Jordsjø - Pastoralia (2021)

Moeilijk om hier wat over te schrijven. De muziek doet me soms denken aan een folky Genesis en aan het jazzy Canterbury van Camel (in niet geringe mate door het gebruik van "traditionele" instrumenten als fluit, Hammond en mellotron), en de composities zijn bijna zonder uitzondering kleurrijk en afwisselend, maar daardoor komen sommige nummers op mij ook zódanig als een lappendeken over dat ik ze niet altijd een even sterke identiteit vind hebben. De onvertaald gebleven Noorse titels en teksten helpen natuurlijk ook niet echt; de naief-Middeleeuwse afbeeldingen en het Gotische lettertype in het boekje suggereren dat er hier misschien sprake is van een conceptalbum of zelfs een samenhangend verhaal, maar vertalingen van de lyrics heb ik nergens online kunnen vinden, alsof de band het wel belangrijk vindt om iets te melden te hebben (getuige het afdrukken van de teksten in het boekje) maar zich verder niet bekommert om hoe ze de luisteraar (nog meer) zouden kunnen bereiken. Wat het genre betreft, een gebruiker op Progarchives noemt dit "eclectic anachronistic progressive folk rock music", en dat dekt de lading wel, hoewel je even goed kunt zeggen dat zulke tegenstrijdige adjectieven uiteindelijk helemaal níéts dekken. Hoe dan ook maakt de plaat op mij net iets minder indruk dan de prachtige voorganger Nattfiolen, misschien omdat ik na vijf keer luisteren nog steeds niet de indruk heb dat ik de nummers van elkaar kan onderscheiden of dat ik bepaalde structuren herken van eerdere keren draaien. Maar dat kan aan mij liggen.

Dit lijkt soms wat op jazzrock uit de jaren '70. Namen die in me opkomen zijn Camel en Hatfield and the North. Een vleugje Caravan ook. Muziek die in mijn vriendenclub zeer gewaardeerd werd. Maar het gotische uit het bericht hierboven herken ik er ook wel in.
Hoe dan ook, dit gaat zeker een plaatsje in een playlist op Spotify krijgen. Het Noors is geen probleem. Niet dat ik het spreek maar het deert me niet. Muzikaal past het allemaal keurig.
Ik begin voorzichtig met 3,5* en dat wordt eerder meer dan minder.

Keurige, binnen de lijntjes gespeelde retrospectieve symfonische progrock dat in deze eeuw te vergelijken is met bijvoorbeeld Agusa of Wobbler, en in een vorige eeuw meer richting Genesis.

De Canterbury-invloeden (humor, jazz, psychedelica) hoor ik niet terug in deze band. Ik denk eerder dat deze band haar invloeden wat heeft afgekeken van het debuutalbum van King Crimson, de al eerder genoemde Genesis en wat onbekendere bands als Hoelderlin en Gridnolog. Ik meen dat de wijsgeren van Progarchives dit Symphonic Prog zouden noemen. Was het maar meer richting Camel of Caravan, dan zou ik niet halverwege in slaap zijn gevallen (grapje).

Het is prima muziek, maar bij geen enkel stuk heb ik het gevoel dat ik het na afzetten nogmaals wil opzetten. Ik denk dat ik wat deze muziek betreft teveel verzadigd ben inmiddels. Ik sluit mij aan bij mede-ontdekkingsreiziger BoyOnHeavenHill