The Members - At the Chelsea Nightclub (1979)
mijn stem
10 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Virgin
-
Electricity (3:42)
-
Sally (2:55)
-
Soho-A-Go-Go (3:56)
-
Don't Push (3:54)
-
Solitary Confinement (5:57)
-
Frustrated, Bagshot (1:56)
-
Stand Up and Spit (3:40)
-
The Sound of the Suburbs (3:53)
-
Phone-in Show (4:49)
-
Love in a Lift (4:56)
-
Chelsea Nightclub (2:21)
-
Fear on the Streets * (3:32)
-
Solitary Confinement * (3:53)
-
Rat Up a Drainpipe * (3:08)
-
The Sound of the Suburbs [Single Version] * (3:16)
-
Handling the Big Jets * (4:30)
-
Offshore Banking Business [7" Single Version] * (3:13)
-
Solitary Confinement [Virgin Single Version] * (3:40)
-
Offshore Banking Business / Pennies in the Pound [12" Version] * (6:26)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
41:59
(1:13:37)
0
geplaatst: 1 juli 2007, 08:08 uur
The Sound of the Suburbs is een lekker punk nummer. Maar dan best vrolijk en dansbaar.
0
geplaatst: 14 augustus 2024, 08:57 uur
The Members, punkband behorend tot de eerste Britse golf, zij het pas twee jaar na de eerste van The Damned debuterend. Dit met At the Chelsea Nightclub. De groep ontstond in Camberley in de periferie van Londen, een plaats die pas in de 19e eeuw ging groeien dankzij de komst van een tweetal kazernes / army institutes, leert Wikipedia.
Doet dat ertoe? Jazeker: de groep maakte met één nummer furore, te weten The Sound of the Suburbs dat perfect de sfeer van zo'n voorstadje beschrijft. Het haalde in maart 1979 #12 en kreeg een tweede leven in 1991 als titellied van deze verzamelaar met meer groepen uit voorsteden.
Ander leuk feitje: bassist is Andrew Lillywhite, broer van de bekende producer Steve. Die zat dan ook achter de knoppen bij dit helder geproduceerde plaatje.
Als album komt At the Chelsea Nightclub sloompjes op gang met het instrumentale Electricity. Gaandeweg het album wordt duidelijk dat dit niet de ruigste punk is én dat lichte ska en reggae zijn geïntegreerd, zoals de trend in 1979 (The Police, Blondie, Fischer-Z) begon te worden. Reggae klinkt in het refrein van het uptempo Sally, waarmee het album op stoom komt. Met bovendien een fraaie tekst uit het leven van iemand voor wie het leven open ligt: "Everybody's got a day dream, I bet you got one too!"
Energiek is het zeker, vriendelijk ook. Don't Push bijvoorbeeld met z'n skapunkrock. In het vlotte Solitary Confinement blaast een sax mee, in Frustrated Bagshot klinkt in het intro rockabilly.
Over het gehele album de nodige meebrulrefreintjes zoals Sham 69 ook zo goed kon, maar dan... wat keurig. In Stand up and Spit klinkt zelfs dub-reggae, zo sterk had die binnen de punk / wave tot dan toe nog niet geklonken (The Slits debuteerden in september dat jaar).
De hitsingle is dus heel sterk (hier de videoclip) en hetzelfde geldt voor live-afsluiter Chelsea Nightclub, waar meer energie uit de groef spat.
In april '79 werd non-albumsingle Offshore Banking Business #31, in mei klom het album naar #45. At the Chelsea Nightclub? Leuk en (te?) lief, ergens tussen The Jam en The Clash. De groep zou redelijk succesvol blijven, zeker in eigen land en Australië. Bovendien nog altijd actief, ondanks het overlijden van zanger Nicky Tesco in 2022.
Mijn reis door punk en wave kwam van de tweede van Magazine, volgende station is New Values van Iggy Pop.
Doet dat ertoe? Jazeker: de groep maakte met één nummer furore, te weten The Sound of the Suburbs dat perfect de sfeer van zo'n voorstadje beschrijft. Het haalde in maart 1979 #12 en kreeg een tweede leven in 1991 als titellied van deze verzamelaar met meer groepen uit voorsteden.
Ander leuk feitje: bassist is Andrew Lillywhite, broer van de bekende producer Steve. Die zat dan ook achter de knoppen bij dit helder geproduceerde plaatje.
Als album komt At the Chelsea Nightclub sloompjes op gang met het instrumentale Electricity. Gaandeweg het album wordt duidelijk dat dit niet de ruigste punk is én dat lichte ska en reggae zijn geïntegreerd, zoals de trend in 1979 (The Police, Blondie, Fischer-Z) begon te worden. Reggae klinkt in het refrein van het uptempo Sally, waarmee het album op stoom komt. Met bovendien een fraaie tekst uit het leven van iemand voor wie het leven open ligt: "Everybody's got a day dream, I bet you got one too!"
Energiek is het zeker, vriendelijk ook. Don't Push bijvoorbeeld met z'n skapunkrock. In het vlotte Solitary Confinement blaast een sax mee, in Frustrated Bagshot klinkt in het intro rockabilly.
Over het gehele album de nodige meebrulrefreintjes zoals Sham 69 ook zo goed kon, maar dan... wat keurig. In Stand up and Spit klinkt zelfs dub-reggae, zo sterk had die binnen de punk / wave tot dan toe nog niet geklonken (The Slits debuteerden in september dat jaar).
De hitsingle is dus heel sterk (hier de videoclip) en hetzelfde geldt voor live-afsluiter Chelsea Nightclub, waar meer energie uit de groef spat.
In april '79 werd non-albumsingle Offshore Banking Business #31, in mei klom het album naar #45. At the Chelsea Nightclub? Leuk en (te?) lief, ergens tussen The Jam en The Clash. De groep zou redelijk succesvol blijven, zeker in eigen land en Australië. Bovendien nog altijd actief, ondanks het overlijden van zanger Nicky Tesco in 2022.
Mijn reis door punk en wave kwam van de tweede van Magazine, volgende station is New Values van Iggy Pop.
* denotes required fields.
* denotes required fields.