The City Gates - Age of Resilience (2021)

Blijft toch een van de betere albums van de nieuwe lichting in het postpunk firmament. Ik luister dit album telkens weer met veel genoegen. Dat komt hoofdzakelijk door de pakkende melodieën, en de toch wel sterke songs die beklijven. Niet alle songs zijn even goed, maar over het geheel een heerlijk retrospectief, mede dankzij het mooie uitwaaierende gitaarwerk. Uiteraard schatplichtig aan de vroege jaren 80 Britse postpunk bands als o.a.; The Sound, The Chameleons en Echo & The Bunnymen, maar dat zijn ze allemaal, die hedendaagse bands. Ze houden in elk geval het genre levend en dat doet deze band zeer zeker, en met overtuiging!

Chameleon Day, Premonition, misschien ook iets voor jullie?

The City Gates is een post-punk band uit Montreal, Canada, die bekendstaat om hun meeslepende geluid dat doordrenkt is van melancholie en diepe, atmosferische lagen. In 2021 brachten ze hun album Age of Resilience uit, een werkstuk dat het product is van de uitdagende tijden waarin het werd gecreëerd. Het album straalt een krachtig gevoel van vastberadenheid en doorzettingsvermogen uit, wat de titel perfect weergeeft. Dit album bevat 11 nummers die samen een betoverende reis vormen door verschillende muzikale stijlen en emoties.

Age of Resilience is een fascinerende mix van post-punk, shoegaze en dreampop, met invloeden van gothic rock. De muziek bevat donkere, maar melodieuze elementen, die worden ondersteund door diepe baslijnen, echoënde gitaren en vaak monotone, maar expressieve zang. Dit alles creëert een dromerige, bijna etherische sfeer die zowel introspectief als meeslepend is.

De productie van het album is van hoog niveau, met een geluidskwaliteit die zowel helder als vol is. De gitaren hebben een prominente rol en vormen de ruggengraat van de meeste nummers, met een vleugje reverb en delay die de soundscapes breed en diep maken. De mix is zorgvuldig gedaan, met elk instrument en elke vocale lijn die een duidelijke plaats in het geheel heeft, zonder dat er elementen verloren gaan in de massa. Dit zorgt ervoor dat het album in zijn geheel een consistent en samenhangend geluid heeft.

Nowhere Nagasaki (0:51)
Het album opent met een korte, bijna cinematografische intro. Nowhere Nagasaki is een ambient-achtige track met galm, waardoor het een spookachtige sfeer krijgt. Het voelt als een voorproefje van de donkere reis die de luisteraar te wachten staat.

The Pyre (3:39)
Dit nummer introduceert de typische post-punk sound van The City Gates met mooie zware baslijnen en ritmische drumpatronen. De gitaarpartijen zijn rijk aan textuur en geven het nummer een zekere diepte. De monotone, maar toch expressieve zang past perfect bij de sfeer van het dansbare nummer.

Cape of Good Hope (5:24)
Dit nummer heeft een iets lichtere toon, met een catchy riff die in je hoofd blijft hangen. De fraaie melodielijnen zijn hier prominenter, wat zorgt voor een aangename balans tussen de donkere bas en de heldere gitaarlijnen. Dit is een van de meest memorabele nummers op het album.

Tending a Dead Woman's Garden (5:09)
Een nummer met een hoog tempo. Met een licht dreigende toon draait het nummer om verlies en vergankelijkheid, een gevoel dat versterkt wordt door de melancholische melodielijn. Het nummer raakt een emotionele snaar en nodigt uit tot reflectie.

Le Silence (2:41)
Ook een nummer met enig tempo. En ook dit is een nummer met een enigszins onheilspellende toon, alsof er een storm op komst is. De subtiele synths en zachte gitaarakkoorden maken dit een intrigerende track

Roman Empire (4:33)
Dit nummer brengt de luisteraar terug naar de wat meer traditionele post-punk sound, maar dan wel met een flinke vleug dreampop. De gelaagde gitaarpartijen en dromerige zang zorgen voor een hypnotiserend effect. Dit is een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren om alle nuances te ontdekken.

Siegfried 1969 (3:51)
Siegfried 1969 valt op door zijn dynamiek en energie. Het heeft een opzwepend ritme en krachtige zang die bijna schreeuwt om gehoord te worden. Dit nummer brengt wat rauwheid in het anders zo gepolijste album. En gezongen in het Duits!

Claiming Race (2:53)
Met Claiming Race krijg je een kort maar intens nummer dat je bij de keel grijpt. Het tempo is weer wat hoger en de gitaarlijnen zijn agressiever, wat een gevoel van urgentie oproept. Dit is een nummer dat de adrenaline laat stromen.

Copenhagen (5:31)
The City Gates keert terug naar de melancholie met Copenhagen. De sound is groot en meeslepend, met weelderige gitaarpartijen en een hypnotiserende baslijn. Dit nummer is een ode aan de donkere kant van de stad, zoals de band het zelf zou omschrijven.

Slush (4:15)
Slush brengt een zekere broeierigheid met zich mee. Er zit iets verscholen onder dit nummer. De gitaarmelodieën zijn scherp en de zang is meer expressief, bijna wanhopig. Dit nummer heeft een bepaalde urgentie en emotionele intensiteit die moeilijk te negeren is.

Foghorn's Cry (5:19)
Het album sluit af met Foghorn's Cry, een nummer dat zowel somber als hoopvol aanvoelt. De gitaarpartijen creëren een geluidsgolf die over de luisteraar heen spoelt, terwijl de zang bijna fluisterend een laatste boodschap overbrengt. Dit is een krachtige afsluiting van een zeer gedenkwaardig album.

De teksten op Age of Resilience zijn diep en vaak melancholisch, met thema's die variëren van verlies en vergankelijkheid tot veerkracht en overleven. Ze passen perfect bij de donkere, atmosferische muziek en versterken de emotionele impact van de nummers. De melodieën zijn rijk en complex, met veel gelaagdheid in de gitaarpartijen en subtiele synths die een extra dimensie aan de muziek toevoegen. Wat betreft instrumentale elementen, vallen vooral de gitaartexturen en de gebruik van reverb op. Deze geven het album zijn karakteristieke dromerige, bijna etherische sound.

Age of Resilience is een krachtig en meeslepend album dat een diepe indruk achterlaat. De combinatie van post-punk, shoegaze en dreampop, samen met de donkere, introspectieve teksten, maakt dit een album dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Het is duidelijk dat The City Gates hun sound hebben verfijnd en een werkstuk hebben gecreëerd dat zowel consistent als divers is.

Dit album is vooral aan te raden voor liefhebbers van post-punk en shoegaze, maar ook voor diegenen die van dromerige, atmosferische muziek houden met een donkere rand. Age of Resilience biedt een luisterervaring die zowel verontrustend als geruststellend is, een muzikale reis die je niet snel zult vergeten.

In conclusie, The City Gates heeft met Age of Resilience een album afgeleverd dat niet alleen hun muzikale vaardigheden toont, maar ook hun vermogen om emoties op een diepgaande manier over te brengen. Het is een werkstuk dat zowel in de tijdsgeest past als een tijdloos gevoel van melancholie en veerkracht uitstraalt. Zeker een aanrader voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel intellectueel als emotioneel resoneert..

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl