Sufjan Stevens - Convocations (2021)

Sufjan is een man van uitersten. Nu een vijfluik: Meditations, Lamentations, Revelations, Celebrations en Incantations.

Iedere week digitaal een deel van het vijfluik, om zo op 6 mei de volledige release te hebben, waarvan een vijf-lp box zal worden uitgegeven op 20 augustus.

Meditation V nodigt mij niet echt uit om de rest van dit instrumentale album te gaan beluisteren: een eerbetoon aan zijn vader die overleed toen The Ascension uitkwam.

Voor wie interesse heeft: er is nu een livestream bezig:

Sufjan Stevens - Convocations [Official Livestream] - YouTube

Klinkt duidelijk als een requiem.

LP boxen lijken direct uitverkocht inclusief tweede persing

Meditations is eigenlijk best fraai, ook al is het niet muziek waar ik vaak of makkelijk naar luister. Het is een hoop treurnis verpakt in ruim 27 minuten.

Maar dan weet je dat we nog 2 uur te gaan hebben de komende weken.......

De completist in mij laat deze muzikale beker voorbijgaan. Ik zie het nu al in mijn al te volle kast staan, zonder dat ik er ooit een keer doorheen geluisterd heb, laat staan een tweede keer. Kan zijn dat ik achterover ga slaan van wat er nog komt natuurlijk, maar het lijkt me een gevalletje overdaad schaadt.

Lelijke, goedkoop aandoende hoes ook, zeker voor Sufjan begrippen.

Ik houd op zich wel van dit soort minimalistische muziek, maar het mooie aan die stijl is nu juist dat het een gevoel van vrijheid geeft. Je kunt je gedachten de vrije loop laten, ontspanning, noem het zoals je wilt.

Maar juist omdat Stevens de muziek heel concreet invult (de dood van zijn vader) wordt het voor mij een ongemakkelijke en langdradige zit, nu al...

Maar goed, Sufjangekkie als ik ben ga ik er toch wel helemaal doorheen straks.

Mogelijk wordt ieder deel van de box ook los van elkaar uitgebracht..
Op Spotify staan alle Meditations als album met een hoes in andere kleurstelling.

Ik vind het toch ook wel mooi album. Keek er niet bepaald naar uit, maar vind het echt wel heel hypnotiserend. Wel loodzwaar inderdaad.

Meditations trok ik vrij goed. Maar als dit 2 en een half uur zo doorgaat geloof ik het wel. Het is bijna klassiek en niet op een beroerde manier. dat valt me eigenlijk enorm mee. Ik had gedacht het helemaal niet te trekken.

Maar kopen? Nee, dat is wat ik hierboven al las: dat is dan 1 keer draaien met moeite en daarna nooit meer.

Door streaming is dit genre nogal populair geworden, Joep Beving kan erover meepraten, net als Frahm, Richter en andere neo-klassieken (ook zeer lucratief). Sufjan kan wel eens losgaan in experiment en overdaad, gevolg irritatie. Erg benieuwd naar andere delen.

Meditatief vind ik deze muziek zeker niet, daarvoor is het veel te druk en sturend. Bij Meditations V stel ik me zo voor dat dit een soort ambientresidu is van de freejazzcollectie van Sufjan's vader.

Naar het einde toe kan ik wel genieten van Meditations VIII en X; ben benieuwd naar de rest.

Ik vind het wel bv perfecte soundtrack voor een druilerige zaterdag zoals vandaag, en dan met een zwaar boek erbij. Je eigen soundtrack maken bij een boek; daar is dit wel goed voor. Ik zie het ook goed werken in nachtritten met de auto.

Maar ik ga het denk ik ook wel niet kopen inderdaad.

Lamentations is nu ook te beluisteren. Ik krijg er enorme Sigur Rós-associaties bij, maar dan niet mijn favoriete kant van de band (Ba Ba Ti Ki Di Do).

In de Lamentation's is het nogal zoeken naar een houvast, de jammerklachten waaien alle kanten op.

De link naar Ba Ba Ti Ki Di Do snap ik wel, al is dat wel een van mijn favoriete Sigur Ros-releases. Maar waar er daar nog wel een ontwikkeling in de muziek te horen is, mis ik die hier toch wel een beetje. Ik hoor wel flarden verwaaide synthpop en een drone die veelbelovend begint, maar vervolgens strandt in het niets. Het voelt toch alsof er meer in had gezeten. Lamentation VI grijpt me dan wel weer, maar helaas raak ik het daarna toch weer kwijt.

Revelation II toch ook wel weer wat anders; weet nog niet zo goed wat ik ervan vind.

Revelations... ik weet het niet... beetje naargeestig..... leuk om een keer gehoord te hebben, maar niet iets wat ik makkelijk op zal zetten.

Beetje spookhuizenmuziek. Ik kan niet zeggen dat ik er heel erg warm voor loop.

Bij Celebration I, de opener van Celebrations moest ik een beetje denken aan Anna von Hausswolff. Heel sferisch en het deed me wel wat. Het nummer deed in al zijn triestigheid de naam van dit deel geen eer aan.

Toch voel je dat wel iets meer bij de volgende nummers: een soort openheid. Het borrelt weer een beetje, maar het blijft stemmig en daarbij doet ook dit deel me verder niks.

Dit kan Incantations echt niet meer rechttrekken volgende week.

Na het overlijden van zijn pa is Sufjan met 'Convocations' gestart, een twee en een half uur durende brok ambient, waarmee hij onze angstige, dreigende tijden schetst. Hij omschrijft zelf : in 49 tracks (!) gaat hij door processen van rouw en blijdschap. Emotionele stemmingsmuziek, dromerig, dissonant, duizelingwekkend, ritmisch, repititief, urgent, kalm, kortom, al wat een mens meemaakt in toestanden van isolatie, onzekerheid en verlies. Ik voegde pas in bij cyclus 4 'Celebrations'. Je ondergaat dit half uur heel sereen en ontroerd. Zal ook de cycli 'Meditations', 'Lamentations' en 'Revelations' dus zeker nog bijbenen. En ook het sluitstuk 'Incantations' straks. Wat een gevoelsmens die muziek ademt, die Sufjan Stevens! Mijn deelneming en ik leef met je mee.

Het vierde deel Celebration, moet wel een stuk beter in het gehoor liggen. In de muziekwereld zijn er Celebrations te over. Sufjan heeft een zwaar religieuze achtergrond meen ik te weten. In het deel Celebration worden vooral wonden geheeld en pogingen tot loslaten, een eucharistie?.
Ik vind het toch wel een knap uitgewerkt geheel aan het worden. Sufjan vermijdt zoals gewoonlijk de gebaande paden, en weet ingrijpende persoonlijke gebeurtenissen telkens om te zetten in nieuwe concepten. Omdat ik Celebration wat beter kan verteren (begrijpen), valt me de rijkdom op in de muziek, met nieuwe en oude klanken, het onverwachte, soms irritatie, maar in dit deel ook wel wat ontroering.

Nieuw slaapplaylistje, thanks ome Suf !

De Incantations zijn nog helemaal niet te beluisteren, vanwaar die 0,5*, ajp?

Ik vind meditations eigenlijk gewoon prachtig! Zwaar zou ik het niet willen noemen. Eerder een voertuig om op weg te zweven in gedachten.

Convocations is voor mij de klankband in de kathedraal waarin zijn pa ligt opgebaard. Het hoeft er dus niet altijd Bach te zijn of De Steen van Bram Vermeulen. Zo doet Sufjan dat. Binstdien werkt dit evengoed als loutering en genezing. Convocations is in zijn uitgestrektheid even gedenkwaardig als zijn net zo uitgebreide kerstreeks.

Ha Herman
Dit is helaas niet zo mijn cup of tea. Sterker, het valt voor mij niet onder muziek maar onder een klankenverzameling. Iets dat je mooi moet vinden. Maar eenieder die hier troost, plezier of de beste polonaises aan ontleent gun ik dit van harte

Als ik stemmige muziek wil horen luister ik liever hier naar: Jay Chakravorty - A Map with No Memory (2021) (en jij kent Jay misschien nog wel van REVERE, Ellie speelt hier viool). Wellicht iets minder elektronica, maar dit is voor mij beter te behappen dan Sufjan.

Klinkt inderdaad zeer mooi, dat 'A Map With No Memory'. Prachtig, heb juist een lange autorit voor de boeg!

Sufjan heeft heel wat prachtige liedjes op zijn naam, maar dit werk is toch niet zo aan me besteed. 5 keer een half uur elektronische muziek in een stijl die al veel vaker veel beter is gedaan door vele anderen. Af en toe wordt er wel eens een gevoel opgeroepen, maar het beklijft zelden langer dan 2 of 3 stukken (stukjes).

Halverwege Incantations kreeg ik een flashback naar Brian Eno's Music For Films en die heb ik nu dan maar opgezet. Hoor daar al zoveel meer in.