black midi - Cavalcade (2021)

Geen emotie? gisteren in Amsterdam 1 brok emotie 5 kwartier lang de drummer is 1 brok emotie, ook op deze plaat, het kan niet je ding zijn maar er zit één en al emotie in deze band

Aanvankelijk was ik tamelijk underwhelmed na de vele enthousiaste geluiden (en gooide ik al snel het bijltje erbij neer). Nu merk ik dat het riedeltje 'John L' wel is blijven hangen en dat nummer staat me toch echt wel aan. Maar dan 'Marlene Dietrich' - ik kan er niet veel mee. Daarna wordt het wel weer een stuk leuker. Eens zien of ik het einde nu wel ga halen...

-edit- En gelukt. 'Dethroned' is indrukwekkend, waarbij de voordracht en stem mij aan ene Bowie doen denken. De zang is verder wel iets waar ik aan moet wennen, maar dat zie ik nog best gebeuren, misschien de muziek ook wel. De afsluiter legt weer een beetje 'het probleem' bloot: Het heeft absoluut z'n momenten, maar in z'n geheel ben ik nog niet om.

Intrigerend is black midi in elk geval wel, die hebben ze mooi in de pocket.

Geen cijfer, eerst es vaker draaien (anders was het een kleine 7 geworden).

Verbazingwekkend dat nog niemand Blackstar heeft genoemd. Ik krijg op bepaalde momenten het gevoel alsof ik naar een tweede versie daarvan aan het luisteren ben, ook in combinatie met de zang.

Moet het nog een paar keer goed luisteren voor een cijfer, intrigrerend is het zeker.

Wat een intens gave plaat is dit zeg: het kwartje is eindelijk gevallen! Het voelt alsof alle jaren '70 progbands die ik een zeer warm hart toedraag in 2019 hebben gezegd "kom jongens, laten we nog eenmaal onze krachten bundelen en laten zien waartoe we in staat zijn".

Het resultaat? Cavalcade.

Het referentiekader van black midi is onnoemelijk groot en veelomvattend. Kort samengevat is de band de ultieme synergie van King Crimsoniaanse en Zappaiaanse compositionele geschiftheid en vooruitstrevendheid, van Genesisiaanse kalme nostalgisch-pastoralische momenten en Mahavishnu Orchestrale en Van Der Graaf Generatoristische jazzende / orkestrale instrumentatie. Een kolkende en dampende instrumentale brij aan muzikaal vakmanschap waar de klasse en schoonheid vanaf druipt.

Elders (alhiel) is de plaat zowel muzikaal, emotioneel als tekstueel voldoende uitgediept. Een dergelijke uiteenzetting laat ik daarom achterwege. Cavalcade is wat mij betreft het schoolvoorbeeld van hoe een breed-beïnvloedde band inspiratiebronnen tot zich dient te nemen, die vervolgens internaliseert en vervolgens te utiliseert, uiteindelijk komende tot een volledig uniek, eigen en zelf-gefabriceerd meesterwerk dat echt helemaal nergens mee te vergelijken is. Daarbij dient nog te worden vermeld dat black midi nog zeker niet aan haar muzikale en creatieve plafond is toegekomen, zoals met de opvolger van Cavalcade mijns inziens uitstekend betoogd is door de band.

De komende jaren gaan we nog heel veel plezier beleven aan black midi, dat is een ding dat zeker is. Met het album Cavalcade heeft de band het levende bewijs geleverd dat rock nog lang niet dood is, integendeel; zij is springlevend!

Wat is black midi altijd een verfrissende band in mijn playlist, met alsmaar rare geluiden die toch bij elkaar passen. Deze plaat houdt dat imago zeker vast.