black midi - Cavalcade (2021)

Op het eerste gehoor gaat mijn voorkeur uit naarhet debuut. Nou was ik ook niet echt in de stemming en waren de omstandigheden om rustig te luisteren niet ideaal.

BM zat al lengtes voor als trendsetter voor de huidige postpunk-/mathrockgitaarbands. Met hen liep de speelplaats rap vol met schitterende volgers als Squid, Fontaines D.C., Black Country, New Road. Maar intussen, zo blijkt, vinden ze zichzelf gewoon opnieuw uit en varen ze een experimenterende cruise richting extremiteiten. Net zoals indertijd andere grote chaoten King Krimson en Zappa erin uitblonken met sterk muzikaal gekronkel. Zappa's theatrale cabareteske ongerijmdheden hoor je terug, eigenzinnig croonende Scott Walker ook. Voorts stijlen zat eigenlijk, dito mogelijke referenties. Achter het bizarre gedebiteer freaken en improviseren mitraillerende riffs en drums, chaotische piano en keyboards, nerveuze violen en bijtende sax. Dan weer neemt een sereen Dietriechwalsje je op sleeptouw of hemelse prog in de afsluiter. BM creëert hier een prachtig, spannend kunstwerk van het donkerste jazzrockgehalte. Ondeelbaar hoogtepunt het hele album! Onder dwang halen we er toch het sublieme 'Chrondramalacia Patella' uit.
  

Hebben Black Country New Road, Squid & black midi contact met elkaar gehad wanneer en in welke volgorde de albums uitgebracht zouden worden? Ja natuurlijk ! De opbouwende krachten van de 3 vergelijkbare albums zijn nu in volle omvang duidelijk. En dit was het perfecte release 3-luik.
Zonder ook maar iets af te doen aan BCNR en Squid heeft b.m. de meest intensieve en creatieve sound gecreerd, met alle muzikale details die ze verbinden. maar Cavalcade doet er een schepje bovenop door nog meer flarden van andere stijlen toe te voegen. Dit kunstzinnige album-album is het ultieme voorbeeld dat de hokjesgeest van MusicMeter (Muziekstijl 'Rock')' failliet is, en nodig herziend dient te worden.
Van de ProgRock namen die al genoemd zijn ken ik Genesis 1.0 (Peter Gabriel en Steve Hackett) het best en het is geweldig te horen hoe b.m. volledig antieke 70-ties muzak anno 2021 weer tot leven kan wekken.

-Hoorde onlangs inderdaad een echte muziekwetenschapper (die bestaan dus) vertellen dat muziekgenres verminderen en vervagen, waardoor het moeilijker wordt om een etiket op te plakken. Leve de muzikale omnivoren!

Dit is gewoon hiphop joh, niks meer en niks minder. John L blijft zo'n klepper hé, wat een dikke schijf

Maar ik vind Squid, BCNR en Black Midi in bepaalde gevallen totaal niet op elkaar lijken. BCNR is echt heel erg Slint, Black MIDI is hier heel King Crimson, Squid is wat meer een mix tussen verschillende post-punkers.

Eens, ik heb wel eens bedacht dat er eigenlijk een nieuwe naam voor deze Britse rock stroming zou moeten komen, omdat het vaak toegeschreven genre-hokje post-punk de lading naar mijn mening niet meer dekte. Maar nu alle drie de albums inmiddels uitgekomen zijn, kom ik hier op terug: De verschillen in sound zijn behoorlijk evident en ze hebben hoorbaar alle drie hun eigen separate invloeden inderdaad. Ik zeg bewust invloeden ipv invloed, want menig (amateur)recensent zou per band grootse lijsten kunnen samenstellen van de verscheidenheid aan invloeden. (of niet, Don Cappuccino )

Wat de drie wel in verbinding brengt, is de moderne vertaalslag van deze invloeden, een experimentele drang en dat het onderling matties zijn die regelmatig met elkaars shows meespelen. Verder weet Speedy Wunderground ze goed te spotten. En ze komen graag in dezelfde venue, The Windmill, waar ze allen hun carrière een kickstart hebben gegeven.

Klopt, er is zelfs iemand op RateYourMusic die probeert al die referenties bij te houden bij black midi:

A list of every band that RYM has compared Black Midi to

Ze klinken alle drie inderdaad (gelukkig) niet als kopieën van elkaar, maar om nou te zeggen dat ze niet hetzelfde genre muziek maken, ergens vind ik dat ook nogal een hyperbool hoor beste honeybear!

Of ja, let me rephrase that: 'genre' vind ik immers een nogal moeilijke term tenzij je het heel breed trekt ('rock' dekt bij alle drie in ieder geval de lading, maar daar heb je verder ook bitter weinig mee gezegd) maar als je 'genre' en 'stroming' als twee verschillende dingen ziet, nou dan zitten alle drie de bands wat mij betreft op zeker wel in dezelfde, inderdaad nog naamloze stroming. Op dezelfde manier als Blur en Oasis ook niet op elkaar lijken, maar wel beiden deel uitmaakten van de britpop-stroming. En tussen de Beatles en de Stones zat ook een wereld van verschil, maar beiden wel gewoon een deel van de British Invasion. En net zoals bij de Kevers en de Stenen het geval was, lijken Squid, BCNR en BM elkaar goed in de gaten te houden en van elkaar te leren (op dit moment toch). Dus zelfde genre? Bwa, lastig, ik zou zelf in ieder geval niet weten hoe het op een bevredigende manier onder te verdelen. Maar zelfde stroming? Absoluut wat mij betreft!

Ergo: je kan ze op een bepaalde manier dus wel degelijk op een hoop gooien (met alle gevolgen van dien) mijn inziens. Zolang we 'stroming' en 'genre' maar niet door elkaar gaan gebruiken, want daar begint meestal de verwarring.



Ha grappig, dat vind ik net veruit de minste song van deze plaat, gaat net iets te veel richting het type prog waar ik niet van hou.

Mooie plaat wel verder, die me naar het einde toe dus wel net iets minder grijpt, waardoor ik nog niet meega in de hosanna-sfeer (maar wel onderschrijf dat Black Midi een razend interessante plaat heeft gemaakt met deze). Ik ben ieder geval druk mijn Cutting Edge-recensie aan het schrijven, misschien dat ik die hier achteraf ook plaats

Eiffel 65, toch maar eens checken dan.

Wordt er niet gehapt, aerobag en Don Cappuccino? Vooruit, hap dan! Misschien toch maar even mijn recensie posten.

Black Midi verzet de bakens op ‘Cavalcade’

Er is veel veranderd sinds het Britse Black Midi in 2019 als een roedel jonge, onstuimige honden enthousiast de hele buurt wakker blaften op hun uitstekende debuut ‘Schlagenheim’. Hun spannende, vooruitstrevende mix van post-punk met vleugjes Slint en Frank Zappa gaf het ingedutte (of was het nu comateuze?) rockgenre in ieder geval een flinke schop onder de kont. En het werkte aanstekelijk: bands als Squid, Dry Cleaning en Black Country, New Road doen sindsdien enthousiast hun eigen ding met de blauwdruk van Black Midi.

Een heleboel mensen waren dus erg tevreden met ‘Schlagenheim’, maar… Black Midi zelf niet. De band gaf zelfs aan hun tweede plaat uitgekiender te willen uitwerken dan het van improvisaties aan elkaar hangende debuut. Als dat maar goed gaat!

Bevredigende chaos

Hoe blijf je de getalenteerde concurrentie een stap voor? Door niet in je comfortzone te blijven gaarkoken maar zelf de bakens te verzetten, natuurlijk! ‘Cavalcade’ klinkt inderdaad net wat minder spontaan dan het debuut, maar dat wil niet zeggen dat Black Midi aan kracht of spelplezier heeft ingeboet. De lijnen zijn dan wel scherper uitgezet, maar daartussenin zit er nog steeds een heerlijke gekte, een bevredigende chaos. ‘John L’ bijvoorbeeld, die na enkele seconden al helemaal stilvalt, dit plagerig net iets langer dan je op voorhand had gedacht volhoudt, om er daarna twee keer zo hard weer in te vliegen. Nee, ze zijn het zeker nog niet verleerd. Mogen we Fugazi ook nog even toevoegen aan de lange lijst bands waarmee Black Midi al vergeleken is op het wereldwijde web?

Tegelijkertijd is er op ‘Cavalcade’ ook meer plaats voor het dromerige kantje van Black Midi, dat op het debuut nog een b-rol speelde. Songs als ‘Marlene Dietrich’ en ‘Diamond stuff’ zijn prachtige rustpuntjes die in al hun beheerste gelaagdheid één klap tonen hoeveel Black Midi werkelijk in hun mars hebben.

“Kom, laten we de luisteraar eens flink uitdagen”

‘Cavalcade’ luistert op haar beste momenten als een spannende progrock-plaat uit de vroege jaren ’70, voordat het genre later in dat decennium een pronkerige parodie op zichzelf werd (laten we hopen dat het met Black Midi anders verloopt!). Dezelfde uitgekiendheid, hetzelfde gevoel voor avontuur en ‘laten we de luisteraar eens even flink uitdagen’-spirit die elkaar niet in de weg zitten, maar juist versterken. De mindere momenten komen wanneer deze elementen niet helemaal meshen, wat zeker naar het einde toe wel een paar keer gebeurt. Dan gaat ‘Cavalcade’ plots toch wat omslachtig en pompeus klinken. Met name afsluiter ‘Ascending forth’ heeft hier last van. Werkpuntje wat ons betreft.

Geen perfecte plaat dus, maar wel een zéér straffe. ‘Cavalcade’ verlegt grenzen, zowel van Black Midi zelf als van de stroming die ze mee uit de grond hebben gestampt. We zijn nu al razend benieuwd hoe deze hyper-getalenteerde band zich verder evolueert, het zou zomaar kunnen dat er nog een vijfsterrenplaat inzit.

(geschreven voor, en eerst verschenen op, Cutting Edge)

Me: compleet weggeblazen door Ascending Forth, met afstand mijn favoriete nummer van black midi tot nu toe.

ArthurDZ: ''werkpuntje''.



Het valt wel op dat hoe ''experimenteel'' de plaat wordt gevonden afhankelijk is van of je al veel naar prog luisterde of niet. Fans van bijvoorbeeld progbands als Magma en Henry Cow zien dit compleet niet als experimenteel en ik snap dat ook compleet. Het is ook helemaal niet zo experimenteel, maar het is gewoon een ijzersterke bloedmooie progplaat geworden die op de lange termijn echt tot mijn absolute favorieten binnen de prog kan gaan behoren.

Sound van John L duidelijk geïnspireerd op Zombie van Fela Kuti.

Ojee ik lees prog, ik ben benieuwd of ik er dan überhaupt iets mee kan. Ik moet dat genre toch een keer gaan snappen zou je denken.

Tot nu toe kan ik sowieso nog niet zoveel met die nieuwe golf Britse bands, minder dan ik zou willen in ieder geval.

Wauw, wat heeft deze band zich ontwikkeld. Alle kanten op. Het is een enorm gevarieerd album geworden. Marlene Dietrich verdient wel een speciale vermelding, wie had ten tijde van Schlagenheim gedacht dat ze zo'n nummer konden maken.

Ik word hier een beetje neurotisch van. Had ik niet zo verwacht omdat ik referenties voorbij had zien komen zoals Cardiacs en Mr Bungle. En dat kan ik tot nu toe een stuk beter hebben dan deze band. Maar misschien heeft het tijd nodig en moet het allemaal nog even landen. Dat is wel vaker het geval bij dit soort muziek.

Nou dit valt me allemaal zeer mee. Vind dit duidelijk de beste van al die Britse hippe albums. Klinkt ondanks de talloze invloeden heel erg fris en ik vind het een erg mooi uitgebalanceerd geheel. Het experimentele hoor ik er ook niet zo in. Gewoon lekker compromisloos en eigengereid. Ben benieuwd hoe ik er over bv. een maand tegenover sta, want dit is denk ik wel een album dat baat heeft bij veel luisterbeurten. En die eerste beluistering nodigt zeker uit om het album die kans te geven. Als ik dit zo hoor, heb ik het idee dat ik misschien toch wel veel met prog zou kunnen.

nou, gelijk de proef op de som en kijken hoe Henry Cow en Van der Graaf Generator vallen

Wow, wat een plaat! De verwachtingen waren al behoorlijk hooggespannen door de fantastische singles maar ik ben zeker niet teleurgesteld. Wat een zanger! En wat een hoop pracht tegenover of soms tegelijk met chaos. Mooi boekje bij de lp, die geweldig klinkt. Ik ben blij dat ik de picture disc niet genomen heb. En me heb kunnen inhouden de plaat een dag eerder al te luisteren via Spotify. Altijd mooi, een plaat met (grotendeels) onbekende muziek voor het eerst luisteren op vinyl.

Het kan allemaal snel gaan. Een viertal schoolvrienden brengen een paar singles uit. Ze worden uitgenodigd om bij het uit Seattle afkomstige indierock radiostation KEXP-FM een indrukwekkende opnamesessie te maken. Deze wordt vaak op YouTube opgezocht en gedeeld. Daarna sluiten ze zichzelf een week in de studio op om in grote lijnen aan de basis van een veelbelovend debuut te werken. Als die plaat vervolgens het licht ziet worden ze naar voren geschoven als de nieuwste veelbelovende band. Dit alles overkomt black midi als ze hun freakende postpunkplaat Schlagenheim uitbrengen. En dan gaat het snel, zeg maar gerust heel snel.

Dat dit succes ook zijn keerzijde heeft ervaart gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin van dichtbij. Tijdens de uitreiking van de Mercury Prize komt hij na een salto ongelukkig op het podium terecht waardoor hij een tijdje uit de running is. Er blijkt echter meer aan de hand te zijn; deze vreemde capriolen en afwijkende houding zijn waarschijnlijk mede het gevolg vanwege die onwennige sterrenstatus. De muzikant verdwijnt uit beeld omdat hij eerst met die wankele psychische gesteldheid aan de slag moet gaan. Als de band op 23 maart aankondigt dat ze in de afrondende fase van de tweede plaat Cavalcade verkeren, delen ze tevens mee dat Matt Kwasniewski-Kelvin daarop niet te horen zal zijn. Geestelijk is hij op dat moment zo labiel dat hij het niet kan opbrengen om hieraan mee te werken.

Door zijn afwezigheid ontstaat er ruimte die zinvol door saxofonist Kaidi Akinnibi opgevuld wordt. De freejazz wijze van improviseren is hierdoor zodanig versterkt dat het hele album in die hoek terug te vinden is. Het experimentele karakter ondervindt nog een andere groei, en die zit hem vooral in de volwassen uitvoeringen van zingend boegbeeld Geordie Greep. Het brutale hysterische jongensachtige van Schlagenheim heeft plaats gemaakt voor een meer gecontroleerde crooner zelfverzekerdheid. black midi verrijkt de grenzen van de oorspronkelijke postpunk door terug te grijpen naar Afrikaanse tribal ritmes en boosaardige donkere baspartijen. Het gemis van Matt Kwasniewski-Kelvin is dus niet merkbaar, maar waar moet een band als black midi wel toe in staat als hij zich in de toekomst weer bij dit droomgezelschap voegt. Laten we hopen dat hij die persoonlijke kwellingen overwint.

Cavalcade is een marathon waarbij al direct een sprint wordt ingezet om uitgeput na 42 minuten de eindfinish te halen. Het ontsporende John L ontsnapte als single al eerder uit de studio. Dit ontembare beest komt vuurspugend tot bloei door die manische toevoeging van de saxofoon van Kaidi Akinnibi en de viool van Jerskin Fendrix. De broeierigheid van hun debuut zetten ze om een voodoo-achtig exorcisme. Ongecontroleerde gekte die teruggrijpt naar de dwarse hoekige afrobeat uit de jaren zeventig. De geest van Scott Walker dwaalt door de decadente cabaretsong Marlene Dietrich heen, waar de kitsch is verheven tot overtuigende kunstvorm. Geordie Greep heeft zoveel geleefde diepere pathetische lagen aan zijn spookachtige stemgeluid toegevoegd waardoor ze zich distantiëren van de heersende postpunktrends en hun toppositie nogmaals veilig stellen.

Kaidi Akinnibi perst al hysterisch blazend zijn duivel uitbannende partijen over de demonische cross-over van Chondromalacia Patella heen. Ook hier is het crooner Geordie Greep die het verschil maakt tussen de complexe structuurwisselingen. Bij de geschoold klinkende jazzrock fusion in Slow is het Morgan Simpson die met zijn aansturende tempowisselingen de hoofdrol opeist. Iets wat hij vervolgens voortzet in het brede scala aan percussie instrumenten in het meer minimalistische dromerige Diamond Stuff om uiteindelijk te ontaarden in een oase aan kosmische sounddrones. Met zijn geniale drumwerk laat hij oudgedienden verbleken, en zelfs hij is maar een spil in deze strak spelende sensatie die iedereen overtroeft met Cavalcade. Dit is geen blufpoker meer, maar pure ernst.

De rebelse uptempo postpunk gitaarakkoorden in Dethroned worden verslagen door de psychedelische aanval van zware seventiesrock om vervolgens ten onder te gaan in de theatrale gekte van Hogwash and Balderdash. Een regelrechte funkmetal track waar ook de croonende Las Vegas voordracht van Geordie Greep de boel heerlijk aangenaam verziekt. Je moet het maar durven, en maar hopen dat dit positief uitvalt. Het voortkabbelende akoestische Ascending Forth heeft bijna orkestrale wendingen doordat Kaidi Akinnibi de mogelijkheid krijgt om door toevoeging van viool, cello en trombone een klein ensemble samen te stellen. Waarmee ze onverwacht groots en clichématig Cavalcade afsluiten. Het stoort geenszins, het is gewoon de aftiteling van een filmisch eindstuk. black midi overtreft alle verwachtingen, een waar luistergenot.

black midi - Cavalcade | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Je zit er niet ver vanaf. Volgens dit Stereogum-interview behoren onder andere Kuifje en de kindertekenfilm Recess tot hun invloeden.

Ik vind dit allemaal heel vet in theorie, maar nog iets meer dan bij de voorganger kost het me toch moeite om hier langer dan een nummer naar te luisteren zonder de zenuwen te krijgen. Het hier zo veel geprezen prog-jasje waar het een en ander in gegoten is helpt wat dat betreft ook niet.

Wat een album is dit weer, joh! Ik raak maar niet uitgeluisterd, straks snel maar weer op herhaling.

Not my cup of tea. Te veel noten op de balk. Te veel hysterie. Te geforceerd. Te vermoeiend om in zijn geheel uit te zitten. Te veel prog. Te weinig lucht.
Ik ben duidelijk geen progliefhebber. Met Black Road, New Country en Squid heb ik ook niets en al evenmin met het latere werk van mijn vroegere helden van Motorpsycho. Maar ik lees vooral waardering voor dit genre hierboven dus ik zal er verder geen woorden aan vuil maken. Ieder zijn ding.

Poeh, ik heb het geprobeerd, vanwege al die superlatieven. Maar ik sluit me aan bij philtuper. Dit is too much voor mij, ik word hier heel onrustig van.

Ik heb hetzelfde bij alle 3 de bands vergeleken worden( Squid, black country, deze). Ik kan er ook niks mee, gewoon niet mijn ding dan.

John L was net niet wat ik zocht, al intrigeerde het wel een beetje...
deric ravens uitgebreide aanbeveling is uitnodigend...

Wordt vervolgd... vielleicht.

Wellicht zullen de heren hun instrumenten tot in de puntjes beheersen. Eventuele Frank Zappa fans zullen hier wat mee kunnen maar de heisa die rond deze plaat hangt gaat volledig aan mij voorbij. Ontoegankelijke songstructuren, matige zang en avantgardistische geluidserupties zullen puristen misschien over kunnen halen. Een score meegeven zal ik niet doen omdat dit niet mijn smaak is, echter een mogelijke vorm van ontluikende schoonheid t.a.v. deze plaat heb ik niet kunnen ontdekken.

Dit is hoe ik ongeveer over de plaat van Squid denk, daar voel ik het weer niet
Dus ik kan je wel enigszins volgen. Black Midi vind ik weer wel geweldig.

Wat een heerlijke trip. En krijg inderdaad spontaan zin om weer eens wat van Magma of Van der Graaf Generator te luisteren