de aanwezige gesloopte piano, klokkenspel en xylofoon uit. Nick Cave voegt met zijn mondharmonica de blues toe, Thomas Wydler verzorgt het jazzy tegengeluid. Ondanks dat de band erg op het randje balanceert is dit The Bad Seeds in bloedvorm, orkestraal theatraal, geheimzinnig sfeerbepalend. The Carny verwijst tevens naar de barre omstandigheden van Tupelo en is een geslaagde poging van Nick Cave om een hedendaagse blues klassieker te schrijven. Juist door deze aanpak past The Carny perfect tussen het doempostpunk klimaat van dat moment, omdat die liederen dat naargeestige gothic gevoel uitstralen. Het is nog steeds de meest filmische beeldende song die hij ooit geschreven heeft. Een rampzalig verhaal met een vreemd triest open einde.

Het zal niet de laatste keer zijn dat Nick Cave bij het Your Funeral… My Trial titelstuk een begrafenis beschrijft. Later zal hij dat geintje nogmaals bij het cynische Lay Me Low van Let Love In herhalen en vormt zijn eigen teraardebestelling het hoofdthema. Het is een reactie op Sad Waters, na die eerste trouwe Mary volgen er nog meerdere bedrogen vrouwen. Als je die probleemrelaties maar diep in de grond stopt worden ze vanzelf vergeten. Deze stijl van componeren passen The Bad Seeds later op het merendeel van The Good Son toe. Een winterse melancholische kerststemming, zonder goede voornemens, slechts met berouw.

Dan komt Anita Lane weer in beeld. Ze schrijft de teksten voor het met depressies worstelende Stranger Than Kindness, waarbij ze een vreemdeling in vertrouwen neemt, die haar vervolgens alles wat haar lief is afneemt. Met gemak is dit tot de afhankelijk zijn van drugs te herleiden. In de nacht snel wat scoren om het vervolgens in een afgelegen hotelkamer te gebruiken. Het vervreemden van zichzelf, als dat ziekelijke verlangen het over neemt. Een uitzichtloze situatie waarbij een zelfgekozen dood rust biedt. Blixa Bargeld krijgt alle vrijheid om die koortsige gejaagde afhankelijkheid in zijn spel te leggen. Nick Cave klinkt vermoeid moedeloos en uitgestreden. Stranger Than Kindness luidt de zoveelste gitzwarte periode in. Het is zo koud als de kille grijze omgeving van Berlijn, met het verval van de uitgeleefde theaters en de betonnen kleurloze nieuwbouwwijken.

Jack’s Shadow is een sluipmoordenaar welke het juiste moment afwacht om een leven binnen te dringen om deze van binnenuit te vernietigen. Het aardedonkere silhouet welke zijn gastheer nietig en klein maakt. Het egocentrische drugs effect waarbij de omgeving het moet ontgelden. Een prachtig samenspel tussen de kletterende Blixa Bargeld gitaarnoise, de pompende Barry Adamson bas hartslagen, het hard zwoegende ritme van een amper op volle kracht spelende Thomas Wydler en de altijd maar aanwezige katalysator Mick Harvey, die zijn gedrevenheid hier op zijn gitaarpartijen uitleeft. Onderschat het dreigende pianotoetsenwerk van Nick Cave niet. Bijzonder dat een band die hier zo genadeloos op het randje speelt, toch zo sterk uit de hoek weet te komen.

Twee illustraties van vrouwen sieren de Your Funeral… My Trial albumhoes achterkant. Rechts de kuise reinheid en maagdelijke onschuld van Maria, links het onreine bevlekte van een prostituee. De hemel en de hel. Twee karakters welke zich bij Hard on for Love in een enkele persoon herenigen. Het symboliseert twee Nick Cave zwaktes, het geloof en het vrouwelijke schoon. Your Funeral… My Trial voedt zich met zondes, lust, overgave en verslavingsdrang. Nick Cave zwalkt als een geketend bloeddorstig beest tussen de studiomuren rond. De passie neemt het in Hard on for Love van de controle over. Niet echt het meest vrouwvriendelijke nummer wat zondaar Nick Cave ooit geschreven heeft. Totale overgave aan het ziekelijke innerlijke vleselijke verlangen wat diep van binnen woekert en zich daar verder ontplooit. Dan voelt het opgefokte jazzy She Fell Away als een excuus aan. Een verantwoording voor zijn wangedrag met het onvermijdelijke afscheid als vervolg.

Nick Cave heeft een zwak voor murder ballads en hij herinterpreteerd de countryfolk van de Tim Rose klassieker Long Time Man tot een eigen uitgewerkte stevige rock epos. Ondanks zijn fysieke toestand is hij hier voortreffelijk goed bij stem, en wisselt hij de dieptes met kopstem gezongen passages af. De Scum single verschijnt los van de plaat, en is een regelrechte aanklacht tegen de negativiteit van de schrijvende pers. Popjournalisten die Nick Cave met de grond gelijkmaken. Voegt het humoristische Scum iets toe? Eigenlijk niet, maar het is heerlijk nagenieten van een overkookte Nick Cave die lekker van zich afbijt. Fraai lesmateriaal voor rappers die het dissen nog niet helemaal onder de knie hebben. Nick The Freestyler!