Dog Eat Dog - All Boro Kings (1994)

Heb ze vorig weekend nog gezien op Festiv'Halle. Ik ben vooraan plaats gaan vatten en kapotte sandalen (ik weet het, ik zag er niet uit als een dog eat dog-fan), een blauw oog, een schaafwonde aan de knie en een paar blauwe plekken aan overgehouden. Ik ken ze enkel van deze en de opvolger play games.
deze vind ik toch behoorlijk goed, hoor. vooral no fronts en funnel king
3,5*

Goh zeg, dat is lang geleden. Toen ging ik er helemaal te gek op. Pas hoorde ik in de kroeg nog 'No Fronts'. Ik kon ook de tekst nog, die natuurlijk niet zo heeel moeilijk is . Dus nog 1 keer meegebruld. Ik dacht nog: dat was nog eens lachen.. Dog Eat Dog... Blijft toch een leuk schijfje voor jeugdcentiment.

die gasten klonken idd erg lekker maar de plaat die op deze volgde bleek wat een eendagsvlieg deze band was

Moest ik hem nu beluisteren, zou ik er juist 2 sterretjes voor over hebben. Ik herinner me echter dat ik deze echt kapot gedraaid heb op mijn 15de, daarom een ster erbij....
Ik herinner me ook een leuk optreden op dynamo open air in Eindhoven, ik weet niet meer wanneer (ik geloof dat het festival toen zijn 10 jarig jubilee vierde), maar wel dat we op zondag helemaal zijn weggeregend en dat de affiche toen fenomenaal was.

luister bijv no fronts nu nog eens
de stijl is aal 23 keer overgedaan en beter, dwars eroverheen

vreselijk gedateerd dit

Na het vooral grappige Mucky Pup besluit het grotendeels van de band om te starten met het iets wat serieus klinkende Dog Eat Dog.
Hun eerste album vond ik toch wel een sterk album.

If These Are Good Times opent sterk met die saxofoon. Verder klinkt het als een combinatie tussen Red Hot Chili Peppers (toen ze nog funky waren), Beastie Boys en (ahum) The New Kids On The Block.

Think is muzikaal gezien een stapje ruiger, alleen komt die drum wel erg blikkerig naar voren, waardoor het ook een beetje als een demo over komt. Wat had dit een stuk beter gemixt kunnen worden. Echt een gemiste kans.

Het volgende nummer geeft mij echt veel energie. Ik kon altijd helemaal los gaan op No Fronts, erg veel op gedanst tijdens het stappen. Weer die geweldige saxofoon, maar die drumpartij??
Die break halverwege maakt weer veel goed. Echt een festival nummer. En ik heb dus mogen ervaren dat die dan erg strak klinkt.

Pull My Finger is op en top The Red Hot Chili Peppers. Trouwens jammer dat hun gitarist het nu niet meer aan durft om ruigere nummers te maken. Het had voor mij allemaal nog een stukje sneller gemogen. Weer een heerlijk nummer.

Who's The King? is voor mij het beste nummer op dit album, en heeft ook wel de vibe van een Biohazard. Verder hoef ik hier weinig over te zeggen. Crossover zoals hij bedoelt is. De rap er doorheen is eenvoudig, maar treffend.

Bij Strip Song zit een bekend strip melodietje verwerkt. Leuk gedaan, maar niks bijzonders. Nodigt volgens mij ook niet echt uit om te strippen.

De baspartijen van Queen beloven erg veel, maar hier had ook duidelijk meer in gezeten, al blijf ik gecharmeerd door de saxofoon, al blijft de ergernis voor de drum.

Gelukkig slaan ze goed terug met In The Doghouse, maar dit had ook sneller en strakker gekunnen. Live klinkt het echt geweldig.
Het einde is weer heerlijk funky.

Bij Funnel King is het refrein het mooiste. Hier hoor ik nog duidelijk hun vroegere band Mucky Pup door heen. Ook de tekst had van hun kunnen zijn geweest.

En dan sluit dit toch wel korte album alweer af met What Comes Around, waar ze grappig genoeg zingen dat ze niet The New Kids On The Block zijn. Nou, ik heb wel eens getwijfelt, want die vergelijking is wel te maken (on speed, dan wel).

Helaas lukte het Dog Eat Dog vervolgens niet om echt door te breken. De volgende albums wisten niet te overtuigen.

ik snap de biohazard vergelijking nog steeds niet helemaal dit is toch wle wat softer dan biohazard desondanks toch een rauw album wat ik nog steeds te gek vind na 3 jaar

Leuke muziek. Een beetje een soort Beastie boys II voor mij. Het heetf een beetje dezelfde eeuwige puber sfeer.

Beetje jeugd sentiment dit, leuk skaters rock/punk/crossover bandje.
No Fronts was natuurlijk een grote hit en is best lollig nog.
Ik vind het allemaal niet super geweldig meer, toentertijd vond ik het echt geweldig. Live was het ook best leuk.
Nee het komt nu echt niet hoog meer uit: 2,5*

Overigens lijkt dit in de verste verte niet op Biohazard. Laatstgenoemde is veel ruiger en meer een hardcore band met ook geheel andere fanbase. Dit is meer een funband en lijkt qua stijl meer op Limp Bizkit, Thumb en dat soort bandjes.

ik hoor echt Biohazard in nummers terug.
Biohazard heeft wel degelijk crossover invloeden en is best toegankelijk.
Bands als Madball, Downset en Sick Of It All klinken bijvoorbeeld een stuk ruiger.

Ik vind sick of it all en madball meer in het straatje biohazard, Downset ken ik eerlijk gezegd niet.
Dogeatdog vind ik teveel op de fun of it gericht dan deze bands die meer politiek kritische teksten maken. Maar goed ongetwijfeld zijn er invloeden

YouTube - Downset Anger

YouTube - Downset - Empower

Downset vind ik maar een flauwe rap/rock combinatie.

Dog Eat Dog was ontzettend gaaf en energiek op de festivalpodia, maar op plaat weet het me maar mondjesmaat te boeien. Voor af en toe voor de herinnering is het wel leuk om eens te draaien. Het springerige Who's The King vind ik dan nog de aardigste track op de plaat.
Biohazard is weer veel steviger en grimmiger dan het luchtige Dog Eat Dog.

En bij dat nummer legde ik dan ook de link met Biohazard.

[quote]Edwynn schreef:
Downset vind ik maar een flauwe rap/rock combinatie.quote]

Werd in onze vriendenkring toch meer geapprecieerd dan Dog Eat Dog. Had mss ook met imago te maken. Downset was stoerder, meer kwaad en "cooler", waar Dog Eat Dog toch meer plezier en vrolijkheid uitstraalde. En in de pubertijd opteer je dan meestal voor het eerste he!

Ik houd best van rap/hip hop. Ik houd van rock en metal, maar de combinaties stellen mij in de meeste gevallen ontzettend teleur.
Zeker die gevalletjes die de intensiteit van gangster rap wilden combineren met metal. Maar dat is een zeer persoonlijke mening.

@deric raven
Het was niet bedoelt om je observatie onderuit te schoffelen. Er zijn uiteraard overeenkomsten maar ook heel duidelijke verschillen. Het zwaardere van Biohazard bevalt mij beter.

Heb ik verder ook geen moeite mee, anders heb ik hier op de site niet veel te zoeken.
Ieder ervaart een album anders; die discussie die er uit voort komt, is ook amusant.
Ik hoor het ook vooral bij Who's The King terug.
Ik zeg nergens dat het hele album op Biohazard lijkt.
Dat nummer wordt dan ook door liefhebbers van het stevige werk genoemd als beter nummer van het inderdaad softere Dog Eat Dog.
Nu worden ook weer andere bands benoemd die een beetje in het vergeethoekje staan.
Prima toch.

Erg leuk, vrolijk debuut van Dog Eat Dog. No fronts is natuurlijk het bekendst, maar van nummers als In the doghouse, Who's the king en If these are good times valt net zo goed te genieten. Ik heb hier goede herinneringen aan, maar gelukkig is de muziek anno 2010 nog steeds dik in orde. Opvallende rol voor de saxofoon, die elk nummer op dit album verrijkt. (Het is waarschijnlijk onnodig om te zeggen dat dit album hier gruwelijk ondergewaardeerd wordt.)

"All Boro Kings" is voor mij echt guilty pleasure/jeugdsentiment. Toen ik jong was (wow wat klink ik nu oud) was dit ongekend populair. Ik heb ze ooit nog eens ergens live gezien en sindsdien moet ik daarom bekennen dat ik altijd een zwak heb gehad voor dit sympathieke bandje.

De uitschieters zijn "No Fronts", en "Who's The King", maar de aanstekelijke gitaarriffs (niet altijd de meest originele, maar toch) vliegen je geregeld (over het hele album) om de oren.

Ik heb de combinatie van gitaar en saxofoon altijd een interessante gevonden en door het te verpakken in dit hardrock/metal//rap jasje ontstaat er een lekkere crossover waar het plezier vanaf spat.

Heb een kaartje gewonnen voor het concert aankomend weekend in Haarlem. Nooit gedacht dat ik 18/19 jaar na data dit stukje jeugdsentiment nog eens live zou gaan zien.

En bij herbeluistering klinkt het veel leuker dan ik me herinnerde. De singles No Fronts en Who's The King steken er wel wat bovenuit, maar de rest blijft ook een fijne, voor die tijd gebruikelijke, crossover tussen rock en rap.

In die tijd ook een prima liveband.

24 april komen ze voor een optreden in de Pul in Uden.
Hoewel het nu nogal puberaal en gedateerd aandoet, blijft het voor mij wel een stukje nostalgie.
Ik twijfel of ik ze dan nog eens ga bekijken of toch maar de herinneren blijf koesteren.
De corn dreads van zanger/rapper John Connor doen momenteel net zo gedateerd aan als hun muziek.

Urgh... 2,95* gemiddeld. Dat verdienen ze echt niet. Naast de 2 grote hits zijn nummers als Pull My Finger, Strip Song, Queen en Funnel King van hetzelfde niveau. Of het moet zijn dat er hier velen komen stemmen die gewoon niet houden van het soort feestjes dat men in de clubs van NY op touw zette.

Eens, 2,95 dat verdienen ze echt niet hoor, eerder 2,5
Live waren ze best goed inderdaad, heb ze meerdere keren gezien.
Maar als ik het nu terug hoor, is het toch niet bepaald goed.

In de jaren negentig was No Fronts een enorme hit, werd veel gedraaid op feestjes en en ik heb er ook vaak op staan springen. Dit album heb ik toentertijd ook gekocht, lang niet gedraaid maar vandaag toch maar weer eens opgezet, blijft leuk deze crossover met saxofoon, het werd toen ook wel skate muziek genoemd volgens mij.
Live komt het inderdaad wel beter over, op album klinkt het iets tam en productioneel ook wat matig. Maar goed, vooral jeugdsentiment voor mij dit en daar is niks mis mee.

Als deze plaat een paar jaar later was uitgebracht, dan zou het een groot succes geweest zijn, ze waren te vroeg, hun tijd vooruit.....

Dat lijkt me onzin, dit album was al een aardig succes en hun grootste hit is van dit album afkomstig, die ook nog eens werd grijgedraaid op de radio en mtv/tmf.

Ze waren hun tijd niet vooruit, de combinatie rap, punk en rock (of skate muziek, zo u wilt) bestond al een stuk langer, het toepassen van de saxofoon was wel een grappige toevoeging maar ook niet meer dan dat. Dog Eat Dog heeft prima leentjebuur gespeeld bij de populaire acts van destijds en daar is niks mis mee, dit plaatje is even leuk maar biedt voor mij te weinig afwisseling en diepgang om te blijven boeien.

En daardoor stonden ze in 1995 op Lowlands. Lijkt me toch wel redelijk succesvol ja.

Hoewel dit niet helemaal mijn ding is, toch een genietbaar album. Mijn versie heeft heeft 1 track meer.

Gewoon een hele goede plaat. Ook na al die jaren niets aan kracht ingeboekt. Nummers zitten goed in elkaar en het klinkt heerlijk fris. Prima plaat!

De saxofonist redt de meubelen hier.

Jeugdsentiment deze band. Na de hele grunge stroming en hype waar ik begin jaren negentig wild van was werd deze opgevolgd door alle skate-punk, hardcore en rapmetal bands. Leuke tijd. Dog Eat Dog was daar één van, een wat luchtiger bandje dan de wat serieuzere band als bijvoorbeeld Downset of Biohazard die ik veel luisterde. Nu klinkt het allemaal wat gedateerd maar nog steeds best lekker. Ik heb ooit tijdens uitgaan in Amsterdam nog eens een biertje met ze gedronken toen ik ze in Korsakof tegen kwam, ze hadden net in de Melkweg gespeeld. Ontzettend sympathieke lui.