Richard Marx - Richard Marx (1987)

Als de term AOR nog niet bestond dan had dit album de introduktie van de term kunnen zijn. Een heerlijk gelikte sound met heerlijke popdeuntjes (ahum). Eerlijkheid gebied te zeggen dat deze wat beter te verteren is dan Repeat Offender en vooral kant A is aardig hitgevoelig. Nou ja, in Amerika dan.

Voor de liefhebbers van AOR (zijn die er op deze site ?) is dit best een kleine aanrader, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is voor mij al ruim 15 jaar verstreken.

Debuut cd van RM, waarin hij werd ondersteund door een groot aantal duurbetaalde gastmuzikanten zoals: Joe Walsh, Timothy B. Smith, Michael Landau (gitaar) en Paulinha Da Costa.
Da kost wa, maor doan hebbe ge wel wa.
Dat zou RM hebben gedacht, en...bullseye! Right in the middle.
Deze elpee was een groot succes in America, er werden maar liefst 4 singles van gemolken.

Maar 23 jaar later klinkt het links en rechts iets gedateerd, maar de kwaliteit van de productie en het materiaal blijft overeind.
#1,2,3,8,10 zijn van hoge kwaliteit. Nummer 5 is de absolute topper!
"Have mercy" is goed met gitaren gevuld, absoluut een klasse nummer.
Twee matige (gedateerde) nummers: 4 en 7.

Veel artiesten zouden jaloers zijn met zo'n succesvolle debuut-cd!
Perfecte zang, gitaren en sound!

De opvolger was nog een stukje beter, maar de klapper zou hij gaan maken met de 3e cd!, Rush street.

Eervolle 3 sterren waard!

Typische Richard Marx cd. Het klinkt allemaal wel aardig zonder echt heel goed te worden. In mijn kast staan nu 4 albums van Marx volgens hetzelfde recept dus ik denk dat daar niet nog eentje bij gaat komen.

Inderdaad standaard AOR/poprock, met alle ingrediënten die je zou verwachten.
Voor sommige reden om het niet te luisteren, voor mij een reden het wel te luisteren.

Deze is opgenomen met behulp van oa. Joe Walsh, Bruce Gaitsch en Tom Keane.
De grote ster is natuurlijk Marx zelf. Een erg goede songwriter en zanger. Ik weet niet hoe bekend hij met deze plaat in Nederland is geworden, maar het schijnt een gigantisch succes te zijn geweest in Engeland en de VS.

Hij staat in de Amerikaanse recordboeken door als solo artiest met zijn 1ste 7 singles in de top 5 te komen waaronder 3 x nummer 1. Verder heeft hij ruim 30 miljoen platen verkocht met eigen geschreven werk dus we hoeven ons in ieder geval geen zorgen om te maken

Hij had altijd het beste van het beste als muzikanten op zijn albums.

Zeer aardig en vooral vakkundig debuut album. Heb 'm laatst samen met Repeat offender op lp gekocht. Geen spijt van. Het klinkt allemaal erg gepolijst en veilig maar mij stoort het nergens. Ja enkel op Remember Manhattan of een Lonely heart houdt het mijn aandacht niet de hele tijd vast. Maar dan nog, 2 nummers van de 10. Daar zouden veel bands een moord voor doen. Endless summer nights vind ik persoonlijk de topper. Heerlijk relaxed nummer met, inderdaad, een heerlijke zomerse vibe. Kan me goed voorstellen dat dit soort singles en albums met miljoenen tegelijk over de toonbank gingen in Amerika. Ach ja, die goeie ouwe tijd! Opvolger Repeat offender vind ik trouwens nog wat beter. Wat meer gitaargericht en daardoor wat steviger.

Heel erg Toto-achtig.

Spelen van die band ook niet een aantal gasten mee?

grappig toeval, er is hier weer wat aandacht voor RM (terecht overigens) en ik lees nu op FB dat het vandaag precies 34 jaar geleden is dat Hold On to the Nights in Amerika op 1 kwam. Het was zijn eerste Amerikaanse nummer 1 single en zoals bekend zouden er nog wel wat volgen.

Hem "kennende" zal hij er vast op een tropische locatie een flinke cocktail met zijn erg mooie (en ietwat jonge) vrouw op nemen.

Alleen Nathan East (bas op 2 songs) speelde later in Toto. Volgens mij verder niet. Wel uniek voor een plaat uit de jaren 80, (bijna) geen Toto-bijdrage!

dat zou Marx op latere platen wel flink goed maken

Ah dan was ik zeker in de war met die andere albums

Ik houd van dit genre maar helaas zakt hier mijn broek van af. A la toto maar dan 100 x minder goed. Eenvoudigweg niet te pruimen. 1 ster

Als je Toto kunt hebben dan kun je dit voor mijn gevoel niet 100 x minder goed vinden. Zó ver ligt het mijns inziens niet uit elkaar namelijk. Beide bands kleuren akelig perfect binnen de lijntjes en bij beide druipt het vakmanschap eraf. Toto heeft dan per album wel de wat betere songs maar 100 keer beter lijkt me behoorlijk overdreven.

Eens, deze vorm van gestileerde pop/rock behoort tot de meest commerciële tak van het AOR genre. Hoewel deze plaat een dikke laag tandplak achter laat op je tanden - want van enig avontuur gespeend en elk scherp randje wordt vakkundig weggepoetst - heeft Marx een groot publiek aangesproken. Vind ik het goed; nee, maar af en toe wil ik best een deuntje mee neuriën. Dit staat niet in mijn platenkast maar Marx's prima vocalen, de fijne productie en de degelijke songs getuigen toch wel enigszins van vakmanschap. Net als bij Toto, je hoeft het niet goed te vinden maar oog hebben voor bepaalde kwaliteiten van de beste man mag ook.

Omdat ik nagenoeg nooit radio luister, ken ik de singles van artiesten bijna nooit. Tenzij er geen ontkomen aan is, zoals bij Toto of Madonna of dat soort mega-artiesten.

Maar in het geval van Marx kende ik niets, totdat ik de albums ging luisteren. Mij staat bij, dat het danig gelickt is, maar wel coherent, en dat vind ik met name belangrijk. Een lolly of een ijsje zijn ook gelickt, en ga ik niet afserveren dat het niet meer peper bevat.

OK, ik hap toe: ik beken zonder schroom dat ik de eerste vijf albums van mijnheer Marx gewoon in de kast heb staan. Waarom? Omdat het in zijn soort gewoon bovengemiddeld goede poprock is, zonder al te veel pretenties. Er zijn van die muzikanten die gewoon een goed album willen maken op basis van hun eigen smaak: redelijk tot goed geschreven liedjes met een kop en staart, uitgegevoerd door competente (vaak studio-)muzikanten en opgenomen volgens het boekje: met een goede balans tussen instrumenten en een mix die prettig in het gehoor ligt en het bijgevolg goed doet op de radio. Verder geen diepgravendheid of andere bijbedoelingen, gewoon een leuke, aantrekkelijke plaat met zelfgeschreven nummers.

Dat heet dan al gauw 'commercieel' en gelikt', maar in wezen doen ze niets anders dan wat andere, vaak hoger gewaardeerde muzikanten doen: hun hart volgen en doen waar ze het beste in zijn. Natuurlijk, in het geval van Marx en veel van zijn AOR-soortgenoten is dit vooral entertainment zonder al te veel diepgang, maar het verbaast me altijd hoe muziek uit deze categorie door veel mensen al bij voorbaat wordt afgeserveerd als lichtgewicht, oppervlakkig en niet echt serieus te nemen. Je moet bijna automatisch in een verdedigende houding schieten als je uitlegt waarom je van dit soort muziek houdt.

Over dit album: het debuut van Richard Marx kende geen Nederlandse hits, dus het is niet zo gek dat je er op basis van de radio niets van kent. Alleen Endless summer nights haalde hier destijds de tipparade en was dus wel eens op de radio te horen. Dat was in de VS wel anders: daar was dit een megasucces, zoals vigil hierboven al aangeeft.
Hij staat nog altijd te boek als de enige artiest ooit van wie de eerste zeven uitgebrachte singles allemaal de top-5 haalden in de VS. Daarnaast heeft hij in totaal 14 (!) #1 hits op zijn naam in de verschillende Billboard-lijsten, vooral ook als songwriter voor en met anderen (Dance with my father van Luther Vandross bijvoorbeeld).

Geen kleine jongen dus, en Marx heeft zijn schaapjes inmiddels wel op het droge. Hoewel hij nog steeds albums maakt, waren zijn hoogtijdagen toch vooral beperkt tot de periode 1987-1991. Hij lijkt nu een beetje vergeten te zijn; in Nederland herinneren we hem voornamelijk dankzij Right here waiting, een weliswaar goed gemaakt, maar toch vrij klef nummer.

Toch mag ik met name zijn eerste drie albums af en toe nog graag opzetten. Dit debuut is het meest poppy van allemaal, ook omdat hij tamelijk 'geproduceerd' klinkt, als in 'een typisch jaren tachtig-geluid'. Met name zijn derde, Rush street, is wat steviger en tekstueel ook wat volwassener. Dat is best een aanrader voor liefhebbers van het genre. Ik heb op zijn minst waardering voor het vakmanschap waarmee dit debuutalbum gemaakt is. Een waardering van 1,0 lees ik als: volstrekt ondermaats in alle opzichten en eigenlijk niet om aan te horen. Iedereen heeft recht op zijn mening, maar daar lijkt me hier geen sprake van.

De kenners (de AOR-liefhebbers) vinden de platen van Marx over het algemeen wel goed. Tenminste, voor zover ik het weet.

Als ik deze plaat langs mijn AOR-liniaal leg dan schiet deze plaat wel wat tekort in vergelijking met acts als Strangeways, Saga, Ya Ya, Magnum, en andere bands met meer spetterend gitaarwerk. Ik zou dan Marx meer in de hoek van Foreigner zetten. Meezingliederen met veel melodie en weinig spetterend muzikale elementen.

Ik ben blij dat deze artiest weer wat aandacht krijgt, en wie weet zet ik het nog eens op. Ik heb zelf geen Marx in de kast staan, want je kunt niet blijven kopen. Maar als ik hem zie staan in de tweedehands-bakken zal ik het zeker meenemen.

Ach deze user stemt nogal zwart wit. Of een 4,5 en hoger of 2 en lager. Ik zie ook dat hij alle eerder stemmen die hij gedaan heeft weer weg heeft gehaald (o.a. alle OMD platen), daar was t ook veelal alles of niets.

Nou ja ieder zijn eigen keuze hoe je invulling geeft aan je Mume-lidmaatschap.

Ik wilde er geen letters aan vuil maken, maar ik zag het ook. Counting Crows en Soft Cell moesten het ook ontberen. Het doet me denken aan zo'n fantasie-figuur uit een sprookje. Vijf letters, begint met een 't' en eindigt met dubbel 'l', maar ik kan er niet op komen.

Over Marx, als ik de plaathoes zo zie, had hij zijn looks ook wel mee. Dat zal in het muziekvideo-tijdperk wel hebben bijgedragen aan zijn populariteit.

Ik ben het met Mssr Renard eens dat dit album niet heel hoog scoort langs de AOR-liniaal (ik heb er zelf ook een ). Want inderdaad, er zit relatief weinig stevig gitaarwerk in en de meeste nummers zijn wel erg 'poppy'. Het is geen Journey of Strangeways, inderdaad. Maar een ruime voldoende zit er wel in. En inderdaad, hij zal destijds ook wel wat meisjesharten sneller hebben doen kloppen.

Ik kijk net ff op Discogs om te zoeken naar een eventuele Toto-connectie, maar die is er hoegenaamd niet, hoewel ik dat altijd wel had gedacht. Maar inderdaad, dat gebeurde vooral op latere platen. Desondanks zijn het niet de minsten die hier in actie komen. Je zou kunnen zeggen: de 'usual suspects' van de L.A.-studioscene, maar dan minus de Toto-leden: Michael Landau, Bruce Gaitsch, Nathan East, Fee Waybill, Prairie Prince, Paulinho da Costa, bgv's van Eagles-leden etc. Op zich al de moeite waard om bij het beluisteren van dit album hun individuele prestaties eruit te pikken.

Hij heeft sowieso een prettige stem en weet hoe hij een song de charts in krijgt. Behoudens voor hem zelf lukte het hem ook met door hem geschreven liedjes voor soulzangers, boybands en country artiesten hoog de hitlijsten in te krijgen. Daar kunnen de snobs hun neus voor ophalen maar Marx lacht ze terecht vierkant in hun gezicht uit.

Overigens is de goede man ook nog (eindelijk, dankzij Corona...) eind volgende maand 2x in Nederland te zien

Naast Fahrenheit en The Seventh One van Toto, zou ik dit album vergelijken met The Hunger (Michael Bolton), het debuut van Alannah Myles en het werk van Bryan Adams uit de jaren tachtig. Dat het glad en gelikt is, voor de één een gruwel, voor mij een aanbeveling. Mis alleen nog 'keyboards als roze regen'.

Ik vergat de hardrock-platen van Bolton. Die zijn nog erg gaaf ook. Eens zien, wat ik daar in het verleden had neergepend.

Adams vond ik leuker als schrijver voor anderen dan zijn eigen werk. Al vind ik Run to You wel echt een gouden song.

Blij dat het eindelijk weer eens over de positieve kanten van Richard Marx gaat, want een goede popsong schrijven dat kan de man als geen ander. En zijn krachtige stemgeluid is een andere troef.
'Should've Known Better' en 'Don't Mean Nothing' van dit album blijven toppers en liggen inderdaad erg in lijn met een band als Toto. Hij zou later samenwerken met Steve Lukather.

Dat zijn stijl vooral gericht is op de Amerikaanse AOR wil natuurlijk niet zeggen dat het slecht is, maar door de perfecte productie wordt het hier in Nederland door velen niet gewaardeerd. Ikzelf volg de man al sinds 'Repeat Offender' en hoop hem volgende maand dan eindelijk eens live te gaan zijn. Want naast goede songs schrijven is hij ook een entertainer die niet op zijn mondje is gevallen. Kijk maar eens naar zijn Twitter-account of lees zijn vorige jaar verschenen boek ("Stories to Tell") maar eens.

Voor de liefhebbers: check ook zijn albums Richard Marx - My Own Best Enemy (2004) en Richard Marx - Emotional Remains (2008). Deze zijn bij vlagen net iets meer uptempo.

Ik moet overigens bekennen dat ik wel al zijn albums heb.

Dat is, in het licht van je waarderingscijfers, dan wel weer een lichtelijk verbijsterende mededeling...

Albums die ik met een 1,0 of 2,0 waardeer, gaan bij mij linea recta op de grote stapel waar ik de kringloopwinkel blij mee maak. Als ik ze al aanschaf, want een miskoop kun je natuurlijk met de huidige streaming-opties heel gemakkelijk vermijden. Ik word nu wel nieuwsgierig naar de criteria die je hanteert bij je puntenwaarderingen.

Zoals gezegd zijn singles zijn meestal prima dus je hoopt toch altijd weer stiekem op een nieuw pareltje. Maar een greatest hits is hier afdoende.

Nou, die Greatest Hits heb je dan vast ook.