Amenra - De Doorn (2021)

In de Humo van deze week staat een (erg fijn) interview met Colin waarin hij daar dieper op ingaat:
Interview Amenra: ‘Wij generen ons niet meer, we hebben elkaar al genoeg zien huilen’

Tja, het zoveelste meesterwerk. Ik had het wel verwaaaa-haaa-aaaaaaaacht.

Hoogtepunten hier zijn de intense krijsen van Caro Tanghe en de Nederlandse zielenroerselen van ome Colin. Heel mooi.

Ben nu toch ook wel erg benieuwd naar het volledige album. Caro is sowieso een pluspunt, lijkt me!

Ik voel toch ergens een teleurstelling, blijft lekker natuurlijk, maar spannend wordt het nergens. Amenra wordt voorspelbaar.

Geniale zet die Nederlandstalige poëzie in hun doom/postmetal context. Fijne plaat.

Amenra is een band die inmiddels echt een signatuursound heeft en daar per plaat een kleine verdieping of verandering in brengt. Op de oppervlakte lijkt De Doorn weer een typerende plaat voor het gezelschap, maar toch brengt De Doorn weer een andere sfeer mee. Wat me vooral opvalt is dat het verloop van de plaat vele malen trager is dan voorgaand werk. Daar waar vooral de latere Mass-platen ook qua songs wat langer deden over de opbouw, lijkt hier verstilling echt de kern te zijn van De Doorn. De meer typerende uitbarstingen zijn een accent in de plaat en ik heb het gevoel dat Amenra subtieler dan ooit te werk gaat en bepaalde potentieel voorspelbare patronen van de Mass-platen doorbreekt. De plaat heeft bijna een ambient-aura over zich heen en ook met de Vlaamse spoken word wordt er een enorm intense sfeer neergezet. Caro Tanghe (bekend van Oathbreaker) vervult haar rol als duetpartner van Colin met verve en de passages waarop de twee stemmen samen komen zijn bloedmooie momenten.

Opname van het vuurritueel waarbij het nieuwe album voor het eerst live gespeeld werd. Vanavond te streamen:

https://dice.fm/event/6m5d8-amenra-de-kroone-27th-jun-streaming-from-belgium-global-tickets

gruwelijke band, gruwelijke releases...verschrikkelijke bijna sektarische fans

Deze plaat is overigens weer een next level release...meer doom...toch wel afwijkende van de vorige MASS releases wat met MASS V al was ingezet

??

krijg kriebels van die church of ra following...mensen willen de band nog net niet pijpen

verder fan van de muziek hoor

Hmm, geen slecht album, maar valt voor mij wat weinig op tussen de rest van hun repertoire. Degelijke songs met erg mooie, slepende stukken, maar daarnaast misschien ook wel wat voorspelbaar. Voorlopig trek ik de cleane Nederlandstalige stukken ook minder, iets te opgekuist taalgebruik, waardoor de rustige stukken me minder aanspreken. Benieuwd hoe dit album nog verder evolueert.

Amenra is echt zo'n band voor mij die me wel trekt, maar net aan de extreme kant van mijn muzieksmaak ligt. En met Mass VI en nu zeker De Doorn komen ze aan mijn kant van de grens. De extreme kanten zitten erin, maar het wordt mee gedoseerd. De Doorn bevat meer afwisseling in de zang.

En daar heb je mij mee, want ik hou van de afwisseling in zangstijlen in een muziekstuk. Niet alleen maar het geschreeuw van de eerdere platen. Juist die overgang van spoken word naar de gebroken zang en daarna alsnog het geschreeuw werkt erg goed voor mij.

En de keuze om het in het Nederlands / Vlaams te doen zorgt ervoor dat de teksten harder bij me binnen komen. Natuurlijk kan Colin er als Vlaming ook makkelijker meer betekenis in brengen.
Amenra is al avond muziek. En als die avond duister is, wordt ik door De Doorn verder de duisternis ingezogen, om er ook langzaam weer uit te komen en hoop te krijgen. Want dat is wat Amenra doet. Je de duisternis laten zien en je toch hoop te geven. Erg krachtig.



Kippenvel.

Hoe was het?

Indrukwekkend en meeslepend
Schijnbaar is Madmadder mijn buurman Ik had in eerste instantie geen kaartjes kunnen bemachtigen, maar via via toch een kaartje kunnen bemachtigen. Helaas maar eentje dus ik ging alleen.

Half metalminnend Nijmegen en half GroenLinks was er. Om te kijken naar een echte live band. Want dat is Amenra. De andere keer dat ik ze zag was op Roadburn in de kerk daar. En dat liet een aardige indruk achter. Dit was voor mij beter, omdat ik de band inmiddels beter ken.

Ze zijn begonnen met Nimmer meer en geëindigd met Evenmens van De Doorn. En tussendoor een mix van oude nummers, waarvan ik eigenlijk alleen A Solitairy Reign echt ken. Wederom indrukwekkend, intensief en hard.

Ik zat naast een ander iemand die alleen was en aan het einde van het concert gaf ik hem een fistbump en hij begon gelijk enthousiast. Bleek een engels sprekend iemand uit Rotterdam te zijn, die de band pas 2 jaar kent en dit ook pas de tweede keer was. Mooi om zulk enthousiasme te zien.

Dus krijg je de kans Amenra te zien, doen.

Ja, heb ze al een aantal keren gezien, altijd prachtig. Hopelijk midden augustus nog een keertje, op het Alcatraz Festival.

Ik was er de zaterdag bij. Het was wat behelpen om met een groep van 4 man een droge plek te kunnen vinden, dus de drummer heb ik de hele show niet gezien. De regen, het gebrul van de kikkers en de mist/rook in het park leverden dan wel weer een unieke atmosfeer op.

Doet me eraan denken dat ik deze plaat toch eens wat vaker op moet zetten.

Wow, beginnen met Voor Immer, fantastisch, dan ga ik meteen een potje janken.

Met het verstrijken van de dagen komt meer en meer het besef dat ook dit meesterwerk de volle vijf glitters verdient. Bij deze.

Dit is mijn eerste kennismaking met Amenra en het valt me niet tegen. Dat klinkt wat gereserveerd en dat ben ik ook.

De koele, soms fluisterzachte en gemompelde teksten, afgewisseld met ijzige screams maken indruk en beklijven goed. De Nederlandse teksten zijn confronterend goed verstaanbaar. De betekenis van de woorden doet me niet zo veel, de manier waarop het wordt voorgedragen des te meer.

Muzikaal weet dit album vooral te boeien rondom de overgangen: van ingetogen naar ronduit bruut en van uptempo naar beklemmend traag. Daartussenin echter... gebeurt niet zo veel. In composities van meer dan tien minuten hoop ik meer afwisseling te horen, meer opbouw, meer wendingen, meer originaliteit.

Niettemin best een indrukwekkend stuk muziek.

De band geeft weer een aantal concerten.

Amenra Tour Dates, Concert Tickets, & Live Streams - bandsintown.com

geen idee of het hier al werd vermeld, maar wat is de vinyluitgave (deluxe limited clear with black & gold smoke) van erbarmelijke kwaliteit. net zoals alle andere versies op vinyl eigenlijk op relapse. jammer...

Tot nu toe is mijn belangstelling voor Amenra blijven steken bij het fraaie album Alive uit 2016. Ik heb wel andere albums geprobeerd, maar het klikte niet echt. Deze toch maar weer geprobeerd.
Met de opener Ogentroost van dit album klikt het echter uitstekend. Wat een prachtige dreigende sfeer wordt daarin opgebouwd. De 4 nummers daarna hanteren hetzelfde postrock achtige recept en dat bevalt me wel. Heerlijk album.
4,5*

Mass VI staat voor mij op eenzame hoogte, maar verder kan dit nieuwe werk van Amenra prima wedijveren met de rest van het oeuvre. Deels is dat, in mijn optiek, te danken aan Caro Tanghe, de poeslieve zangeres van Oathbreaker die zich ook op De Doorn van haar charmantste kant laat zien/horen. Het levert een geweldige dynamiek op met de stem van Colin en de intense sludge van de band, met aan de andere kant van het spectrum de uitgelezen rustpunten, gepaard gaand met spoken word-poëzie van frontman Colin H. Van Eeckhout, wiens dictie indrukwekkend op me overkomt.

Het lijkt me dat de band, in tegenstelling tot de Mass-platen, meer inzet op de opbouw, het in balans houden van de spanningsboog, het spelen met hard en zacht. Dat maakt de archetypische uitbarstingen soms des te sterker overkomen. Tegelijkertijd heb ik net wat meer affectie met het oudere songmateriaal, maar dat is een persoonlijk dingetje natuurlijk. En dat doet niets af aan de klasse van deze plaat.

4 sterren

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Het wordt dringen in mijn top 20. Toegegeven, aanvankelijk moest ik even wennen aan deze worp van Amenra, niet in de laatste plaats door het gebruik van de Nederlandse taal. Maar voor dit album geldt zeker dat tijd een gunstige factor heeft. Nog steeds groeit mijn waardering voor 'De Doorn' met elke luisterbeurt en dan vooral het hartverscheurend mooie 'De Evenmens'. Wat een spanningsboog weet de band hier op te bouwen. Het andere hoogtepunt voor mij is Voor Immer. Ook hier speelt de band met dynamiek en weet men door het geraffineerd veranderen van accenten gedurende de riffs de luisteraar te boeien.

Groot minpunt van dit album is de erbarmelijke kwaliteit van deze persing. In de stille passages is zoveel ruis te horen dat de luisterbeleving danig wordt verminderd. Hopelijk kan een grondige reiniging dit verbeteren.

Score: 86/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Dvne - Etemen Ænka (87)
8. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Amenra - De Doorn (86)
10. Kauan - Ice Fleet (85)
10. Frost* - Day And Age (85)
12. Cult Of Luna - The Raging River (84)
12. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
12. Dordeduh - Har (84)
15. Epica - Omega (83)
15. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
15. Styx - Crash Of THe Crown (83)
18. Empyrium - Über den Sternen (82)
19. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
19. Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Wauw, wat is dit een geweldige plaat zeg! Eerder albums van deze band hadden lang niet zo een grip op mij. Heerlijk het gesproken woord tijdens de nummers afgewisseld met de rauwe vocalen. Daarnaast is het muzikaal spannend bouwt het heerlijk op. Genieten.

Ik had nog niet gereageerd, zag ik, maar bij dezen. Dit was mijn nr1 van afgelopen jaar. In het begin moest ik wennen. Het was anders. Nederlandsch. Ik vreesde zelfs dat het pretentieus was. Poëzie is niet altijd mijn ding, zeg maar.
Maar het viel alleszins mee. De opbouw van de nummers is fenomenaal. Caro is een meerwaarde. "De Evenmens" is een fantastisch verhaal dat bestaat uit meerdere hoofdstukken. Ik ken weinig nummers waarin zoveel emoties en gevoelens zitten. Kippenvel tot op het bot. Ook akoestisch in de 2metersessies blijft het (als een) huis staan. En onlangs live in Utrecht was het ook fantastisch. Wat een pracht.
Maar dan... Ik kan slecht omschrijven hoe mooi de tekst is van "Voor Immer". Laat staan de muzikale ondersteuning. "Mirror Reaper"- achtige klanken. De zang. Heerlijk. Dan de uitbarsting. Het gekrijs. Het gevoel. Zo intens. Buitengewoon.
Wat een plaat. Daar waar ik dacht dat het niet beter kon na alle "Masses" blijft Amenra zich telkens door ontwikkelen. Fenomenaal. Ben erg benieuwd hoe zich dit door zet.

Voor Immer is bittere tranen wenen hè, Johnny Marr?

Deze komt nu in de late uurtjes wel even intens hard binnen zeg. Godverdomme wat een plaat is me dit toch weer.

De sfeer is zo broeierig, beklemmend, verstikkend en donker; heerlijk. Bij beluistering van De Doorn krijg ik herhaaldelijk het idee alsof Amenra hun muziekstijl op deze plaat tot in den perfectie in de vingers heeft gekregen in termen van dosering, energie, consistentie, sfeerschepping en dynamiek. Het gebruik van Nederlands-Vlaamse poëzie is een meesterzet gebleken. Aanvankelijk was ik enigszins sceptisch op die keuze, maar hoe meer ik over de teksten na ga denken, hoe mooier ze worden en harder ze binnenkomen.

Het is lastig om een favoriet aan te vinken op deze plaat, aangezien ik van mening ben dat dit Amenra's meest consistente plaat tot dusverre is in termen van kwaliteit. Als ik dan toch met het mes op de keel zou moeten kiezen, zou het een strijd tussen De Evenmens en Voor Immer worden. Hoewel tekstueel gezien De Evenmens mij persoonlijk ontzettend diep raakt, verhaalt Voor Immer over een tragische geschiedkundige passage, hetgeen mij als geschiedkundige ontzettend hard raakt. Lastig kiezen, maar het doet er eigenlijk ook niet toe.

Deze plaat is fantastisch en moeilijk te overtreffen, alhoewel Amenra heeft bewezen zichzelf keer op keer opnieuw uit te kunnen vinden op elk nieuw album. We gaan zien hoe lang het duurt voordat de Belgen ons trakteren op een nieuw amalgaam van hartverscheurende, sfeerovergoten, duistere melancholisch pijnklankpalleten. Voorlopig ben ik hier nog wel even zoet mee.

Tjeezus jonges, waarom "ontdek" ik dit nu pas...
Kijk nu Amenra | A Flood of Light => Indrukwekkend

En dan deze Amenra - Hellfest 2023 | ARTE Concert