Dio - The Last in Line (1984)

net zo geweldig als het debuut. ook weer heerlijke nummers als 'we rock', evil eye' en het titelnummer. het enige minpuntje is dat de verassing er een beetje af is. maar voor de rest krijgt deze plaat, net als wat ik het debuut heb gegeven, 4.5*.

Ik vind het net even minder. Wel goed maar de gitaar is zo zacht, zeker in vergelijking met het debuut. En iderdaad, een soort herhaling is het ook, met uitzondering van "Egypt (The Chains Are On)", wat een geweldig goed nummer!

ik vind hem egt super ook een 4,5

Laatst luisterde ik mij favoriet "Egypt (The Chains Are On)" nog maar es, en besloot daarna alle tracks van 8 naar 1 te luisteren
Voordeel: het lijkt qua opbouw niet meer op het "Holy Diver" album en "We Rock" werkt als laatste nummer veel beter

Mijn conclusie: had dit album een andere trackvolgorde gehad, was het waarschijnlijk niet als "Holy Diver" kloon de geschiedenis in gegaan...

And ROCK AGAIN !!!

Iets minder dan het eerste dio album.. maar zeker nog steeds meer dan de moeite waard.. heerlijke ouderwedse hardrock.. zoals hardrock hoord tezijn!
4,5 sterren.

Zeer waardige opvolger van een klein manneke met een stel longen om U tegen te zeggen. Wat de trackvolgorde betreft (@ BlauweVla), dit geldt voor vele albums hoor: Iron Maiden heeft al jaren een vast stramien qua trackvolgorde, maar meestal stoort dit niet. Veelal bepaalt het openingsnummer ook of je het album gaat kopen of niet.

We Rock!

Toch een heerlijke plaat hoor dit. Alleen "Mystery" vind ik een beetje een misplaatste poging om een hitje te scoren. Vinny Appice vind ik een geweldige drummer, niet zo heel technisch maar alles is raak.
De productie mag er ook na al die jaren nog wezen, lekker hard komt hij nog steeds prima uit de verf.

Onlangs de hele Dio collectie er weer eens door gehaald en wat me opvalt is dat hij toch altijd heel inconsistent is. Aan de ene kant staan er altijd een paar absolute knallers op - zoals hier The Last In Line (wat zowaar mijn favoriete Dio nummer is), We Rock en Egypt maar aan de andere kant ook songs die wat mij betreft niets meer zijn dan vullertjes. Breathless, Mystery, Eat Your Heart Out of One Night In The City zijn bvb niet slecht - maar doen me absoluut niets.

Had ie nou de beste songs van Sacred Heart en The Last In Line gebundeld was het geheid een 4,5 album. Nu kom ik na al die tijd nog steeds niet verder dan een 3,5. (die, toegegeven, wel naar een 4 neigt vanwege de geweldige zang en het eveneens uitstekende gitaar- en drumgeweld).

Geweldig Dio album! Waardige opvolger van Holy Diver!
We Rock!

Knalt er net iets minder hard in dan het debuut. Desalniettemin toch weer een puike collectie rocksongs bijelkaar. Afsluiter Egypt is echt meesterlijk en is waarschijnlijk mijn favoriet. Dat rustige intro in de titelsong vind ik ook erg mooi, jammer dat ze daar niet meer mee hebben gedaan.

Dat keyboard riedeltje in Mystery lijkt trouwens wel errug op die van Rainbow In The Dark, dat kan geen toeval zijn...

Ik had niet gedacht om het ooit bij een plaat van Dio neer te zetten, maar ik heb me tijdens het luisteren naar The Last in Line flink lopen ergeren. Niet omdat ik bezig was met iets wat niet lukte, maar vanwege het muzikale gebodene.
Laat ik positief beginnen: Dio is een van de beste zangers die ik ken, en Vivian Campbell kan wel een aardig potje gitaar spelen (understatement).
Op zich begint het album wel goed, met We Rock en het titelnummer, en ook I Speed At Night is goed te genieten, maar na die nummers heb ik het album ook wel gehoord. Kijk, dat de productie van de plaat me niet aanstaat, daar kan ik nog overheen komen. En die gedateerde keyboardgeluidjes, daar luister ik wel omheen als het moet. Maar het verschrikkelijk saaie drumwerk van Vinnie Appice 40 minuten moeten doorstaan wordt al lastig. Tel daarbij op dat de hele plaat klinkt als een zoekplaatje: “noem bij dit stukje muziek op welk nummer van Holy Diver dit lijkt”. Egypt is misschien een uitzondering, maar daarvan zat ik de eerste 20 seconden te twijfelen of Dio misschien Gates Of Babylon opnieuw had opgenomen. Ziehier mijn frustratie groeien. Maar de emmer liep bij mij echt over toen het me ergens halverwege kant 2 op begon te vallen dat de teksten op dit album vooral bestaan uit het veelvuldig herhalen van de titel met nog 2 of 3 zinnen of zo. Brr. Inspiratie op?
Al met al was ik erg blij dat deze plaat weer afgelopen was. Ik was al niet zo’n hele grote fan van Holy Diver, maar dit is nog minder. Doet u mij maar Lock Up The Wolves of Strange Highways.

Dit is typisch zo’n plaat die ik heel soms ga luisteren, en dan meteen weer weet waarom ik hem zo lang niet had geluisterd. Dat soort platen krijgt van mij 2.5*.

Tja "Egypt" vind ik toch echt niet op "Gates Of Babylon" lijken, behalve dat beiden wat Oosters bieden. Verder snap ik bovenstaande verhaal wel een beetje.

Dit album was volgens Ronnie James Dio beter als "Holy diver", maar dat vertelde hij wel midden jaren '80 toen het nog redelijk nieuw was. Artiesten hebben wel es de neiging hun laatste werk het beste te noemen, maar misschien vond hij het echt. Ik vind het wel minder als het eerste album, maar nog steeds best goed, hoewel ik de tracks nog steeds achterstevoren programmeer

Egypt is eerder een Black Sabbath song zonder de zware riffs. De slepende zanglijnen eisen de hoofdrol op. De zangmelodieën zijn in het hele Dio oeuvre gezichtsbepalend, maar hier zijn enkele van zijn sterksten te bespeuren.
Qua stijl en opzet is het album niet anders dan Holy Diver. In die zin mist het wellicht de impact van dat album. Dat neemt niet weg dat er niet te versmaden Dio classics te bespeuren zijn op The Last In Line.

Ik ben het grotendeels eens met 'Wizard'. Alhoewel ik Egypt ook niet erg vind lijken op Gates of Babylon, maar dat is bijzaak. Het eerste nummer vind ik al vrij matig. Weet je hoe vaak er achtermekaar 'We Rock' wordt gezongen? Ik ben de tel kwijtgeraakt. The Last In Line is wel een vet nummer, maar ik beleef er geen plezier aan omdat de opname zo zacht is. Live vind ik het nummer wel helemaal te gek, omdat het er dan goed uit komt (heavy en energiek). De rest van de nummers vind ik wel aardig, maar niet geweldig. Mystery vind ik overigens wel erg slecht. Egypt is ook zo'n nummer dat er niet echt uitkomt. Het is best een vet nummer, maar het had heavier gemoeten en er had voor mijn gevoel meer van gemaakt kunnen worden. Daarnaast merk ik bij de solo van dit nummer dat Vivian Campbell niet zo goed kan soleren in de wat exotischere toonladders. Ik vind het een zeer matige solo. Ik verwacht dan een beetje een Yngwie Malmsteen achtige shred solo over zo'n backingtrack, maar dat kan Vivian bij lange na niet. Al met al: 3 sterren(tjes).

Het klinkt wel erg als een Holy Diver part Two, maar dat mag de pret niet drukken. We Rock staat voor stampende hardrock zoals het bedoeld is. Zo staan er nog een paar op dit lekkere album. Holy Diver biedt net iets meer, maar deze is volgt op geringe afstand.

Ik vind dat helemaal niet erg dat dit album wat doet denken aan het album Holy Diver. Holy Diver was een topper, waarom verandering? Dit album vind ik ook super.
De zang van Dio is uiteraard super en de nummers zijn toegankelijk maar gaan niet vervelen na meerdere luisterbeurten. Geen zwakke nummers op dit album en een zeer degelijk album dus.

Heel degelijk album met enkele uitschieters. Dat begint al bij het begin met We Rock. Die veelvuldige herhaling van de heerlijke kreet 'we rock', voortgedreven door de stuwende gitaarriffs, is zeker geen minpunt. Eenvoudig maar zeer doeltreffend.

Het titelnummer is ook weer een klasse apart. Alleen Dio kan zoiets.

Dan volgen zes nummers die niet veel meer dan oké zijn. En da's wel een beetje jammer.

Maar de afsluiter Egypt doet dat snel vergeten. Wat een killer. Onbeschrijfelijk krachtig en mooi gezongen, rake drumslagen, klassieke riffs en sprankelende sologitaar. De rillingen lopen over mijn rug bij zoveel perfectie.

De afbeelding op de hoes bekijken versterkt dat nog, want lijkt wel symbool te staan voor wat zich actueel in Egypte afspeelt.

De beste plaat van Dio. Samen met Coverdale was Dio de beste hardrock zanger ter wereld en het is triest dat we nooit meer iets nieuws van hem zullen horen. 4,0

Hoewel ik Dio hoog inschat als zanger, kan ik me toch niet echt in zijn solowerk vinden. Ik heb at met Holy Diver, een fantastisch titelnummer maar voor de rest weinig interessants. Ik heb dat misschien nog wel meer met The Last in Line. Ik wil hem graag kunnen waarderen, maar helaas lukt het niet. Voor een portie Dio zet ik nog altijd het liefst Rainbow's Rising of Sabbath's Heaven and Hell op.

Iets minder dan het debuutalbum, maar zeker aan te raden.

Ik vind Evil Eyes het zwakkere broertje

Ronnie James Dio vond naar het schijnt zelf trouwens "Mystery" het minste stuk. Och nou, een opvullertje kon slechter hoor

Wat een geweldige special edition, het gehele? Pinkpop optreden erop. Fantastisch

En dan toch 4,5* uitdelen? Apart.

Niet als het om Dio gaat, want dat is een categorie apart. Niet veel meer dan oké betekent in dit geval dus nog altijd steengoed. En drie nummers van 5,00* (geniaal) plus zes nummers van 4,25* (steengoed) geeft een gemiddelde van precies 4,5*.

Ik blijf een kwalificatie "steengoed" toch moeilijk te rijmen vinden met kwalificaties als "niet veel meer dan ok" en "jammer". Dan kan Dio nog zo de sterren van de hemel zingen (want dat deed ie zeker), ik blijf het apart vinden. Desalniettemin bedankt voor je toelichting.

Ik ben het overigens met je eens dat de eerste songs en de laatste er het meest uitspringen (en op gelijke hoogte staan met het Holy Diver materiaal).


Mijn score:

We Rock 4,5*
The Last in Line 5*
Breathless 4*
I Speed at Night 3,5*
One Night in the City 4*
Evil Eyes 3,5*
Mystery 3*
Eat Your Heart Out 4*
Egypt (The Chains Are On) 5*

Gemiddelde van 4,05*

Gewoon een kwestie van relativeren. Het is natuurlijk helemaal niet jammer dat Dio een album als The Last in Line heeft gemaakt. Dat is zelfs heel erg geweldig. Enkel ten opzichte van het geniale begin en einde van dit album is het een beetje jammer te noemen dat dit potentieel in het midden minder tot uiting komt, want dan had er een 5* ingezeten. Maar ook die nummers vind ik zelfs naar de hoge Dio-normen nog steeds méér dan oké. Enkel niet veel meer. Maar dat is nog altijd steengoed dus.

Juist aan die hoge Dio normen voldoen een aanzienlijk deel van de nummers niet helemaal vind ik. Zijn voorgaande albums (uiteraard ook die met Sabbath en Rainbow) waren allemaal knallers van a tot z. Juist die waren steengoed. De lat lag dan ook erg hoog voor Ronnie. Dit luistert allemaal nog prima weg maar voldoet niet aan de verwachtingen. Te weinig uitschieters, te veel niemendalletjes. Dat klinkt hard.. maar desondanks kom ik toch ook nog uit op een score van 4*

Ik vergeleek eigenlijk met wat onder de naam Dio is verschenen. Maar ook met Rainbow en Sabbath vind ik het niet allemaal geniaal. Maar toegegeven, wel net iets vaker.

Waarom zie ik dat dan niet terug in de scores die je aan die albums hebt toegekend? De Sabbath albums geef je beide dezelfde score als The Last In Line en de meeste Rainbow albums nog een halve punt lager zelfs.