menu

black midi - Cavalcade (2021)

mijn stem
3,69 (136)
136 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rough Trade

  1. John L (5:14)
  2. Marlene Dietrich (2:54)
  3. Chondromalacia Patella (4:48)
  4. Slow (5:37)
  5. Diamond Stuff (6:25)
  6. Dethroned (5:08)
  7. Hogwash and Balderdash (2:33)
  8. Ascending Forth (9:46)
totale tijdsduur: 42:25
zoeken in:
avatar van jellylips
geplaatst:
Vorige album gaf me geen redenen om te willen doorluisteren, maar deze luister ik nu voor de eerste keer en haal het meteen tot het einde van de plaat. Ik was even bezorgd dat John L de zangstijl van de band zou zijn, maar gelukkig is er vocaal best veel variatie.

Ik hoor veel King Crimson, vooral in Hogwash and Balderdash.

Wat dissonanter dan de muziek ik normaal graag luister, maar de avontuurlijke klanken en ritmes maken dit op het eerste gehoor tot een album die het experimentele en toegankelijke/melodieuze mooi in balans heeft.

En als toch wel behoorlijke fan van prog: tof om echt ambitieuze/progressieve muziek te horen uit een heel andere hoek dan de Steven Wilsons/Opeths etcetera.

avatar van wexxel99
3,5
geplaatst:
Zonder oud en zuur te willen klinken, maar deze bandjes klinken allemaal als een soort Skin Graft-light. Ze spelen behoorlijk leentjebuur bij de band uit het noisecore genre mid jaren negentig. Ik mis alleen de echte punch.

4,5
geplaatst:
Wat is deze plaat verslavend.

Het duurde wel even om gewend te raken, de live sessie bij KEXP heeft daar ook mee geholpen met de extra blazers op de nummers John L en Dethroned.

Eén van mijn punten van kritiek is dan ook dat de blaasinstrumenten vaak op de achtergrond in de mix zitten, in plaats van op de voorgrond. Waarschijnlijk ook een reden dat Black Country, New Road's debuut nu nog mijn favoriet is van dit jaar. Ook de stem van bassist Cameron Picton op de nummers Slow en Diamond Stuff kan ik niet zoveel mee. Verder heb ik er weinig op aan te merken, elk nummer heeft wel iets.

Als laatste nog een complimentje voor de kleurrijke chaos op de albumcover, erg gaaf.

avatar van coldwarkids
3,0
geplaatst:
Oeps, er hoorde nog wat achter Thomas. ik dacht toevallig precies het omgekeerde. Blazers zijn juist lekker en precies goed in de mix. Ik luister soms meer als muzikant, vind sowieso dat de drums en bass altijd op de voorgrond moet zijn. Meer dan in dit geval blazers. Alsof ze dit wisten!

4,5
geplaatst:
coldwarkids schreef:
Blazers zijn juist lekker en precies goed in de mix.

Hmm, zou ook aan mijn koptelefoon kunnen liggen. Zal het binnenkort nog eens op speakers luisteren

avatar van coldwarkids
3,0
geplaatst:
Thomas1504 schreef:
(quote)

Hmm, zou ook aan mijn koptelefoon kunnen liggen. Zal het binnenkort nog eens op speakers luisteren


Ja en ik moet wel zeggen dat bij de start van Slow wel de blazers wat aan de voorkant zijn gemixt. Te veel brei in het begin.

4,5
geplaatst:
coldwarkids schreef:

Ja en ik moet wel zeggen dat bij de start van Slow wel de blazers wat aan de voorkant zijn gemixt. Te veel brei in het begin.
Ja ik snap wat je bedoelt, maar dat heeft toch wel mijn voorkeur boven dat je ze eigenlijk amper hoort. En "vaak" was wat overdreven, op de rustige nummers zijn de blaasinstrumenten erg mooi, alleen op Chondromalacia Patella en Slow hoor ik ze bijna niet. Hopelijk is dat wat beter met de LP op m'n speakers

avatar van DjFrankie
3,5
geplaatst:
Ik vreesde het ergste door de vergelijking met Squid en vooral Black road. Maar het getoeter valt hier hartstikke mee. Muzikale invloeden van vooral Zappa, Krimson en aanverwante artikelen en zang beinvloed door Jamie Stewart van Xiu Xiu en Joe Casey van Protomartyr. Is voor mij geen topplaat, maar ik zal dit zeker vaker opzetten.

avatar van WoNa
3,5
geplaatst:
Met 'Schlagenheim' was ik na twee en een half nummer wel klaar. Dat maakte me niet heel erg benieuwd naar Cavalcade. TIjdens het beluisteren 'John L' veranderde dat echter vrij snel. King Crimson met Adrien Belew, niet dat ik daar echt naar kon luisteren, maar toch wel een aantal keren gedraaid, lang geleden. Zelf het olifanttrompetter op gitaar komt terug op deze plaat!

Wat ik echt van Cavalcade moet gaan maken, weet ik nog steeds niet. Feit is dat ik de plaat nu meerdere malen gespeeld heb en dat zal blijven doen, denk ik. Het is gewoon echt een heel weirde plaat. Sommige stukken doen mij aan Zappa denken, waar hij een van zijn zangers ver buiten het normale liet zingen, tijdens een van zijn meer idiosyncratische uitstapjes. Kortom, niets lijkt te gek voor deze jonge, Britse band op zijn tweede plaat, waarbij invloeden van voor de rock en roll explosie van de jaren 50 voorbij komen. Grofweg, wat ook bij The Beatles wel eens voorbij kwam, maar dan zo anders. Een avontuur waarop de luisteraar wordt meegenomen, mits deze zich durft over te geven aan weliswaar gecontroleerde, maar wel totale gekte. Heel veel spannender kan muziek niet gepresenteerd worden. Of ik het over een jaar echt goed vind? De tijd zal het leren.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: black midi - Cavalcade - dekrentenuitdepop.blogspot.com

black midi - Cavalcade
black midi imponeerde twee jaar geleden met een album dat alle kanten op schoot, maar op opvolger Cavalcade gebeurt zoveel dat het je soms duizelt, maar wat hoor je ook veel moois

Het tweede album van black midi is niet voor iedereen geschikt. Cavalcade is een woeste rollercoaster ride zonder veiligheidsbeugel. De Britse band kiest vaak voor een moordend tempo, maar is ook een meester in duizelingwekkende tempowisselingen. In muzikaal opzicht is het smullen, maar het is hier en daar ook zware kost. Het debuut van de band was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen en dat is ook dit keer een onmogelijke opdracht. black midi doet bijna drie kwartier lang haar eigen ding en je vindt het geweldig of helemaal niks. Het is af en toe even doorbijten, maar mijn eindoordeel is net als twee jaar geleden zeer positief. Wat een band.

De Britse band black midi (zonder hoofdletters) debuteerde bijna twee jaar geleden met het buitengewoon fascinerende Schlagenheim. Het album werd vooral in het wat mij betreft nietszeggende hokje ‘mathrock’ geduwd, maar zelf hoorde ik invloeden uit de folk, progrock, Krautrock, funk, postpunk, jazz, postrock, psychedelica en nog veel meer. Het leverde uiteindelijk een waslijst aan vergelijkingsmateriaal op, waartussen namen als King Crimson, Van der Graaf Generator Talking Heads, Slint, Sonic Youth, The Fall, Wire, Can, Pere Ubu en Devo.

Bij zoveel hokjes en zoveel vergelijkingsmateriaal is categoriseren en vergelijken zinloos en dat ga ik dit keer dan ook niet doen. Ook op het deze week verschenen Cavalcade is de muziek van black midi een vat vol tegenstrijdigheden. Er is wederom een glansrol weggelegd voor de fantastische drummer van de band, maar ook de tegendraadse gitaarloopjes en de vaak wat staccato (praat)zang van de zanger van de band dringen zich weer genadeloos op.

Direct vanaf de eerste noten van de openingstrack John L. is duidelijk dat black midi het ons ook dit keer niet makkelijk gaat maken. Het tempo ligt direct moordend hoog, de ritmes, gitaarloopjes en blazers zijn onnavolgbaar en de band gooit er ook nog eens wat experimenteel pianospel en flink wat tempowisselingen tegenaan. Het combineert allemaal mooi met de praatzang van de zanger van de band, die laat horen dat praatzang wel degelijk functioneel kan zijn.

black midi zet je in de openingstrack vaker op het verkeerde been dan een gemiddelde band in een heel oeuvre doet, maar op een of andere manier strijkt het niet tegen de haren in. Na ruim vijf minuten hectiek, die er hier thuis voor zorgde dat iedereen in de gordijnen zat, ben je wel toe aan een rustpunt en dat komt dan ook. Marlene Dietrich is bijna een mooi luisterliedje, compleet met crooner vocalen.

In de derde track gaat het meteen weer los en leveren de drummer, de bassist en de gitarist van de band een topprestatie. Om voor de afwisseling toch een keer vergelijkingsmateriaal aan te leveren kom ik met de jaren 80 bezetting van King Crimson op de proppen, die relevant is tot de electische beginfase omslaat in een lome jazzy track. Zeker als gas wordt gegeven maakt de drummer van de band weer diepe indruk, maar in muzikaal opzicht presteert black midi sowieso continu op de toppen van haar kunnen.

Cavalcade zal zeker niet aan iedereen besteed zijn, want ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die extreem nerveus worden van de muziek van de Britse band. Het is ook voor mij geen muziek die ik op ieder moment kan verdragen, maar zo op zijn tijd is het geweldig. black midi verlegde op haar debuut de grenzen al mijlenver en doet dat ook weer op Cavalcade dat in alle opzichten een compromisloos album is.

Vergeleken met het vorige album hoor ik nog wat meer invloeden uit de jazz en het zijn invloeden die het beste uit de muzikanten van black midi haalt. Zeker in de meest jazzy momenten is het tempo moordend en klinkt alles zo complex dat je het spoor na een paar seconden bijster bent, maar door de wat naar de achtergrond gemixte blazers klinkt black midi anders dan jazzbands die ook raad weten met het tempo en de complexiteit op Cavalcade.

Bovendien slaagt black midi er in om chaos binnen een paar akkoorden terug te brengen tot ingetogen klanken. Er valt nog veel meer over het album te zeggen, maar eigenlijk moet je het gewoon ondergaan. Fasten your seatbelts. Erwin Zijleman

avatar van sillus
geplaatst:
Kabbelt een beetje voort, op het eerste gehoor echt wel goed. Maar ik mis een hoogtepunt..

2,5
geplaatst:
Wat ik mis is: EMOTIE!!!

avatar van Kos
3,0
Kos
geplaatst:
Word er een beetje nerveus van, maar idd niet onaardig.
Eerste track is wel de beste.

avatar van Choconas
4,5
geplaatst:
Kos schreef:
Word er een beetje nerveus van, maar idd niet onaardig.
Eerste track is wel de beste.

Grappig, juist bij John L zou ik me kunnen voorstellen dat je er een beetje nerveus van wordt. Wat mij betreft ook zeker niet het beste nummer op het album.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
Ascending Forth klikt nu ook bij me, helemaal wegdromen en zweefteven met die ArthurDZ

2,0
geplaatst:
Ik sluit niet uit dat het op de lange duur iets meer gaat bevallen, maar vooralsnog de tegenvaller van het jaar.

Meer tempowisselingen en wat meer jazzinvloeden, maar de echte gekte en climaxen ontbreken.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
angelin schreef:
maar de echte gekte en climaxen ontbreken.

Apart. Wat voor weird, crazy avant-garde spul luister jij dan wel? Die overgang van Hogwash and Balderdash naar Ascending Forth is toch helemaal van lotje getikt?

2,0
geplaatst:


Valt wel mee met wat ik luister. Redelijk MOTR voor mume begrippen.

Ik heb het niet over andere genres of acts, ik heb het over het debuut van BM. Een stuk steviger, wat gekker (bijv. Years Ago) en meer climaxen.
Songstructuren zijn hier nog iets meer losgelaten (twijfel ik zelfs aan nu ik het typ), maar de toegevoegde blazers maken dit niet een vooruiystrevender of lastiger album. Die indruk wordt her en der wel gewekt en daar ben ik het niet mee eens.

avatar van Don Cappuccino
5,0
geplaatst:
Schlagenheim is inderdaad een gekkere plaat. De extra instrumentatie zoals blazers, piano en viool lijkt Cavalcade meer chaotisch te maken op het eerste gehoor, maar de songstructuren zijn veel duidelijker vergeleken met Schlagenheim.

Ik blijf deze plaat maar draaien. Zo'n achtbaanrit, flow is perfect, zeer dynamisch, maar ook gewoon een feest om naar te luisteren. Ik ben de afgelopen week echt in jaren '70 progrocksferen geweest door deze plaat en wanneer ik dan Cavalcade er tussen draaide deed het gewoon niet onder voor de klassiekers.

avatar van Sven Vermant
2,5
geplaatst:
Het is niet mijn ding deze plaat. Snap wel dat mensen het tof vinden. Ik kom persoonlijk niet hoger dan 2,5*

avatar van hoi123
4,0
geplaatst:
Zelden zo getwijfeld tussen 3,5* en 4,0* als bij deze. Op zich is Cavalcade een duidelijke vooruitgang ten opzichte van hun vorige plaat - de stem van Greep is verbeterd, de songstructuren indrukwekkender en het geluid verbreed. Aan de andere kant heeft de toenadering tot progrock er ook toe geleid dat het geheel wat pompeuzer klinkt, en wat minder speels, kenmerkend voor het genre. Dat is niet in ieder nummer zo: de singles zijn lekker grotesk in hun dissonantie, en Hogwash and Balderdash is een erg leuk punkuitstapje met een duidelijke black midi-stempel. Daarbuiten blijft het vakmanschap van deze jongens onmiskenbaar (Morgan Simpson moet wel één van de beste drummers van deze tijd zijn), maar merk ik dat ik ook een beetje emotionele afstand voel tot de muziek. Desalniettemin nog net vier sterren, want het houdt me allemaal goed bezig.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:54 uur

geplaatst: vandaag om 14:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.