Propellerheads - Decksandrumsandrockandroll (1998)

Hier was ik indertijd wel redelijk enthousiast over, maar de tekortkomingen waar ik me toen ook al van bewust was springen twintig jaar later des te duidelijker in het oog: bijna elk nummer gaat te lang door, er staan veel te veel nietszeggende nummers op zodat ook het album als geheel (veel) te lang duurt, en de drums klinken heerlijk maar voegen eigenlijk toch niet zo veel toe, ook al omdat Will White eigenlijk vrij weinig variatie in zijn partijen binnen de nummers aanbrengt.
        Zelfs de twee meest in het oog springende tracks hebben hier last van. Hoe oud ik ook ben en hoeveel James Bond-films ik ook gezien heb (allemaal), ik krijg nog altijd de koude rillingen wanneer ik die eerste vier noten van de themamuziek daarvan hoor. Zo ook bij de Propellerheads-versie van On Her Majesty's Secret Service, maar wanneer dat nummer eenmaal op stoom is besef ik dat ik eigenlijk net zo lief naar het origineel van John Barry luister, en dan duren ruim negen minuten overbodig arrangement opeens wel héél lang. En History repeating is en blijft een geweldige single en het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar ook dát gaat na de laatste noten van Shirley Bassey nog eens 40 seconden door waar de helft zou hebben volstaan.
        Nou ja, ik geloof niet dat ik veel nieuws zeg, want naast berichten van mensen die dit nog altijd een geweldige plaat vinden lees ik hier ook veel variaties op het thema saai en langdradig. Ook voor mij is dit dus een plaat die te gauw verveelt en dan zelfs gaat tegenstaan; in de woorden van de All Music Guide : "about as close to rock & roll as big-beat techno is going to get", maar helaas heeft deze band niet "the finesse, innovation, or style of the Chemical Brothers".