menu

John Mayer - Sob Rock (2021)

mijn stem
3,40 (82)
82 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Columbia

  1. Last Train Home (3:07)
  2. Shouldn't Matter but It Does (3:56)
  3. New Light (3:37)
  4. Why You No Love Me (4:15)
  5. Wild Blue (4:12)
  6. Shot in the Dark (4:09)
  7. I Guess I Just Feel Like (4:46)
  8. Til the Right One Comes (3:41)
  9. Carry Me Away (2:36)
  10. All I Want Is to Be with You (4:04)
totale tijdsduur: 38:23
zoeken in:
avatar van milesdavisjr
2,5
geplaatst:
Hoewel zeker geen groot Mayer fan ben ik altijd wel weer benieuwd wat de beste man te berde brengt. De verwijzingen naar de jaren 80 waren al alom aanwezig en kunnen nu ook vanuit muzikaal oogpunt bevestigd worden. De galm, de synthesizer - hoewel niet dominant aanwezig - en zelfs de songwriting doen terugdenken aan de tijd van het vele haar, de roze jasjes, instappers en de wat afstandelijke producties. Hoewel de sound van Sob Rock warm is had een wat steviger geluid voor een mooi contrast kunnen zorgen, mijn god wat is dit mierzoet zeg. Dat de rocker in Mayer al enige tijd een winterslaap houdt was al langer bekend maar nu ga ik knikkebollend door het plaatje heen. Het dieptepunt vormt Why You No Love Me, hier durven zelfs boybands hun vingers niet aan te branden, zo ontzettend kitsch en zoet dat de Mayer liefhebber die Continuum nog wel eens opzet zich achter de oren zal krabben. Opener Last Train Home heeft nog wel een bepaalde charme hierna heeft Mayer zijn kruit echter al verschoten en is het moeilijk nog een hoogtepunt aan te wijzen. Met 38 minuten duurt het album wat mij betreft nog veel te lang, een voorlopig dieptepunt in het oeuvre van Mayer.

avatar van Milannn
geplaatst:
Cannabooze schreef:
Last Train Home vind ik toch wel een te gek lied van Toto, uhh John.
Maar die New Light vind ik al sinds dag één een ongekende draak. Jammer dat die bagger erbij komt.

Het blijft zonde. Kun je fantastisch gitaar spelen; laat je het niet horen.


Plus Mayer zwicht ook nog eens voor de uitgemolken jaren 80 hype. De uitverkoop is begonnen.

avatar van Minneapolis
2,5
geplaatst:
Heb ik een memo gemist? Kan iemand mij uitleggen waarom John Mayer ineens de meest gehate artiest van de site is? Nogmaals; ik heb hem links laten liggen na het fijne Room for squares omdat de latere singles mij niks deden. Maar nog altijd sla ik hem veel hoger aan dan 90% van de overige radio artiesten. En dat nieuwe singletje Last train klinkt mij gewoon lekker in de oren (zonder direct hoogstaand te zijn). Toch eens rustig beoordelen of dit album werkelijk "the worst thing ever" is..

avatar van tymuu
3,5
geplaatst:
Ik kan mij compleet vinden in bovenstaande reactie van milesdavisjr. De single Last Train Home vond ik toch wel erg geslaagd en wekte mijn interesse voor dit album. Mijn verwachtingen waren dan ook hoog, maar na de eerste keer luisteren overheerst toch met name de teleurstelling. Last Train Home vind ik nog steeds erg gaaf en ook Shot In The Dark zal ik nog vaker opzetten, maar de rest van het album vind ik veel te soft, veilig en saai. Ondanks dat zijn gitaarwerk en natuurlijk zijn stem af en toe nog best aangenaam zijn, is dit geen album wat ik vaker op zal gaan zetten. Why You No Love Me vind ik echt het dieptepunt en ook het al bekende nummer New Light heb ik gewoon al te vaak gehoord op de radio. Qua sound vind ik deze er ook niet tussen passen. Nee, ik kom nu niet verder dan 2 sterren. Misschien dat ik in de toekomst nog een keer zin heb om Sob Rock op te zetten, maar in plaats daarvan zal ik waarschijnlijk zijn eerdere albums beluisteren.

avatar van vinylbeleving
3,0
geplaatst:
Minneapolis schreef:
Heb ik een memo gemist? Kan iemand mij uitleggen waarom John Mayer ineens de meest gehate artiest van de site is? Nogmaals; ik heb hem links laten liggen na het fijne Room for squares omdat de latere singles mij niks deden. Maar nog altijd sla ik hem veel hoger aan dat 90% van de overige radio artiesten. En dat nieuwe singletje Last train klinkt mij gewoon lekker in de oren (zonder direct hoogstaand te zijn). Toch eens rustig beoordelen of dit album werkelijk "the worst thing ever" is..


Dat gehate artiest gehalte valt volgens mij wel mee. Ik denk dat het de combinatie van release door een grote artiest en opvallend artwork is.
Het artwork is natuurlijk ook geniaal, die dikke knipoog naar de 80's trekt blijkbaar flink aan. Helaas staat de 80's binnen de pop en rock ook bekend als een tijd waarin er flink wat anonieme albums werden uitgebracht, met een of twee sterke singles. Wat mij betreft geldt dat ook voor Sob Rock. Last Train Home is een enorme oorwurm en een echt lekker in het gehoor klinkende track. Typisch zo'n voorbeeld waarvan je de radio harder aanzet als dat liedje voorbij komt. Helaas heeft Mayer inderdaad na de sterke start meteen z'n kruit verschoten. De rest van Sob Rock is werkelijk zo mellow en middle of the road, dat ik de eerste negatieve recensies wel begrijp. Hij hoeft heus geen nieuwe Continuum te maken, of een plaat met uitsluitend blues erop. Ook hoeft Mayer van mij niet constant zijn gitaar talent te tonen. Maar het is wel zuur dat een man die tracks als In Repair, en Slow Dancing In a Burning Room schreef zich er nu zo gemakkelijk van af maakt. Hij kan echt veel beter.
Ik heb het album nu een aantal keer geluisterd, en steeds kon ik halverwege een geeuw niet onderdrukken. Bij een album dat nog geen 40 minuten duurt is dat geen goed teken.
Op elk album van Mayer staan wel tracks die sterker of minder sterk zijn, maar altijd hoorde je wel het vuur, of een bepaalde manier van ingeleefd spel. Op Sob Rock vind ik naast de instrumentatie, zelfs de zang ongëinspireerd en flets klinken. Dit alles maakt wat mij betreft Sob Rock het minst sterke album van Mayer, en klinkt het door z'n titel, artwork en mellow liedjes nu haast ironisch, en zo zal Mayer het toch niet bedoeld hebben?

avatar van Lambchop
5,0
geplaatst:
Last train home is een sample van Eric Clapton - its in the way that you use it. Dit album is echt genieten geblazen. Mooie instrumentatie en zang. Deze ga ik eens flink vaak luisteren komende tijd. Chapeau John.

avatar van Kevin91
4,0
geplaatst:
Hoewel ik vind dat John bij een paar tracks (waaronder het reeds genoemde Why You No Love Me) de plank misslaat, staan er een hoop pareltjes op. De wat lome sfeer en gelikte productie kunnen mij erg bekoren. De track Wild Blue springt er voor mij echt uit en doet me erg denken aan JJ Cale.

avatar van Minneapolis
2,5
geplaatst:
Eindelijk kunnen luisteren. Oké, ik snap de negatieve commentaren op het album grotendeels.
Last train home is niet representatief voor het album, en de hoes wat mij betreft dus ook niet.
Wild blue en I Guess I Just Feel Like vind ik wel alleraardigst. De rest klinkt wel erg melig.

avatar van Cheater_07
3,0
geplaatst:
Het verbaast me altijd dat John Mayer groots uitpakt als hij op het podium staat, maar het op zijn albums toch graag klein houdt, sneller begint met faden, snel door zijn solo's gaat. Blijkbaar is dat nou eenmaal zo en dat is ook weer het geval op Sob Rock. Kan ik over zeuren, of gewoon accepteren... dat laatste ga ik doen, want The Search For Everything is ondanks liedjes van popformaat ook echt wel blijven hangen bij mij.

Ik vind Mayer eigenlijk op zijn best in de Americana/country stijl die hij op Born and Raised en Paradise Valley hanteert. Sob Rock verrast wat dat betreft toch nog wel een beetje: in de productie en keuzes voor sounds en sfeer zit toch een goeie 80's Americana roadtrip vibe verstopt.

Toch stelt dit nieuwste album me een klein beetje teleur... ik had net wat meer verwacht. De nummers zitten goed in elkaar, maar het album is inderdaad wel wat melig (dat steekt ie ook niet onder stoelen of banken) en weinig verrassend.

John Mayer heeft er een paar jaar over gedaan om tot dit nieuwe album te komen. Over een sequentie van tracks is ongetwijfeld lang nagedacht. En toch had ik het idee (beetje bijdehand) dat het album beter zou binnenkomen als ik de tracks wat door elkaar zou husselen. Hieronder mijn Sob Rock... misschien leuk om te proberen?

1. Last Train Home
2. Carry Me Away
3. Shouldn't Matter but It Does
4. Why You No Love Me
5. Wild Blue
6. Til the Right One Comes
7. I Guess I Just Feel Like
8. All I Want Is to Be With You
9. Shot in the Dark

Ik heb deze tracklist nog maar een paar keer geprobeerd, dus wie weet verschuift er nog iets. Maar op deze manier klinkt Sob Rock als een consistent product voor mij. We vallen na de energie van 'Last Train Home' niet meteen in een gat met 'Shouldn't Matter but It Does', maar gaan door met 'Carry Me Away'.

En de originele afsluiter 'All I Want Is to Be With You' vond ik zo snel faden dat het me niet echt achterliet met een fijn gevoel... onafgesloten. Het uitstekende 'Shot in the Dark' (werkelijk prachtig) heeft als 1 van de weinige nummers een wat langgerekt einde waarin je mee kan deinen en langzaam afscheid kan nemen van Sob Rock (misschien met open einde, maar meer het gevoel van een einde). Het einde van dat nummer wordt steeds grootser, tot op het cheesy-achtige af met koortjes en strijkers... maar wanneer hier aan het eind geplaatst, vind ik dat minder erg. Daarnaast is het misschien het meest 80's klinkende nummer naast de opener 'Last Train Home', dus mooi full circle.

New Light is het oudste nummer en ik heb deze voor nu maar even van het album gehaald. Een tof nummer, maar het voelt meer klinisch en gemaakt dan alle andere nummers en niet echt passend voor mij op dit album. Alle andere nummers doen me juist denken aan ruimte, en de eindeloze snelwegen van het Amerikaanse zuidwesten (volgend jaar weer road trippen??).

avatar van Alainmestreech
geplaatst:
Heb het album ook gekocht. Geen hoogvlieger inderdaad maar ook niet slecht.
Het commentaar op Mayer komt waarschijnlijk doordat hij toch echt wel heel goed gitaar kan spelen, maar dit bijna niet te horen is op dit album.

avatar van Minneapolis
2,5
geplaatst:
Alainmestreech schreef:
Heb het album ook gekocht. Geen hoogvlieger inderdaad maar ook niet slecht.
Het commentaar op Mayer komt waarschijnlijk doordat hij toch echt wel heel goed gitaar kan spelen, maar dit bijna niet te horen is op dit album.


Daarom vind ik (naast Last train) Wild blue en I Guess I Just Feel Like ook de leuke nummers; het gitaar spel.
Maar zijn debuut was ook geen typische gitaar plaat.

avatar van rafke pafke
geplaatst:
Lekkere JJ Cale vibe in Wild Blue. Ik vind dit best een goed album. De 3 oudere nummers kon ik sowieso al erg smaken. Ook Last Train Home, Wild Blue en Shot In The Dark vind ik erg goed.

Alleen Why You No Love Me is een echte stinker. Wat een uitschuiver. Ik kan me voorstellen dat een Taylor Swift dezer dagen luistersessies organiseert voor haar celeb girlfriends. Dat nummer op en over de grond rollen van het lachen. Of dat zou ik toch doen als ik TS was

avatar van tymuu
3,5
geplaatst:
Toch vandaag nog eens voor de tweede maal opgezet. Een ster erbij. Zitten toch een aantal aardige nummers tussen. Wellicht moet dit album wat groeien. Maar ik denk dat ik een aantal songs zal blijven skippen in de toekomst (zoals Why You No Love Me..) Last Train Home, Shot In The Dark en Wild Blue zijn voor mij nog de toppers.

avatar van vinylbeleving
3,0
geplaatst:
tymuu schreef:
Toch vandaag nog eens voor de tweede maal opgezet. Een ster erbij. Zitten toch een aantal aardige nummers tussen. Wellicht moet dit album wat groeien. Maar ik denk dat ik een aantal songs zal blijven skippen in de toekomst (zoals Why You No Love Me..) Last Train Home, Shot In The Dark en Wild Blue zijn voor mij nog de toppers.


Ja mee eens. Sob Rock lijkt hier ook iets te groeien, in ieder geval blijft het album aan me trekken, dus een halve ster erbij en daarmee komt Mayer net niet uit op een voldoende. De leuke nummers, Last Train Home, Wild Blue en Til The Right One Comes zijn echt sterk. Dit zijn van die tracks die zich zó in je hoofd blijven nestelen. Carry Me Away vind ik in de context van het album ook beter te pruimen. Maar New light klinkt gewoon te licht, en zo poppy dat het een nummer van Maroon 5 had kunnen zijn (brrr). Al met al blijft het dus een magere oogst met slechts tien tracks waarvan er nog geen handvol echt sterk zijn. Ook vervelend dat zo'n beetje elk nummer een fade out heeft, net als zich een lekkere gitaarsolo aandient. Daarnaast is het door velen verguisde Why You No Love Me echt zo drakerig en ongeloofwaardig dat het lachwekkend wordt. Wie weet ga ik nog wat om hoog, want zo rotslecht is het nou ook weer niet, en het knipogen naar kitch en nostalgie vind ik leuk, maar een meesterwerk zal het niet worden.

avatar van fish
2,5
geplaatst:
Sob rock krimpt. De eerste luisterbeurt beviel al matig, maar een tweede en derde maakt het niet beter. In tegen deel. Zoutloos en futloos en veel te zoetsappig. The search for everything vlamt ook nergens, maar heeft wel een diepgang, is gelaagd. Dit album luistert als een mislukte gimmick.

avatar van Lamontagne
5,0
geplaatst:
Gisteren op vinyl binnen en hij staat op replay
Gewoon geweldig album
Misschien iets te gelikte productie maar verveelt me niet niet

avatar van ohmusica
2,0
geplaatst:
Bij deze waarnemer over het waargenomene borrelt vrij snel het 'gevoel' dat dit van een hoog voorspelbaar niveau is. Je kan ongeveer verwachten wat er gaat komen en dat maakt het ook weer funny voor in een blauw en roze gebleekte jaren 88 reünie. Het feestje komt echter niet los er is in de tussentijd teveel gebeurd en deze muziek maakt het er alleen maar treuriger op.

avatar van erwinz
3,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Mayer - Sob Rock - dekrentenuitdepop.blogspot.com

John Mayer - Sob Rock
John Mayer gaat op Sob Rock aan de haal met wat gladde pop en rock uit de jaren 80, maar op een of andere manier klinkt het verrassend lekker, zeker wanneer de zon uitbundig schijnt

Na een blik op de cover van Sob Rock ben je in de jaren 80 en daar blijf je ook wanneer je het album uit de speakers laat komen. John Mayer laat zich inspireren door muziek waar ik destijds helemaal niets mee had, maar is nog steeds een getalenteerd muzikant en zanger. Sob Rock klinkt af en toe wel heel glad, maar het album bevat ook songs waarin John Mayer het niveau van een ‘guilty pleasure’ even ontstijgt. En als hij dat niet doet is Sob Rock een heerlijk album om bij weg te dromen en nog wat herinneringen uit vervlogen tijden op te halen. John Mayer verdient geen heel hoog rapportcijfer voor zijn nieuwe album, maar een voldoende is het zeker.

Ik heb de muziek van de Amerikaanse muzikant John Mayer heel lang links laten liggen. Dat had meer te maken met mijn vooroordelen dan met zijn muziek, want voordat ik in 2017 met volledige aandacht luisterde naar The Search For Everything, had ik eigenlijk nooit goed geluisterd naar de muziek van John Mayer en bestempelde ik het al bij voorbaat al oninteressant. The Search For Everything vond ik echter een erg sterk album en vervolgens heb ik nog wel meer moois ontdekt in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant.

The Search For Everything uit 2017 was tot voor kort het laatste wapenfeit van John Mayer, maar deze week verscheen eindelijk een nieuw album, Sob Rock. John Mayer ziet er op de cover van zijn nieuwe album uit als een ietwat foute of zelfs hele foute rockster uit de jaren 80 en de associaties met de jaren 80 beperken zich zeker niet tot de cover van het nieuwe album, want ook in muzikaal opzicht lijkt Sob Rock zo weggelopen uit de jaren 80.

Zeker bij eerste beluistering klonk Sob Rock voor mij als het muzikale behang dat in zoveel succesvolle tv-series uit het betreffende decennium was te horen. Zeker in de wat melancholisch aandoende songs zie je Don Johnson in Miami Vice wat triest voor zich uit staren in het avondlicht van Miami en zo heb ik nog wel wat meer associaties met de jaren 80 bij beluistering van Sob Rock, zoals hier en daar een vleugje Dire Straits.

Het zijn niet per definitie de meest positieve associaties met het decennium waarin ik volwassen werd, want destijds liep ik met een flinke boog om dit soort muziek heen of omarmde ik het hooguit als een ‘guilty pleasure’.

In de eerste zinnen gaf ik aan dat ik de muziek van John Mayer lang heb genegeerd vanwege vooroordelen en het belangrijkste vooroordeel was waarschijnlijk dat de Amerikaanse muzikant het soort muziek zou maken als op Sob Rock. Nu maakt hij dit soort muziek dus echt, maar op een of andere manier stuit Sob Rock me niet tegen de borst.

Het nieuwe album van John Mayer is zo glad als een aal en raakt aan muziek die ik ooit verafschuwde, maar in de zomerzon klinkt het allemaal ook wel erg lekker. De afslag richting gladde 80s pop en rock had van mij niet gehoeven, maar John Mayer blijft natuurlijk wel een prima gitarist en een uitstekend zanger en weet zich daarom makkelijk te onderscheiden van het vergelijkingsmateriaal uit de jaren 80.

Of ik Sob Rock een goed album vind of niet zal de tijd moeten leren, maar het is momenteel wel een onweerstaanbaar lekkere ‘guilty pleasure’. Sob Rock neemt je op zeer aangename wijze mee terug naar de jaren 80, waarbij met enige regelmaat mooie dingen opduiken als een lekkere gitaarsolo of toch wat flarden van de eerdere albums van de Amerikaanse muzikant.

Van het geluid moet je houden, maar topproducer Don Was heeft vakwerk afgeleverd. Het geluid uit de jaren 80 wordt perfect gereproduceerd met de wat kitscherige synths en de vrouwenkoortjes en op een of andere manier past het wel bij de ingrediënten die John Mayer zelf toevoegt. De Amerikaanse muzikant heeft een aantal echt veel betere albums op zijn naam staan, maar zo lang de zon schijnt en je wat wilt mijmeren over de jaren 80, is Sob Rock een lekker album met songs die aangenaam voortkabbelen maar stiekem ook blijven hangen. Erwin Zijleman

avatar van Timk
3,0
geplaatst:
Als dit een nieuwe artiest (singer/songwriter) geweest was, had ik het waarschijnlijk een ijzersterk debuut gevonden. Maar wetende wat Mayer tussen zijn huidige discografie heeft staan, is dit toch wel een lichtelijke tegenvaller. Het is een redelijk pop plaat, die op zich goed weg luistert en evengoed wel een voldoende verdient. ***

avatar van Silky & Smooth
3,5
geplaatst:
John Mayer is zo'n artiest die zowel radiovriendelijke als kwalitatieve popmuziek maakt. Dat maakt dit album ook zo lastig beoordelen. Het is beter dan 90% van de muziek op de populaire radiozenders, maar als je het naast zijn eigen werk legt is het een ander verhaal. Toch kan ik geen echte minpunten ontdekken, behalve dat het wat vlak en niet zo spannend is. Daarentegen luistert het wel heel fijn weg en blijven sommige nummers al na één keer hangen in je hoofd, wat toch ook wel knap is.

avatar van Minneapolis
2,5
geplaatst:
Silky & Smooth schreef:
en blijven sommige nummers al na één keer hangen in je hoofd, wat toch ook wel knap is.

Dat is meestal geen pluspunt.

avatar van Silky & Smooth
3,5
geplaatst:
Minneapolis schreef:
(quote)

Dat is meestal geen pluspunt.

Waarom niet? Ik vind het vaak knap als een artiest dit kan. 50x een nummer luisteren met een woordenboek op schoot is ook niet alles…

avatar van Jonestown
geplaatst:
Ik heb het album beluisterd, nog een keer beluisterd en nog een keer beluisterd. Maar ik hoor het maar steeds niet: die zogenaamde 80's sound. Dat Mayer kiest voor het geluid uit die tijd is baarlijke nonsens, Sob Rock is gewoon een glad geproduceerd album van een artiest voor wie innovatie niet op de shortlist staat en die ook helemaal niet de ambitie heeft om daarmee bezig te zijn. Daarvoor in de plaats een LP vol risicoloze, conservatieve AOR, die op een niks-aan-de-hand wijze zijn rondjes draait. En is dat erg? Nee, dat is niet erg. Mayer hoeft geen hoogdravende theorieën te hebben om zijn muziek aan de man te brengen. En dat vergelijk met Toto: slaat ook nergens op. Ja, dat ene riffje, maar ik heb de Toto albums nog eens een keer uit de kast getrokken en daar hoor ik toch écht andere dingen op. Sob Rock is hoe dan ook zeer geschikt om met de geliefde allerlei 'dingetjes' te doen.

avatar van Minneapolis
2,5
geplaatst:
Jonestown schreef:
Ik heb het album beluisterd, nog een keer beluisterd en nog een keer beluisterd. Maar ik hoor het maar steeds niet: die zogenaamde 80's sound.

In Last Train Home toch overduidelijk?

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Wild Blue en Last Train Home klinken alvast overheerlijk. He still got it hoor, dit is de meest stiekeme eindbaas aller tijden. Haters will say its fake, tho.

avatar van fish
2,5
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Wild Blue en Last Train Home klinken alvast overheerlijk. He still got it hoor, dit is de meest stiekeme eindbaas aller tijden. Haters will say its fake, tho.


Eindbaas? Hoe oud ben je? En kritische luisteraars zijn direct haters? Je schiet nogal te kort, de wereld is niet zwart-wit. Critici zijn liefhebbers. Bovendien, als je Engels gebruikt, zorg dan dat je de grammatica correct toepast. Alleen als je inderdaad twaalf jaar oud bent, zoals jouw bericht doet vermoeden, mag je typen zoals jij typt, in welk geval excuses.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
fish schreef:

Hoe oud ben je?

Waarom wil jij weten hoe oud ik ben, ouwe sloebert?

avatar van Hagelslag
4,0
Wat een heerlijke ontdekkingsplaat. Na de laatste drie albums met Blues, Folk en Country invloeden - in random order - nu volop Rock en Indie-Rock. Met vlagen klinkend als Bruce Hornsby en Eric Clapton is dit voor mij een album wat dicht tegen Continuum aan ligt. De typische Mayer sound, maar anders en meer volwassen.

Typisch zo'n album wat steeds beter en beter gaat klinken in de tijd.

Favoriet zijn:
Wild Blue
New Light -> heerlijk on the road wegdroom nummer
The Last Train Home

De hoes is prachtig. Je ziet deze zo liggen in de platenbak naast Phil Collins en Dire Straits.
Al draai ik deze nu liever vanaf Qobuz in High Resolution..

avatar van Zwaagje
4,5
Ik was wat huiverig om aan dit album te beginnen, na alle negatieve opmerkingen hier. Ik ben John Mayer fan vanaf het eerste uur en vind bijna alle albums fijn; alleen Paradise Valley vind ik een dissonant in het euvre. Tijdens de vakantie de kritieken het op MM wel gelezen, maar het album nog niet gehoord. Na een eerste luisterbeurt lijkt dit geen verkeerde plaat. De huivering heeft plaats gemaakt voor opluchting; valt allemaal wel mee. Slecht is het zeker niet. Beoordeling volgt na meerdere luisterbeurten.

avatar van Johnny Marr
Die synthlijnen van Last Train Home doen me wat denken aan Africa van Toto nu ik 'm zo langs hoor komen op de radio, wat jij fish?

avatar van Zwaagje
4,5
Jonestown schreef:
Ik heb het album beluisterd, nog een keer beluisterd en nog een keer beluisterd. Maar ik hoor het maar steeds niet: die zogenaamde 80's sound. Dat Mayer kiest voor het geluid uit die tijd is baarlijke nonsens, Sob Rock is gewoon een glad geproduceerd album van een artiest voor wie innovatie niet op de shortlist staat en die ook helemaal niet de ambitie heeft om daarmee bezig te zijn. Daarvoor in de plaats een LP vol risicoloze, conservatieve AOR, die op een niks-aan-de-hand wijze zijn rondjes draait. En is dat erg? Nee, dat is niet erg. Mayer hoeft geen hoogdravende theorieën te hebben om zijn muziek aan de man te brengen. En dat vergelijk met Toto: slaat ook nergens op. Ja, dat ene riffje, maar ik heb de Toto albums nog eens een keer uit de kast getrokken en daar hoor ik toch écht andere dingen op. Sob Rock is hoe dan ook zeer geschikt om met de geliefde allerlei 'dingetjes' te doen.

Hier sluit ik me bij aan. De jaren 80 hoor ik soms in een instument, maar het is in mijn oren gewoon een typisch Mayer album, met af en toe een knipoog naar de jaren 80.
Vernieuwend is het niet, maar dat was jj Cale ook niet en beide "kunstjes" vind ik nog steeds heerlijk. Zeker niet zijn beste album, maar nog steeds uiterst genietbaar (voor mij) en de negatieve kritieken onderschrijf ik zeker niet.

avatar van fish
2,5
Johnny Marr schreef:
Die synthlijnen van Last Train Home doen me wat denken aan Africa van Toto nu ik 'm zo langs hoor komen op de radio, wat jij fish?


Enigszins, maar ook weer niet zo nadrukkelijk. Ik vind het in ieder geval het beste nummer van dit album.

avatar van Zwaagje
4,5
Tja......kom toch vaak weer bij dit album uit als ik muziek op zet en dat is een goed teken. Makkelijk in het gehoor is het zeker, maar ook voor vele momenten geschikt. Daarnaast is er ook genoeg te genieten als je echt luistert. De productie is glad, maar dat zorgt er ook voor dat alle instrumenten goed te onderscheiden zijn en dan wordt er puik gemusiceerd. Het gitaarspel en stem van Mayer doet de rest; heerlijk relaxed album. Voor mij zelfs wat beter (constanter) dan de voorganger. Halfje er bij.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:26 uur

geplaatst: vandaag om 11:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.