Dio - Strange Highways (1993)

Lijkt wel of de nummers van Strange Highways zo van Dio zijn vorige plaat met Sabbath afkomstig zijn. Donker, heel erg doomy, en verrassend "direct" tekstueel gezien. Zeer goede cd en in mijn persoonlijke Dio top3.

Erg gaaf deze inderdaad, maar ik vind dat de cd op het einde wat inzakt.

Geforceerde plaat, slechte productie, ideeen hangen als los zand aan mekaar, vanaf hier ben ik dan ook afgehaakt. Doe mij maar Holy Diver, of nog beter Rainbow on stage

"Jesus, Mary & the Holy Ghost" is een keiharde opener, zet de toon voor het album goed, van dit is Dio keihard nu (toen dus)! Redelijk experimenteel nummer, behoorlijk anders als Dio's eerdere werk, maar de typische herkenbaarheden zijn er toch ook nog, de stemvervormer 'Overload!' bijvoorbeeld en de tekst, want is hij nu wel of niet een antichrist? Een beetje in de geest van "Holy Diver"; wie is nou goed en wie is nou kwaad, de priester of Murray (dat is dat wezen op de hoes van Holy Diver en ook andere albums)?
Werkte ook goed tijdens concerten dit nummer.

"Firehead" gaat denk ik eigenlijk over de wereld die harder wordt, wat duidelijk gemaakt wordt in de tekst over geweld door en tegen de mensheid. Ronnie James Dio is echt kwaad en schreewde het uit hierop.

Het titlenummer heb ik altijd wat lastig gevonden, een powerballad is denk ik wel een goede omschrijving, want het is allemaal zo luid! Maar wel langzaam en daarom ook wel doomy ergens. Ik heb altijd gedacht dat het over het artiestenbestaan gaat, een persoonlijke hartuitstorting van R.J.D. misschien, want hij klaagde al vanaf de tweede helft van de jaren '80 dat de media niet zo aardig meer was hardrockbands. Maar ik kan er naast zitten.

Zeer goed is "Hollywood Black". Ik moet toegeven dat dit het eerste nummer op het album is dat echt lekker door rockt.

"Evilution" is nog zo een nummer. Dit is ook een redelijk experimentele track, maar het luisterd lekker weg, dat wel! Het drumwerk vind ik zeer goed, werkt goed voor een dreigende sfeer hierop...

"Pain", tja, ik vermoed dat het gaat over keuzes die mensen maken, de niet logische dan. Het is hard en Ronnie schreeuwt het wederom uit hier en daar. Het stuwende in het nummer doet me eigenlijk wel wat denken aan het oudere werk van Dio.

Kijk, nou is de zang eindelijk wel met wat meer beleid. "One Foot in the Grave" is een mooi melodieus rocknummer, met een mooie passende solo erin en vind het verder typisch Dio.

Een powerballad nog maar es, ook "Give Her the Gun" is hard en langzaam net als het titelnummer, het heeft een beetje een wereldverbeterende tekst en dat vond R.J.D. na de hand ook. Het heeft me altijd enigzins aan Aerosmith's "Janie's Got a Gun" doen denken, de tekst en sfeer.

"Blood from a Stone" is melodieus met mooi gitaarwerk. Hou er wel van.

"Here's to You", dit klinkt als iets dat in de jaren '80 als opener op een album was gebruikt. Snelste track maar ook het meest oubollige. Desalniettemin: wel gaaf.

"Bring Down the Rain" is een sfeervolle afsluiter. Volgens sommige fans het beste van het album. Dat vind ik wat ver gaan, maar ik had wel meer van dit op "Strange Highways" willen hebben.

Op de opvolger uit 1996 "Angry Machines", schreeuwde Ronnie James Dio minder, alsof het geen nut meer had en hij alleen nog maar wilde weergeven hoe gek de wereld was. Op dit album deed hij dat nog wel en het is het hardste dat Dio ooit maakte, het heeft zelfs wel es wat weg van een Rage Against the Machine en het zal me niet verbazen als Ronnie James Dio die band gehoord had toen hij hieraan begon.

Hardste en meest donkere Dio-plaat, en ondanks dat ik 'm erg goed vind, is de typische Dio-sound hierop minder aanwezig dan op de vorige albums.
Toch staan er ijzersterke songs op deze plaat en is ie ook nog es erg afwisselend. Naar het einde toe zakt ie wat in, maar voor de rest toch gewoon een op-en-top Dio-plaat met monsters als Jesus, Mary and & the Holy Ghost (zeer bizarre maar tegelijkertijd briljante opener), het lompe en brute Firehead, het slepende titelnummer, etc.etc.
Het is weer eens iets anders, maar goed is het zeker!!

Sabbath riffs en een woedende Ronnie James Dio, duister en donker op zijn best. De plaat is modern (experimenteel, toetsen)maar wel gebaseerd op oude hardrockwaarden.

Inderdaad een soort nasleep van Sabbath. De nummers hadden ook zo op Dehumanizer kunnen staan. Maar het is wel een geweldige plaat. Met name het titel nummer.

Wat Dio hier laat horen is best in orde, maar de echte krakers ontbreken. Het titelnummer heeft een dreiging die je bij Dio niet vaak tegenkomt en steekt er boven uit. Deze benadering geeft de CD wel een eigen karakter, maar zijn beste CD's bracht Dio al veel eerder uit.

De stukken 1, 4, 6 en 11 vind ik wel echte Dio krakers hoor.
Ik ben nog altijd blij dat Dio in de jaren '90 z'n plan van aanpak bleef onderzoeken, het leverde zeker avontuurlijke albums op, of mensen ze nou goed of slecht vinden (ik goed).

Na Lock Up The Wolves, is dit mijn favoriete Dio album. Ik vind de jaren 90 echt de beste tijd voor Dio. Een stuk heavier en doomier dan de jaren 80. Ook zijn de composities een stuk interessanter en minder voorspelbaar. De drie jaren 90 albums zijn dan ook mijn favoriete Dio albums. Strange Highways is misschien wel het zwaarste en donkerste album. Ronnie klinkt zoals altijd erg goed, en wat agressiever en kwader dan op vorige albums, wat perfect bij deze stijl past. Mijn favoriete nummers zijn Firehead, Strange Highways, Hollywood Black, Evilution en Pain. De rest is ook echt te gek. Ik moet zeggen dat de laatste drie nummers wel wat minder zijn. Maar omdat de rest zo ongelooflijk goed is, geef ik het album toch 4,5 sterren.

Na zijn 2e vertrek bij Black Sabbath komt Dio met het hardste album uit zijn catalogus, daarmee voortbordurend op Lock Up the Wolves en Dehumanizer.
De band bestaat ten tijde van dit album, naast Dio zelf, uit oudgediende Vinnie Appice (drums), Jeff Pilson (bas) en Traci G. (gitaar). Waar Dio deze gitarist vandaan heeft getoverd weet ik niet, maar in ieder geval blinkt de man uit in het spelen van riffs die onder uit een moeras lijken te zijn getrokken: zompig en zuigend. Gecombineerd met de vrij donkere teksten geeft dit een duister en intens album. Niet iets was je typisch van Dio verwacht, maar ik vind het een van de hoogtepunten uit zijn werk.
Met name het eerste deel van het album is erg sterk. Het openingsnummer (dat klinkt alsof er een reus met zevenmijlslaarzen door je kamer banjert), het titelnummer, Hollywood Black en Pain zijn de beste nummers van dit album. Na Pain is de verrassing er een beetje af en wordt de kwaliteit van de nummers wat minder. Bring Down the Rain is nog wel een prima afsluiter.

4.5* voor het eerste deel van het album 3.5 voor het tweede deel: 4.0* overall dus.

Vandaag met deze Strange Highways op cd mijn verzameling studioalbums van Dio compleet gemaakt.

De opvolger Angry Machines lijkt de ingezette weg nog wat verder door te drijven. Aangezien ik die eerder beluisterde valt de stijl en het geluid me hier makkelijk. Maar naast een Holy Diver is dit toch wel andere koek en later vanaf Magica zou Dio ook weer wat zachter worden, maar gelukkig niet minder heavy.

Verreweg het sterkste album van Dio in mijn bescheiden opinie. Riffs zijn raak en hard, de sfeer is manisch en psychotisch, en Dio zelf zingt als een maniak. Tracy G klinkt als geen andere gitarist en past ook erg goed bij de gekozen stijl. Volgens mij moest Ronnie James Dio wat woede kwijt toen hij hieraan begon

Nu de tour van deze cd op blu ray/dvd/cd. Klink goed en beeld ziet er prima uit. Verplichte aanschaf. Destijds gezien in Vredenburg, Utrecht. Was toen al geweldig.

Hardste Dio en wellicht ook wel de beste.

Een meer dan uitstekend album.

Meestal staat Dio voor mij niet echt bekend om de zeer memorabele riffs die hem vergezellen, zoals op Holy Diver bijvoorbeeld.

Heel leuk dat album, enkele monumentale nummers zelfs, maar qua riffwerk komt het niet in de buurt van Iommi.

Dit album doet dat echter in mijn beleving wel een stuk beter. Hier en daar heerlijk badass gevaarlijk gitaar gegrom gepaard met de bekende rauwe vocalen. Goed te horen bijvoorbeeld op een nummer als Firehead, en natuurlijk de heerlijk experimentele opener, waar deze elementen buitengewoon uitstekend samenkomen.

Het album doet op bepaalde momenten zelfs enigszins denken aan Dehumanizer en daar zeker niet voor onder.

Een weinig subtiel maar verdraaid lekker plaatje dit waar Dio zeker trots op kon zijn.

Het waren voor hem mooie jaren.

Vergeet "Firehead" niet ! Net nog weer eens geluisterd, maar wat een beest blijft dat nummer, zeg!!

Tevens een zeer treffende omschrijving over waar Dio rond deze tijden mee bezig was!

Het titelnummer is ronduit briljant. De rest overtuigt me maar moeilijk. Ik vind het tamelijk zware karakter van de plaat wel een geinige invalshoek voor de drakentemmende kabouter. Het resulteert zelden in een zinderende poel van kolkend metaal Eerder als een bonk lood dat meegetorst dient te worden naar de bovenste verdieping van een hoog flatgebouw. De overbekende stem als gezelschap zorgt voor toch voor een aangename afleiding zodat het geen vervelende klim wordt. Eenmaal boven afgelopen, trek je er samen één open terwijl onderussen Holy Diver maar eens in de speler geflikkerd wordt.

Een album dat ik nog steeds regelmatig opzet. Weliswaar geen Holy Diver maar wat ik positief vond aan dit album was de zware sound. Niet elk nummer grijpt je bij de lurven, maar brulboei Ronnie maakt een boel goed. Wat een power spreidt hij ten toon. Luister eens naar Evilution en je wordt bijna omver geblazen. Alsof de breuk met Sabbath nog niet was geheeld lijkt het wel of Dio zijn gal spuwt over Iommi en zijn kornuiten. Het enige wat mij tegenstaat is het gebrek aan tempowisselingen op deze plaat. Het kan op den duur wat eenvormig overkomen. Prijsnummers; het al genoemde Evilution, Blood from a stone, pain en Bring down the rain.

Zwaarste, meest stevige album van Ronnie James Dio en wat mij betreft tevens één van zijn beste. Het songmateriaal is unaniem uitstekend, de beste man is prima bij stem en de om hem heen verzamelde band beukt er lustig op los. De donkere, duistere sfeer die wordt opgetrokken past goed bij de songs. Er zijn heel wat positieve uitschieters, zoals het felle Firehead en het fijn slepende titelnummer. Binnen het oeuvre van de band wellicht een buitenbeentje door het wat meer moderne geluid, maar het album staat nog steeds als een huis.

Dehumanizer ll. Lekker hoor. Helaas niet dezelfde productie.

Het is alweer een poos geleden maar naar herhaalde luisterbeurten toch mijn score maar wat aangepast, naar boven wel te verstaan. Een jaar na Dehumanizer met Sabbath kwam Dio met deze schijf en wat een album. Waar ik mij voorheen wat stoorde aan enkele nummers die voor mijn gevoel wat eenvormig waren heb ik dat nu veel minder. Here's to You had wellicht beter op de helft van de plaat kunnen staan voor de afwisseling maar het stoort niet. Het werkelijk fenomenale Evilution mogen mijn gehoorbuizen elke dag teisteren. One Foot in the Grave (niet vaak genoemd als goed nummer van deze plaat) heeft een beetje hetzelfde effect, Dio die zijn teksten werkelijk de microfoon in schreeuwt, meer alsjeblieft. Bring Down the Rain is een heerlijke afsluiter. Het titelnummer vind ik wat minder maar dat mag de pret niet drukken. Een half sterretje erbij voor deze mooie worp.

Dit is toch de go to plaat voor mij als ik zin in Dio heb. Evilution met die heerlijke baslijn en lekkere break steekt er met gemak bovenuit. Helaas weet het album de opgebouwde spanning van de eerste 5 songs niet vast te houden naar het einde toe.

Ik vind niets aan dit album. Vind het veel te melodisch en te veel gepolijst. In niks te vergelijken met Holy Diver. Voor mij maar 2 sterren.

Ik kan met deze plaat ook minder dan met de eerste vier Dio-albums. Maar niet vanwege de redenen die je noemt. Te melodieus en gepolijst? In mijn beleving is hier eerder sprake van het omgekeerde: Deze is veel heftiger en beukender dan de voorgaande Dio-albums. Productie is kwalitatief ook minder, maar eerder te ruw dan te gepolijst in mijn ogen. Ik zou bijna zeggen: luisteren wij wel naar hetzelfde album?

Deze is inderdaad niet echt melodieus en gepolijst te noemen. Dan zou ik 'm waarschijnlijk beter vinden dan nu het geval is. Heb de cd jaren terug, na vele malen proberen, weg gedaan. Op een enkel nummer na (Jesus, Mary & the Holy Ghost, Strange highways en Evilution) weet het me nergens te raken. Zeker niet in vergelijking met de albums die hiervoor het levenslicht zagen. De hoes is dan wel weer aardig vind ik.

Uh wat? Ik neem aan dat je dit sarcastisch bedoelt en juist de gepolijste, melodische metal van Holy Diver kan waarderen. Strange Highways is een van de meest rauwe en heftigere albums die Dio ooit heeft gemaakt. Pure agressie. Niks geen 'Rainbow in the Dark' ongein.

Het is heftig en hard ja, maar ik weet niet of het woord rauw een goede omschrijving is. Misschien bedoelt kapiteingilo met gepolijst het kille digitale geluid.

Op mijn eerdere mening kom ik graag terug. Zat een beetje Dehumanizer te draaien en daarna Strange Highways. Qua toon vloeit dat goed in elkaar over. Strange Highways is wel wat zwaarder nog.
Vreemd hoe dat in het hoofd ineens voor het gevoel kan veranderen van matig tot gewoon goed. Erg blij dat ik hem destijds gekocht en nooit meer weggedaan heb.

De voorgaande albums van Dio waren dik voldoende tot prima. Het was echter wachten op een zwaarder geluid, de bas die nog wat lager afgestemd zou kunnen worden en een Dio die verbeten voor de dag zou komen. Na alle perikelen rondom Dehumanizer, de live optredens met Sabbath waar Ozzy ook weer was gevraagd om op te treden met Butler en Iommi was de koek op voor Ronnie. De beste man was boos, venijnig zelfs, teleurgesteld in de leden van Sabbath, daarnaast was Dehumanizer ook al een vrij zware plaat. Strange Machines is daarom ook een vrij logisch vervolg op de gang van zaken destijds. Een beetje cliche maar vaak waar; verdriet en pijn zijn goede ingrediënten om tot een degelijke plaat te komen. Ik vind de productie ook lekker zwaar en kil zou ik het niet direct willen noemen. Dit plaatje blijft voor mij de beste van Dio. De 'light' metal variant uit de jaren 80 klonk best goed maar ik miste het materiaal waarmee Dio mij omver zou blazen. Met Evilution, Pain, One Foot In the Grave, Blood From a Stone en de opener is het de beste man als nog gelukt. De schijf duurt echter met zijn midtempo materiaal wel wat lang maar een kniesoor....