Spiritbox - Eternal Blue (2021)

De band ontdekt dankzij het geweldige Rule of Nines, wat helaas niet op dit album staat. Maar het trok me direct en dus ook de rest van de singles eens opgezocht. En die klinken erg fijn. Erg benieuwd naar het album in ieder geval.

Het album is ondertussen uit en heeft hier al een aantal keer de revue gepasseerd. De stevige metalcore knalt heerlijk uit de speakers. Bang om te stevig te klinken zijn ze in ieder geval niet, hoewel er in de nummers van mij wel wat meer afwisseling had gemogen. Tot zover blijft Rule of Nines me toch beter bekoren. Vervelend klinkt het allerminst, komende tijd maar eens zien hoe lang deze in de playlist blijft hangen.

De hype voor dit album in moderne metalkringen is krankzinnig groot. Spiritbox levert absoluut een fijn debuutalbum af met Eternal Blue. Is het een plaat die een ware aardverschuiving in metalcore veroorzaakt zoals soms gesuggereerd wordt? Nee, dat niet.

Het album valt vrij makkelijk te beschrijven. De hoofdmoot zijn donderende ''to the point'' atmosferische melodieuze metalcoretracks met licht djenty ritmiek à la TesseracT en de poppy vocalen van Courtney LaPlante, die deze plaat toch wel naar een hoger niveau schopt. Ze klinkt kraakhelder en levert sterke melodieën die ook echt in je hoofd blijven hangen. Er zit ook veel emotie in haar stem, vooral in albumhoogtepunt Constance dat voor mij wel echt een parel is en toch wel redelijk met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Prachtige atmosferische track die me zelfs wat doet denken aan Deftones. Aan de andere kant heb je brute lompe metalcoretracks met een deathcorerandje als Silk in the Strings en Holy Roller, waarvan ik niet snap dat deze tracks achter elkaar zijn gezet. Die hadden beter door het album heen verspreid kunnen worden, waardoor er meer afwisseling is tussen de melodieuze metalcore en de brute metalcore in de flow van het gehele album.

Het geheel is verpakt in een galmende elektronische saus. Echt een moderne metalcoreplaat waar rauwe randjes niet aan de orde zijn. Dat is vaak een probleem voor mij, maar ik merk dat het songmateriaal mij hier echt overtuigt en het geluid in zijn voordeel werkt voor de vocalen van LaPlante. Wat wel jammer is, is dat Rule of Nines en Blessed Be niet op de plaat staan, dit zijn allebei sterke tracks die in de albumsound van Eternal Blue passen. Die hadden gemakkelijk op de plaats van Yellowjacket en Silk in the Strings gekund, die ik beschouw als de zwakkere tracks van de plaat.

Indrukwekkend debuut. Deze canadese band laat een smakelijk mengsel van lompe deathcore en zweverige popmuziek horen, met een hoofdrol voor zangeres Courtney LaPlante, die hier duidelijk volledig op haar plaats is. In de brute stukken blaast zij je moeiteloos van de sokken met haar intense grunts en in de melodieuze passages pakt zij je volledig in met haar zwoele zangstem. Het is overigens wel jammer dat het album voor ongeveer tweederde bestaat uit wat meer radiovriendelijk werk dat, hoewel tot in de puntjes verzorgd, de dynamiek een beetje verstoort. Hoe goed die tracks ook zijn, het is vooral het zwaardere beukwerk dat overtuigt. Niettemin een fijne plaat, die veel belooft voor de toekomst.

Uiteindelijk valt de band toch wat tussen wal en schip voor mij. Ze gaan of hard of zoet. Beide doen ze heerlijk, maar daar is het ook wel mee gezegd. Waar de plaat hard gaat lijkt dat het enige te zijn wat ze kunnen. Dan wel op een gepolijste manier. Ze vervallen daar veelvoudig in een 'wall of sound' stijl waardoor het op den duur vermoeiend wordt om te luisteren. De meer zoete stukken zijn typische ballad achtige nummers waarbij ze bang zijn om echt af te wijken van de rest. Waardoor die nummers ook doordrenkt worden van electronica om alsnog een 'wall of sound' te krijgen.

Dat laatste zorgt ervoor dat ik minder vaak naar de plaat terugkeer. Er zit namelijk weinig in wat echt de aandacht grijpt. Het is daarom jammer dat Rule of Nines niet op het album staat, of een soortgelijk nummer. Daar combineren ze beide kanten namelijk erg sterk en is de afwisseling veel genietbaarder. Voor enkele nummers bevalt het prima verder en het is in hun voordeel dat ze een relatief korte plaat hebben gemaakt. Maar ergens had ik hier toch wat meer van verwacht. De hype was dus vooral erg een hype, afwijken of vernieuwen van het genre doen ze niet.

Interessante plaat, al moet ik wat wennen aan de hierboven al meermaals aangehaalde afwisseling en contrast tussen het "zoete" en harde in dit geval. Waar dat bijv. bij Between the Buried and Me - Colors II en Rivers of Nihil - The Work duidelijk bijdraagt aan en onderdeel is van de (progressieve) sfeer van het album als geheel, is dat hier niet het geval...

Zeker interessant genoeg om in de gaten te houden !

2 ex leden van de laatste incarnatie van iwrestledabearonce (zang & gitaar), ik vond al dat de zang mij "bekend" aandeed..

Best een lekkere plaat. Naar verloop gaat het me wat vervelen, maar de grote contrasten vind ik wel leuk. Met name de vrouwenstem vind ik een beetje eentonig worden. Dit doe me vooral denken aan Oceans of Slumber, alleen vind ik dit technisch wat beter in elkaar zitten (voor zover ik me in herrineren, heb OoS lang niet meer gehoord)

Groep die het duidelijk moet hebben van de variaties van poppy naar extreem en/of omgekeerd. Als het wat lang clean en braaf blijft, begint het iets te veel op te vallen dat de zangeres een vrij saaie/eentonige cleane stem heeft die je iets te snel beu wordt. Als ze naar hard gaan, wordt het wel lekker bruut, maar als ze dat te lang volhouden, valt weer op dat ze eigenlijk maar 1 harde versnelling hebben en daarbinnen ook niet echt kunnen variëren.

Het wordt daardoor een erg doordacht en berekend product. Nu zijn er veel meer albums doordacht en berekend, maar de kunst is natuurlijk om dat niet te veel te laten opvallen. Begrijp ook niet goed waarom dit zo'n hype was, toch allemaal wel eens eerder gehoord.

Indrukwekkend

https://www.youtube.com/watch?v=zMnfkW9UZc4