Dio - Strange Highways (1993)

Na zijn 2e vertrek bij Black Sabbath komt Dio met het hardste album uit zijn catalogus, daarmee voortbordurend op Lock Up the Wolves en Dehumanizer.
De band bestaat ten tijde van dit album, naast Dio zelf, uit oudgediende Vinnie Appice (drums), Jeff Pilson (bas) en Traci G. (gitaar). Waar Dio deze gitarist vandaan heeft getoverd weet ik niet, maar in ieder geval blinkt de man uit in het spelen van riffs die onder uit een moeras lijken te zijn getrokken: zompig en zuigend. Gecombineerd met de vrij donkere teksten geeft dit een duister en intens album. Niet iets was je typisch van Dio verwacht, maar ik vind het een van de hoogtepunten uit zijn werk.
Met name het eerste deel van het album is erg sterk. Het openingsnummer (dat klinkt alsof er een reus met zevenmijlslaarzen door je kamer banjert), het titelnummer, Hollywood Black en Pain zijn de beste nummers van dit album. Na Pain is de verrassing er een beetje af en wordt de kwaliteit van de nummers wat minder. Bring Down the Rain is nog wel een prima afsluiter.

4.5* voor het eerste deel van het album 3.5 voor het tweede deel: 4.0* overall dus.

Zwaarste, meest stevige album van Ronnie James Dio en wat mij betreft tevens één van zijn beste. Het songmateriaal is unaniem uitstekend, de beste man is prima bij stem en de om hem heen verzamelde band beukt er lustig op los. De donkere, duistere sfeer die wordt opgetrokken past goed bij de songs. Er zijn heel wat positieve uitschieters, zoals het felle Firehead en het fijn slepende titelnummer. Binnen het oeuvre van de band wellicht een buitenbeentje door het wat meer moderne geluid, maar het album staat nog steeds als een huis.

Ronnie James Dio kon zijn biografie Rainbow in the Dark niet afronden: hij was te ziek. Daarom geen inside informatie over de jaren '90, toen Dio in kleinere zalen moest spelen en in vele ogen de sticker 'passé' kreeg opgeplakt. Jammer, ik had wel weten hoe hij met deze tegenslagen omging. Voor zover ik zag: stug blijven opnemen en touren.

De gemiddelde fan van Dio (de groep) kun je in twee groepen splitsen. Zij die vooral de jaren '80 waarderen en zij die een voorkeur hebben voor de jaren '90 en daarna, toen de composities en het geluid zwaarder en langzamer werden. Mijn voorkeur ligt bij de jaren '80.
De piepjonge Engelse gitarist Rowan Robertson die op voorganger Lock up the Wolves verdienstelijk debuteerde, maakte plaats voor Tracy G(rijalvo). Mijn eerste indruk was: wat een vreemde voornaam voor een man, maar Dio haalde ondanks zijn voorkeur voor een Britse gitarist met deze Californiër wel degelijk een volgend toptalent aan boord. Bassist Jimmy Bain maakte korte tijd deel uit van de bemanning, maar werd spoedig vervangen door Jeff Pilson van Dokken.

Herkenbaar zijn de woorden van The_CrY over "een gefliptere Dio die zijn frustraties van zich af schreeuwt onder begeleiding van de zwaarste riffs en ditto drumpartijen die hem ooit hebben mogen begeleiden." Inderdaad boos en zoals anderen aangaven, wellicht omdat hij opnieuw op lompe wijze uit Black Sabbath was gewerkt.
Maar ook vind ik me in de woorden van onder meer vielip: "Strange highways begint zeer sterk maar op den duur wordt het me allemaal te langdradig. Teveel uit hetzelfde vaatje. Hierboven wordt al ergens gezegd dat 1 of 2 uptempo songs extra de plaat goed hadden gedaan. Daar kan ik me volledig in vinden."

Net als anderen hierboven vind ik de afwisseling te weinig. Graag had ik snel werk als Neon Knights, Falling of the Edge of the World, Stand up and Shout en We Rock gehoord.
Veel "grom" in de stem van Dio, ik mis het spelen met emoties van voorheen. Soms klinkt hij even ingetogener zoals in Give Her the Gun, waar een versnelling het nummer naar veel grotere hoogte had kunnen stuwen.
In opener Jesus, Mary & the Holy Ghost lijkt een nachtmerrie te klinken met het gevoel van onveiligheid en woorden uit Dio's katholieke jeugd. In de brug en solo excelleert G.
Fraai zijn ook het intro van het titellied en de Iommiaanse riff in Evilution. Verzuimd wordt echter in Iommi's stijl te variëren met dynamiek en snelheid. Opvallend anders is Here's to You, waar de groep eindelijk eens het gaspedaal intrapt.

Ik voel nog steeds de teleurstelling van toen: het werk van mijn voormalige zangheld en -componist kon me niet meer boeien. Een krappe 6 en dat het voldoende is, komt vooral door het werk van Tracy G. Al hoorde ik hem eerder vandaag op het album van WWIII gekkere dingen doen.