The Search - Deranged Minds Unite (2007)

Weet je al dat er een tweede plaat van ze is viking?

Sterker nog ze hebben al drie albums gemaakt nl:

The Search - The Search ,The Search - Deranged Minds Unite en The Search - Bloodbathe & Bazaar Of Lush Loose Limbs uit 2006. De laatste is een samenvoegsel van twee mini albums eigenlijk. Van het laatste album hierboven genoemd ook al wat nummers gehoord en vooral Teardrop Tension is van een betoverende schoonheid.

Deze plaat is een stukje rustiger dan The Search. De mooie gitaarrifs, die voor dat mooie donkere sfeertje zorgen, zijn hier ook een stuk minder prominent aanwezig. De band klinkt hier minder postpunk/new wave-achtig dan op The Search, en gaat wat meer richting indie-rock. Het niveau van The Search wordt hier niet gehaald, maar desondanks nog een mooie plaat. 4*

Tot dusver de minste van The Search,al heb ik nog niet het volledige album van ze gehoord.Vind deze voorlopig ook minder dan het prachtige Bloodbathe Bazaar Of Lush Looise Limbs die als beoordeling een 4,5* van mij krijgt.

Deranged Minds Unite krijgt voorlopig dus(denkbeeldig) 4*

available to download entire album on last.fm from today.
sshhhh....don't tell the record company...

don't worry ; we won't razmig

Dat zullen die jongens leuk vinden van Lonaly Records in Zweden, die hebben er geld in gestopt om deze plaat uit te brengen. Als de band dit zelf al doet dan is het ook meteen duidelijk waarom geen platenmaatschapij hier ooit geld in gaat stoppen. Dat is meteen over en sluiten, wel jammer overigens want het is een leuke band.

Ach, wie weet is het gewoon een manier om de muziek aan de man te brengen.

Dit is toch duidelijk allemaal wat minder dan de twee voorgangers. Maar toch, het luistert lekker weg...

Niet duidelijk minder maar wel ietsje minder of anders, ze hebben de hooge standard van The Search (2004) en Bazaar of Lush Loose Limbs net niet gehaald. Maar toch is het een heel goede en misschien ook een groeiplaat dat vakker beluisterd moet worden.

Groeiplaat is een woord dat ik hier wel vaker lees, maar ik vind dat maar een beetje een 'ongemakkelijke' term eigenlijk. Dat klink mij een beetje teveel alsof je je moet dwingen om iets alsnog goed te gaan vinden als je er maar vaak genoeg naar luistert. Wat ik bij deze plaat wél heb is dat ik constant twijfel over mijn definitieve cijfer, alhoewel het er nu toch naar uitziet dat ik 'm gewoon op 3,5* vastpin.

Aangezien ik het debuut zo goed vond en ook Bloodbathe & ... me ook nog wel beviel, heb ik deze cd ook heel veel kansen gegeven. Dat wil zeggen; zo'n 30-tal keer beluisterd en 't vreemde is dat mijn oordeel bij bepaalde tracks radicaal lijkt om te slaan naarmate ik kritisch luister, dan wel me laat meedrijven door het gevoel dat het bij me oproept. Foxes Of Kalahari is een goed voorbeeld hiervan. Dat heb ik in mijn iTunes eerst op 3* gezet. Dan toch op 5*. Later weer op 4* etc... Het is zo'n nummer dat menig objectief luisteraar zal bestempelen als heel doordeweeks. Sommigen zullen zelfs plaatsvervangende schaamte voelen bij het beluisteren van de lyrics. Anderen zullen de muzikale opbouw maar matig en zelfs vervelend vinden (met dat drumloopje). Maar dan denk ik vervolgens: "Fuck all that, het pákt me". Die pianoakkoorden in het begin ; wanneer hij zingt: This place is an open zoo, and I'm miles way from you. Het is gewoon zo'n heerlijk eerlijk nummer!

De nummers die ik als favoriete tracks heb aangeduid zijn Back To The Playground, Chimera en Mirages & Illusions. Het nummer dat de meeste beluisteringen krijgt op last.fm (zijnde: Shadow) vind ik dan weer helemaal niet zo goed, hoe vaak ik 't ook beluister. Het pakte me in het begin niet en nu dus nog altijd niet. Idem voor het nummer dat hier het meeste stemmen krijgt, Strangers. Muzikaal gezien misschien wel de topper van dit album (vooral die melodie vanaf 2:07), maar in z'n geheel spreekt het me ook niet voldoende aan.

Over het algemeen vind ik deze plaat is zijn geheel te rustig en te weinig pit hebben om een topper te worden. 3.5* dus.

Prachtig plaatje van The Search. Ten opzichte van het debuut beweegt dit album zich meer in de richting van dreampop (wat een afschuwelijke term is dat toch; wordt ook vaak gebruikt in verband met The Church ).
Is dit plaatje nu zo rustig? Ik vind het wel meevallen; er staan een redelijke hoeveelheid songs op die een behoorlijk tempo hebben (hoger dan op het debuut meen ik) en daarnaast wat luisterliedjes. Wel is het gitaarwerk een stuk cleaner dan op het debuut.
Het knappe aan deze cd vind ik dat het bol staat van de puntige pop/rock songs die allemaal zo rond de 3 minuten klokken en desondanks kop, staart, intermezzo's en wat dies meer zij hebben. De heerlijke synths doen soms aan de prachtig opkomende synths van The Sound op From the Lions Mouth denken.
Meesterwerk? Hmm, dat is wat overdreven misschien, maar een meesterlijk werkje vind ik dit zeker wel.

Al is de wave glad gestreken blijft het toch een fijne plaat om af en toe eens op te zetten. The Search maakt weliswaar geen "post-punk" meer - al vond ik The Search nooit echt een donker sfeertje hebben, ook bij de eerste albums niet - maar dit album bevat gewoon kwalitatief goede popmuziek!