black midi - Cavalcade (2021)

BM zat al lengtes voor als trendsetter voor de huidige postpunk-/mathrockgitaarbands. Met hen liep de speelplaats rap vol met schitterende volgers als Squid, Fontaines D.C., Black Country, New Road. Maar intussen, zo blijkt, vinden ze zichzelf gewoon opnieuw uit en varen ze een experimenterende cruise richting extremiteiten. Net zoals indertijd andere grote chaoten King Krimson en Zappa erin uitblonken met sterk muzikaal gekronkel. Zappa's theatrale cabareteske ongerijmdheden hoor je terug, eigenzinnig croonende Scott Walker ook. Voorts stijlen zat eigenlijk, dito mogelijke referenties. Achter het bizarre gedebiteer freaken en improviseren mitraillerende riffs en drums, chaotische piano en keyboards, nerveuze violen en bijtende sax. Dan weer neemt een sereen Dietriechwalsje je op sleeptouw of hemelse prog in de afsluiter. BM creëert hier een prachtig, spannend kunstwerk van het donkerste jazzrockgehalte. Ondeelbaar hoogtepunt het hele album! Onder dwang halen we er toch het sublieme 'Chrondramalacia Patella' uit.
  

Hebben Black Country New Road, Squid & black midi contact met elkaar gehad wanneer en in welke volgorde de albums uitgebracht zouden worden? Ja natuurlijk ! De opbouwende krachten van de 3 vergelijkbare albums zijn nu in volle omvang duidelijk. En dit was het perfecte release 3-luik.
Zonder ook maar iets af te doen aan BCNR en Squid heeft b.m. de meest intensieve en creatieve sound gecreerd, met alle muzikale details die ze verbinden. maar Cavalcade doet er een schepje bovenop door nog meer flarden van andere stijlen toe te voegen. Dit kunstzinnige album-album is het ultieme voorbeeld dat de hokjesgeest van MusicMeter (Muziekstijl 'Rock')' failliet is, en nodig herziend dient te worden.
Van de ProgRock namen die al genoemd zijn ken ik Genesis 1.0 (Peter Gabriel en Steve Hackett) het best en het is geweldig te horen hoe b.m. volledig antieke 70-ties muzak anno 2021 weer tot leven kan wekken.

Wordt er niet gehapt, aerobag en Don Cappuccino? Vooruit, hap dan! Misschien toch maar even mijn recensie posten.

Black Midi verzet de bakens op ‘Cavalcade’

Er is veel veranderd sinds het Britse Black Midi in 2019 als een roedel jonge, onstuimige honden enthousiast de hele buurt wakker blaften op hun uitstekende debuut ‘Schlagenheim’. Hun spannende, vooruitstrevende mix van post-punk met vleugjes Slint en Frank Zappa gaf het ingedutte (of was het nu comateuze?) rockgenre in ieder geval een flinke schop onder de kont. En het werkte aanstekelijk: bands als Squid, Dry Cleaning en Black Country, New Road doen sindsdien enthousiast hun eigen ding met de blauwdruk van Black Midi.

Een heleboel mensen waren dus erg tevreden met ‘Schlagenheim’, maar… Black Midi zelf niet. De band gaf zelfs aan hun tweede plaat uitgekiender te willen uitwerken dan het van improvisaties aan elkaar hangende debuut. Als dat maar goed gaat!

Bevredigende chaos

Hoe blijf je de getalenteerde concurrentie een stap voor? Door niet in je comfortzone te blijven gaarkoken maar zelf de bakens te verzetten, natuurlijk! ‘Cavalcade’ klinkt inderdaad net wat minder spontaan dan het debuut, maar dat wil niet zeggen dat Black Midi aan kracht of spelplezier heeft ingeboet. De lijnen zijn dan wel scherper uitgezet, maar daartussenin zit er nog steeds een heerlijke gekte, een bevredigende chaos. ‘John L’ bijvoorbeeld, die na enkele seconden al helemaal stilvalt, dit plagerig net iets langer dan je op voorhand had gedacht volhoudt, om er daarna twee keer zo hard weer in te vliegen. Nee, ze zijn het zeker nog niet verleerd. Mogen we Fugazi ook nog even toevoegen aan de lange lijst bands waarmee Black Midi al vergeleken is op het wereldwijde web?

Tegelijkertijd is er op ‘Cavalcade’ ook meer plaats voor het dromerige kantje van Black Midi, dat op het debuut nog een b-rol speelde. Songs als ‘Marlene Dietrich’ en ‘Diamond stuff’ zijn prachtige rustpuntjes die in al hun beheerste gelaagdheid één klap tonen hoeveel Black Midi werkelijk in hun mars hebben.

“Kom, laten we de luisteraar eens flink uitdagen”

‘Cavalcade’ luistert op haar beste momenten als een spannende progrock-plaat uit de vroege jaren ’70, voordat het genre later in dat decennium een pronkerige parodie op zichzelf werd (laten we hopen dat het met Black Midi anders verloopt!). Dezelfde uitgekiendheid, hetzelfde gevoel voor avontuur en ‘laten we de luisteraar eens even flink uitdagen’-spirit die elkaar niet in de weg zitten, maar juist versterken. De mindere momenten komen wanneer deze elementen niet helemaal meshen, wat zeker naar het einde toe wel een paar keer gebeurt. Dan gaat ‘Cavalcade’ plots toch wat omslachtig en pompeus klinken. Met name afsluiter ‘Ascending forth’ heeft hier last van. Werkpuntje wat ons betreft.

Geen perfecte plaat dus, maar wel een zéér straffe. ‘Cavalcade’ verlegt grenzen, zowel van Black Midi zelf als van de stroming die ze mee uit de grond hebben gestampt. We zijn nu al razend benieuwd hoe deze hyper-getalenteerde band zich verder evolueert, het zou zomaar kunnen dat er nog een vijfsterrenplaat inzit.

(geschreven voor, en eerst verschenen op, Cutting Edge)

Het kan allemaal snel gaan. Een viertal schoolvrienden brengen een paar singles uit. Ze worden uitgenodigd om bij het uit Seattle afkomstige indierock radiostation KEXP-FM een indrukwekkende opnamesessie te maken. Deze wordt vaak op YouTube opgezocht en gedeeld. Daarna sluiten ze zichzelf een week in de studio op om in grote lijnen aan de basis van een veelbelovend debuut te werken. Als die plaat vervolgens het licht ziet worden ze naar voren geschoven als de nieuwste veelbelovende band. Dit alles overkomt black midi als ze hun freakende postpunkplaat Schlagenheim uitbrengen. En dan gaat het snel, zeg maar gerust heel snel.

Dat dit succes ook zijn keerzijde heeft ervaart gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin van dichtbij. Tijdens de uitreiking van de Mercury Prize komt hij na een salto ongelukkig op het podium terecht waardoor hij een tijdje uit de running is. Er blijkt echter meer aan de hand te zijn; deze vreemde capriolen en afwijkende houding zijn waarschijnlijk mede het gevolg vanwege die onwennige sterrenstatus. De muzikant verdwijnt uit beeld omdat hij eerst met die wankele psychische gesteldheid aan de slag moet gaan. Als de band op 23 maart aankondigt dat ze in de afrondende fase van de tweede plaat Cavalcade verkeren, delen ze tevens mee dat Matt Kwasniewski-Kelvin daarop niet te horen zal zijn. Geestelijk is hij op dat moment zo labiel dat hij het niet kan opbrengen om hieraan mee te werken.

Door zijn afwezigheid ontstaat er ruimte die zinvol door saxofonist Kaidi Akinnibi opgevuld wordt. De freejazz wijze van improviseren is hierdoor zodanig versterkt dat het hele album in die hoek terug te vinden is. Het experimentele karakter ondervindt nog een andere groei, en die zit hem vooral in de volwassen uitvoeringen van zingend boegbeeld Geordie Greep. Het brutale hysterische jongensachtige van Schlagenheim heeft plaats gemaakt voor een meer gecontroleerde crooner zelfverzekerdheid. black midi verrijkt de grenzen van de oorspronkelijke postpunk door terug te grijpen naar Afrikaanse tribal ritmes en boosaardige donkere baspartijen. Het gemis van Matt Kwasniewski-Kelvin is dus niet merkbaar, maar waar moet een band als black midi wel toe in staat als hij zich in de toekomst weer bij dit droomgezelschap voegt. Laten we hopen dat hij die persoonlijke kwellingen overwint.

Cavalcade is een marathon waarbij al direct een sprint wordt ingezet om uitgeput na 42 minuten de eindfinish te halen. Het ontsporende John L ontsnapte als single al eerder uit de studio. Dit ontembare beest komt vuurspugend tot bloei door die manische toevoeging van de saxofoon van Kaidi Akinnibi en de viool van Jerskin Fendrix. De broeierigheid van hun debuut zetten ze om een voodoo-achtig exorcisme. Ongecontroleerde gekte die teruggrijpt naar de dwarse hoekige afrobeat uit de jaren zeventig. De geest van Scott Walker dwaalt door de decadente cabaretsong Marlene Dietrich heen, waar de kitsch is verheven tot overtuigende kunstvorm. Geordie Greep heeft zoveel geleefde diepere pathetische lagen aan zijn spookachtige stemgeluid toegevoegd waardoor ze zich distantiëren van de heersende postpunktrends en hun toppositie nogmaals veilig stellen.

Kaidi Akinnibi perst al hysterisch blazend zijn duivel uitbannende partijen over de demonische cross-over van Chondromalacia Patella heen. Ook hier is het crooner Geordie Greep die het verschil maakt tussen de complexe structuurwisselingen. Bij de geschoold klinkende jazzrock fusion in Slow is het Morgan Simpson die met zijn aansturende tempowisselingen de hoofdrol opeist. Iets wat hij vervolgens voortzet in het brede scala aan percussie instrumenten in het meer minimalistische dromerige Diamond Stuff om uiteindelijk te ontaarden in een oase aan kosmische sounddrones. Met zijn geniale drumwerk laat hij oudgedienden verbleken, en zelfs hij is maar een spil in deze strak spelende sensatie die iedereen overtroeft met Cavalcade. Dit is geen blufpoker meer, maar pure ernst.

De rebelse uptempo postpunk gitaarakkoorden in Dethroned worden verslagen door de psychedelische aanval van zware seventiesrock om vervolgens ten onder te gaan in de theatrale gekte van Hogwash and Balderdash. Een regelrechte funkmetal track waar ook de croonende Las Vegas voordracht van Geordie Greep de boel heerlijk aangenaam verziekt. Je moet het maar durven, en maar hopen dat dit positief uitvalt. Het voortkabbelende akoestische Ascending Forth heeft bijna orkestrale wendingen doordat Kaidi Akinnibi de mogelijkheid krijgt om door toevoeging van viool, cello en trombone een klein ensemble samen te stellen. Waarmee ze onverwacht groots en clichématig Cavalcade afsluiten. Het stoort geenszins, het is gewoon de aftiteling van een filmisch eindstuk. black midi overtreft alle verwachtingen, een waar luistergenot.

black midi - Cavalcade | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Poeh, ik heb het geprobeerd, vanwege al die superlatieven. Maar ik sluit me aan bij philtuper. Dit is too much voor mij, ik word hier heel onrustig van.

Met 'Schlagenheim' was ik na twee en een half nummer wel klaar. Dat maakte me niet heel erg benieuwd naar Cavalcade. TIjdens het beluisteren 'John L' veranderde dat echter vrij snel. King Crimson met Adrien Belew, niet dat ik daar echt naar kon luisteren, maar toch wel een aantal keren gedraaid, lang geleden. Zelf het olifanttrompetter op gitaar komt terug op deze plaat!

Wat ik echt van Cavalcade moet gaan maken, weet ik nog steeds niet. Feit is dat ik de plaat nu meerdere malen gespeeld heb en dat zal blijven doen, denk ik. Het is gewoon echt een heel weirde plaat. Sommige stukken doen mij aan Zappa denken, waar hij een van zijn zangers ver buiten het normale liet zingen, tijdens een van zijn meer idiosyncratische uitstapjes. Kortom, niets lijkt te gek voor deze jonge, Britse band op zijn tweede plaat, waarbij invloeden van voor de rock en roll explosie van de jaren 50 voorbij komen. Grofweg, wat ook bij The Beatles wel eens voorbij kwam, maar dan zo anders. Een avontuur waarop de luisteraar wordt meegenomen, mits deze zich durft over te geven aan weliswaar gecontroleerde, maar wel totale gekte. Heel veel spannender kan muziek niet gepresenteerd worden. Of ik het over een jaar echt goed vind? De tijd zal het leren.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: black midi - Cavalcade - dekrentenuitdepop.blogspot.com

black midi - Cavalcade
black midi imponeerde twee jaar geleden met een album dat alle kanten op schoot, maar op opvolger Cavalcade gebeurt zoveel dat het je soms duizelt, maar wat hoor je ook veel moois

Het tweede album van black midi is niet voor iedereen geschikt. Cavalcade is een woeste rollercoaster ride zonder veiligheidsbeugel. De Britse band kiest vaak voor een moordend tempo, maar is ook een meester in duizelingwekkende tempowisselingen. In muzikaal opzicht is het smullen, maar het is hier en daar ook zware kost. Het debuut van de band was met geen mogelijkheid in een hokje te duwen en dat is ook dit keer een onmogelijke opdracht. black midi doet bijna drie kwartier lang haar eigen ding en je vindt het geweldig of helemaal niks. Het is af en toe even doorbijten, maar mijn eindoordeel is net als twee jaar geleden zeer positief. Wat een band.

De Britse band black midi (zonder hoofdletters) debuteerde bijna twee jaar geleden met het buitengewoon fascinerende Schlagenheim. Het album werd vooral in het wat mij betreft nietszeggende hokje ‘mathrock’ geduwd, maar zelf hoorde ik invloeden uit de folk, progrock, Krautrock, funk, postpunk, jazz, postrock, psychedelica en nog veel meer. Het leverde uiteindelijk een waslijst aan vergelijkingsmateriaal op, waartussen namen als King Crimson, Van der Graaf Generator Talking Heads, Slint, Sonic Youth, The Fall, Wire, Can, Pere Ubu en Devo.

Bij zoveel hokjes en zoveel vergelijkingsmateriaal is categoriseren en vergelijken zinloos en dat ga ik dit keer dan ook niet doen. Ook op het deze week verschenen Cavalcade is de muziek van black midi een vat vol tegenstrijdigheden. Er is wederom een glansrol weggelegd voor de fantastische drummer van de band, maar ook de tegendraadse gitaarloopjes en de vaak wat staccato (praat)zang van de zanger van de band dringen zich weer genadeloos op.

Direct vanaf de eerste noten van de openingstrack John L. is duidelijk dat black midi het ons ook dit keer niet makkelijk gaat maken. Het tempo ligt direct moordend hoog, de ritmes, gitaarloopjes en blazers zijn onnavolgbaar en de band gooit er ook nog eens wat experimenteel pianospel en flink wat tempowisselingen tegenaan. Het combineert allemaal mooi met de praatzang van de zanger van de band, die laat horen dat praatzang wel degelijk functioneel kan zijn.

black midi zet je in de openingstrack vaker op het verkeerde been dan een gemiddelde band in een heel oeuvre doet, maar op een of andere manier strijkt het niet tegen de haren in. Na ruim vijf minuten hectiek, die er hier thuis voor zorgde dat iedereen in de gordijnen zat, ben je wel toe aan een rustpunt en dat komt dan ook. Marlene Dietrich is bijna een mooi luisterliedje, compleet met crooner vocalen.

In de derde track gaat het meteen weer los en leveren de drummer, de bassist en de gitarist van de band een topprestatie. Om voor de afwisseling toch een keer vergelijkingsmateriaal aan te leveren kom ik met de jaren 80 bezetting van King Crimson op de proppen, die relevant is tot de electische beginfase omslaat in een lome jazzy track. Zeker als gas wordt gegeven maakt de drummer van de band weer diepe indruk, maar in muzikaal opzicht presteert black midi sowieso continu op de toppen van haar kunnen.

Cavalcade zal zeker niet aan iedereen besteed zijn, want ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die extreem nerveus worden van de muziek van de Britse band. Het is ook voor mij geen muziek die ik op ieder moment kan verdragen, maar zo op zijn tijd is het geweldig. black midi verlegde op haar debuut de grenzen al mijlenver en doet dat ook weer op Cavalcade dat in alle opzichten een compromisloos album is.

Vergeleken met het vorige album hoor ik nog wat meer invloeden uit de jazz en het zijn invloeden die het beste uit de muzikanten van black midi haalt. Zeker in de meest jazzy momenten is het tempo moordend en klinkt alles zo complex dat je het spoor na een paar seconden bijster bent, maar door de wat naar de achtergrond gemixte blazers klinkt black midi anders dan jazzbands die ook raad weten met het tempo en de complexiteit op Cavalcade.

Bovendien slaagt black midi er in om chaos binnen een paar akkoorden terug te brengen tot ingetogen klanken. Er valt nog veel meer over het album te zeggen, maar eigenlijk moet je het gewoon ondergaan. Fasten your seatbelts. Erwin Zijleman

De jonge honden van Black Midi maakten al ontzettend veel indruk met hun debuutalbum Schlagenheim, dat muzikaal gezien echt alle kanten op vloog. Cavalcade is wat dat betreft niet minder ambitieus, maar de accenten liggen wel wat anders. Hebben we Geordie Greep al eens eerder zo ingetogen horen zingen, om niet te zeggen croonen, als op Marlene Dietrich? Volgens mij niet. Ook de progrock krijgt op Cavalcade meer de ruimte dan op het debuut. Denk King Crimson, maar zeker ook The Mars Volta. De band klinkt bij tijd en wijlen energiek en nerveus, maar neemt ook regelmatig de tijd om rustig op te bouwen (soms allemaal in één en hetzelfde nummer). Al bij al is Cavalcade wederom een bijzondere luistertrip van nog geen drie kwartier, die fraai wordt afgesloten met albumhoogtepunt Ascending Forth.

Wat een intens gave plaat is dit zeg: het kwartje is eindelijk gevallen! Het voelt alsof alle jaren '70 progbands die ik een zeer warm hart toedraag in 2019 hebben gezegd "kom jongens, laten we nog eenmaal onze krachten bundelen en laten zien waartoe we in staat zijn".

Het resultaat? Cavalcade.

Het referentiekader van black midi is onnoemelijk groot en veelomvattend. Kort samengevat is de band de ultieme synergie van King Crimsoniaanse en Zappaiaanse compositionele geschiftheid en vooruitstrevendheid, van Genesisiaanse kalme nostalgisch-pastoralische momenten en Mahavishnu Orchestrale en Van Der Graaf Generatoristische jazzende / orkestrale instrumentatie. Een kolkende en dampende instrumentale brij aan muzikaal vakmanschap waar de klasse en schoonheid vanaf druipt.

Elders (alhiel) is de plaat zowel muzikaal, emotioneel als tekstueel voldoende uitgediept. Een dergelijke uiteenzetting laat ik daarom achterwege. Cavalcade is wat mij betreft het schoolvoorbeeld van hoe een breed-beïnvloedde band inspiratiebronnen tot zich dient te nemen, die vervolgens internaliseert en vervolgens te utiliseert, uiteindelijk komende tot een volledig uniek, eigen en zelf-gefabriceerd meesterwerk dat echt helemaal nergens mee te vergelijken is. Daarbij dient nog te worden vermeld dat black midi nog zeker niet aan haar muzikale en creatieve plafond is toegekomen, zoals met de opvolger van Cavalcade mijns inziens uitstekend betoogd is door de band.

De komende jaren gaan we nog heel veel plezier beleven aan black midi, dat is een ding dat zeker is. Met het album Cavalcade heeft de band het levende bewijs geleverd dat rock nog lang niet dood is, integendeel; zij is springlevend!