menu

Deafheaven - Infinite Granite (2021)

mijn stem
3,58 (61)
61 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Sargent House

  1. Shellstar (6:06)
  2. In Blur (5:29)
  3. Great Mass of Color (6:00)
  4. Neptune Raining Diamonds (3:05)
  5. Lament for Wasps (7:08)
  6. Villain (5:41)
  7. The Gnashing (5:34)
  8. Other Language (6:10)
  9. Mombasa (8:17)
totale tijdsduur: 53:30
zoeken in:
avatar van Johnny Marr
4,0
Don Cappuccino schreef:
In Blur is een fantastische track

Oneensch.

coldwarkids schreef:
In Blur is het minste van de drie.

Eensch.

avatar van crosskip
Edwynn schreef:
Het was wachten dat dit ging gebeuren natuurlijk.

Legio voorbeelden inderdaad van een soortgelijk traject bij andere bands, maar ik kan me trouwens eigenlijk geen bands voor de geest halen welke de weg andersom hebben afgelegd?

Don Cappuccino schreef:
Leuke Oasis-clip ook!

Gemiste kans wel voor de songtitel!

avatar van Rain King
4,0
In Blur is echt een ontzettend fijn nummer

avatar van Burning Kingdom
crosskip schreef:
(quote)

Legio voorbeelden inderdaad van een soortgelijk traject bij andere bands, maar ik kan me trouwens eigenlijk geen bands voor de geest halen welke de weg andersom hebben afgelegd?

Talk Talk wellicht?

Blijf eeuwig dankbaar voor Sunbather (en New Bermuda), maar hier scheiden onze wegen.

avatar van KampF
4,0
In Blur
Ik verwacht veel van deze plaat

avatar van Rain King
4,0
Wellicht te vroeg om al een 4,5* te geven, maar ik doe 't lekker toch. Dit is ongetwijfeld een polariserend album, maar ik schaar me bij de fans. Eigenlijk heeft elk nummer wel zijn plek en vormt het een mooi geheel. Heb me in ieder geval geen moment verveeld!

avatar van coldwarkids
4,0
Misschien verveelt het snel maar voor de eerste luisterbeurten ontdek ik gelijk wat pareltjes!

avatar van AOVV
De metal-tag mag in feite wel weg bij dit album, maar mijn eerste indruk is behoorlijk positief. Ik heb de op voorhand uitgestuurde songs bewust proberen negeren, omdat ik Deafheaven zo'n band vind die individuele nummers (die ik vaak al erg fijn vind) binnen het geheel pas echt laten schitteren.

De vaak dromerige sound van de nummers doet meer en meer aan Alcest denken, zeker bij opener Shellstar en Other Language had ik die associatie. Op instrumentaal vlak klinkt deze plaat dan ook enorm uitgekiend. De sfeerzetting is meesterlijk; hoewel dit slechts de eerste luisterbeurt is, weet Infinite Granite me meteen bij de kladden te grijpen.

Het enige wat ik mis, zijn de harsh vocals. Die ontbreken hier - op het einde na - volledig. Daardoor kan je als luisteraar wel iets meer focussen op de andere instrumenten, natuurlijk. Zo doet het spacy Neptune Raining Diamonds, dat als lang intro lijkt te fungeren voor de daaropvolgende song, me denken aan het Pink Floyd van Dark Side of the Moon. En weet de afsluiter die zweverigheid perfect samen te laten vallen met een flinke dosis dream pop en een snuifje oude Deafheaven, wat leidt tot een prachtige, intense (euforische) climax van dit album. Ik had 'm bijna gelijk in de bestelling gezet!

Maar ik ga toch nog even afwachten wat verdere luisterbeurten met me doen..

avatar van VladTheImpaler
3,5
Eindigt met Mombasa toch wel erg bruut.

avatar van coldwarkids
4,0
Toch die Metal-tag maar laten aanhouden dan

avatar van Edwynn
2,0
Die blastpassage in Mombasa is echt misplaatst. Deafheaven kiest ervoor om een flauwe variant op Echo & The Bunnymen te zijn met in het laaste nummer een 'kijk ons eens even gek zijn" momentje. De rest blijft hangen in oeverloos gepingel met heel af en toe nog een soort van opbouw.

Het is zo zeurderig en vervelend allemaal. Heel geforceerd moeten de dromerige sfeertjes in stand gehouden worden. Daardoor voelt Deafheaven heden ten dage als een formulebandje aan.

In Blur en Lament For Wasps trek ik nog wel maar daarna haak ik wel aardig af.

avatar van Aladdin
4,0
Nou heb lees ik je mening doorgaans graag, maar Deafheaven afdoen als formule bandje terwijl ze wat anders proberen dan op andere platen, daar kan ik weinig mee. En Mombasa...ben nog wat langer in de auto blijven zitten om het nummer af te luisteren....top nummer!

Ik was al wat sceptisch door de eerder gereleasde tracks en moet het helaas met Edwynn eens zijn ben ik bang.

avatar van legian
3,5
Een eerste luisterbeurt laat in ieder geval geen memorabele indruk achter. Krijg vooral het idee dat dit goed werkt als je onderuitgezakt op het strand, met een biertje in de hand zit te genieten van de zonsondergang naast een barbecue. Tenminste dat is de sfeer die ik eruit haal.

avatar van Cannabooze
"Owja. Deze band ken ik nog wel", waren mijn eerste gedachte toen ik dit album op onze geliefde site tegenkwam. En even moest ik grinniken.

Toen (het op Musicmeter bewierookte) Sunbather uitkwam, deed ik het - zonder er een toon van te hebben gehoord - cadeau aan een vriend. Hij de metalfreak. En Musicmeter... Naja.. zelden verkeerd... Toch?

Een dag later een appje: "Vind je het erg als ik deze ga omruilen voor iets anders?" (En nog wat uitingen die het daglicht amper mogen raken.)
Ik ging zelf ook maar eens naar luisteren.
Een muur van totale chaos en geschreeuw kwam mijn gehoor binnen. Ik kon er zelf ook helemaal niets mee.

Toen deze aan me voorbij kwam, was ik vooral benieuwd of zij nog steeds een grote bak chaos over het publiek uitstorten.
Eenmaal luisterend, begon ik te twijfelen. Was dat Sunbather destijds echt van hun? Is dit dezelfde band?
Ja! Dit is dezelfde band. Maar hier kan ik wél wat mee.

Er is daadwerkelijk zang te ontdekken! En heeft de band zelf onlangs Slowdive ontdekt?

Hoe het ook zij: mijn interesse is aangewakkerd! Ik ga deze de komende tijd zeker wat aandacht gunnen. Misschien ga ik zelfs wel over tot aanschaf.
Dat had je me in de 'Sunbather tijd' niet kunnen wijsmaken. Maar ach.. er gebeurt wel meer wat je me destijds niet kon wijsmaken.

avatar van Rain King
4,0
legian schreef:
Een eerste luisterbeurt laat in ieder geval geen memorabele indruk achter. Krijg vooral het idee dat dit goed werkt als je onderuitgezakt op het strand, met een biertje in de hand zit te genieten van de zonsondergang naast een barbecue. Tenminste dat is de sfeer die ik eruit haal.


Is daar iets mis mee dan?

avatar van legian
3,5
Rain King schreef:
(quote)


Is daar iets mis mee dan?

Zeer zeker niet, heerlijke momenten zijn dat.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Deafheaven - Infinite Granite - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Deafheaven - Infinite Granite
Deafheaven kiest op haar nieuwe album Infinite Granite voor een flink ander geluid, dat zeker in de smaak zal vallen bij liefhebbers van dromerige 80s rock met hier en daar een 90s twist

Deafheaven kende ik tot voor kort eigenlijk alleen van het in 2013 verschenen Sunbather, dat aan het einde van dat jaar verrassend de lijst van Metacritic.com aanvoerde. Dat album was behoorlijk stevig en bevatte nogal wat invloeden uit de metal, maar ook invloeden uit de 90s rock en post-rock. Op het deze week verschenen Infinite Granite gooit de Amerikaanse band het over een andere boeg. Deafheaven klinkt hier en daar als een 80s band met dromerige en melodieuze rock, al duiken invloeden uit de jaren 90 op wanneer even het gas er op gaat. Het is even wennen, maar de songs op het album zijn geweldig, waardoor het nieuwe geluid van de band me uiteindelijk zeer bevalt, bijna een uur lang.

In de eerste dagen van 2014 pikte ik via de jaarlijst van Metacritic.com het album Sunbather van de Amerikaanse band Deafheaven op, dat deze jaarlijst tot mijn verbazing aanvoerde. Sunbather bleek een album dat zich, mede dankzij de uiteenlopende metal hoekjes waarin het album werd geduwd, mijlenver buiten mijn comfort zone bevond, maar op een of andere manier ontwikkelde ik een zwak voor de muziek van Deafheaven, dat niet alleen verschillende soorten metal, maar ook invloeden uit de shoegaze, noiserock en post-rock verwerkte in haar muziek en dat een meester bleek in het afwisselen van torenhoge gitaarmuren met subtiele passages.

Ondanks de liefde voor Sunbather is het in de jaren erna niets meer geworden tussen Deafheaven en mij, al bracht de band wel wat albums uit. Deze week verscheen er weer een, Infinite Granite. Bij oneindig graniet had ik direct associaties met de gitaarmuren van Sunbather, maar Deafheaven klinkt op haar nieuwe album flink anders dan op het album uit 2013. Infinite Granite klinkt zelfs zo anders, dat het in eerste instantie lastig te geloven is dat het om dezelfde band gaat.

Het album opent met heldere gitaarlijnen, een aanstekelijke melodie en verzorgd klinkende en wat lome zang. Het is muziek die door meerdere bandjes uit de jaren 80 zou kunnen zijn gemaakt, tot hier en daar een gitaarmuurtje wordt opgebouwd en ook invloeden uit de dreampop, shoegaze en indierock uit de jaren 90 opduiken.

Het zal even schrikken zijn voor de fans van het met zware metalen gevulde geluid van de band, maar het is na een paar keer horen toch meer mijn kopje thee dan het loodzware Sunbather, dat ik overigens nog altijd een fascinerend album vind.

Ik hou wel van de rockmuziek die in de 80s werd gemaakt en ik weet inmiddels zeker dat Infinite Granite van Deafheaven destijds mijn favoriete album zou zijn geweest, al is het maar vanwege de scherpe randjes die in de jaren 80 meestal ontbraken.

Zeker wanneer de gitaren voorzichtig mogen ontsporen, hoor ik nog wel wat van het fascinerende geluid van Sunbather, maar over het algemeen genomen beperkt Deafheaven zich op Infinite Granite tot wat dromerige rockliedjes vol mooie melodieën.

Wanneer je de muziek op het album ontrafelt hoor je nog altijd fantastisch gitaarwerk en is het wat mij betreft niet zo erg dat al het gruis van Sunbather ontbreekt. Ook de zang op het album bevalt me wel, want het is vooral deze zang die de songs op het album een 80s feel geeft.

Waar ik me bij de eerste luisterbeurten vooral concentreerde op de wereld van verschil met Sunbather, richt ik me inmiddels vooral op het nieuwe album. Het is een album dat de ruimte vult met een lekker dromerig geluid, maar Infinite Granite is ook een album dat vol staat met geweldige songs, die zich niet alleen makkelijk opdringen, maar die ook eindeloos doorgroeien.

Het klinkt allemaal zo lekker dat je bijna vergeet te luisteren hoe knap het allemaal in elkaar zit. De zang is heerlijk, maar het zijn vooral de gitaren en de geweldig spelende ritmesectie die er voor zorgen dat Infinite Granite een steeds beter album wordt.

Net overigens als je denkt in de jaren 80 te zijn beland doet de Amerikaanse band er zo nu en dan een schepje bovenop met wat extra gitaargeweld of met bezwerende keyboards. Het is aan de ene kant jammer, want de dromerige songs hebben absoluut wat, maar juist wanneer Deafheaven wat steviger aanzet en aan het eind nog even helemaal los gaat, hoor je ook weer de genialiteit van Sunbather. Bijzondere band, prachtig album. Erwin Zijleman

avatar van KampF
4,0
Deafheavens grootste selling point zijn de blastbeats, het geschreeuw, de furore en de lange uitgerekte post-rock-achtige gitaarpartijnen. Althans, daar zijn ze mee groot geworden, en hebben ze een respectabele reputatie opgebouwd als black metal band.

Op dit album is het roer echter omgegooid en horen we shoegaze-achtige invloeden en is het geschreeuw veranderd in een 'lullaby' op veel tracks. Een kritiek is dat het hiermee een wat meer generiek geluid oplevert, een shoegaze band zonder identiteit? Wat blijft er nog van Deafheavens signatuur over? Ik snap die kritiek, maar ook van mij mag Deafheaven proberen, en.. laat ik nou net een enorme liefhebber zijn van het shoegaze geluid. Ik vind het prachtige tracks waar ik lekker op kan wegdromen, al vraag ik me wel af of ik er na 1 jaar nog naar luister?

avatar van -SprayIt-
3,5
Draai deze nu voor het eerst. Op het gebied van het stevigere werk hoort Deafheaven bij mijn favorieten, was al een tijd benieuwd waar ze mee zouden komen. Bij o.a. In Blur krijg ik een Mew / Silversun Pickups gevoel, het is allemaal een pak minder hard, maar wel heel mooi en vooral sfeervol. Deze weken in mijn rotatielijst.

avatar van Aladdin
4,0
Doet me regelmatig denken aan deze: My Vitriol - Finelines (2001) - MusicMeter.nl

avatar van madmadder
2,0
Ik voel deze totaal niet. Klinkt mij allemaal heel klinisch in de oren en die cleane zang vind ik ook erg matig. Moeite om uit te zitten. Krijg totaal geen emotionele binding met deze, terwijl ik bij de juiste shoegaze-albums juist een emotionele connectie voel die zijn weerga niet kent. Gaat volledig langs me heen deze.

avatar van Don Cappuccino
3,0
Na een kleine week te spenderen met Infinite Granite kan ik niet zeggen dat ik erg enthousiast word van de vijfde Deafheaven-plaat. Ik heb bewust nog niks geschreven over deze plaat, omdat ik dacht dat het misschien een groeier was. Integendeel: per luisterbeurt begin ik de zwaktes van de plaat steeds duidelijker te vinden.

Ik lees over het internet veel vergelijkingen met Shelter van Alcest. Shelter dook ook in dream pop en shoegaze, maar bleef 100% Alcest, het voelde natuurlijk aan en een logische ontwikkeling van het geluid. Bij Infinite Granite heb ik het gevoel naar een volledig andere band dan het voorgaande Deafheaven-werk te luisteren. Ik mis eigenlijk heel veel wat Deafheaven zo fantastisch maakte, en dat had heus wel overgeheveld kunnen worden naar deze sound.

Het is geen probleem dat Deafheaven zijn blackmetalinvloeden nu helemaal achterwege laat. Eigenlijk was Ordinary Corrupt Human Love ook al een plaat waar blackmetal een accent was en hij zonder schreeuwen ook in de post-rock/shoegazebak geplaatst kon worden. Het probleem is dat Deafheaven als dreampop/shoegazeband ronduit gemiddeld is. Infinite Granite heeft een ontzettend beperkt geluid. Niet in de zin van textuur, maar dynamiek. Er zijn namelijk bakken met lagen om te duiken, maar als het songmateriaal niet echt interessant is, is daar de pret op een gegeven moment ook wel voorbij. Het is een hele hoop meanderwerk op deze plaat en songs lijken enorm op elkaar. Wat dat betreft hadden meer In Blur-achtige tracks de boel meer opgefleurd en ook een Mombasa heeft een veel interessanter verloop dan het merendeel van de plaat. Nu is het vooral heel veel navelstaar-shoegaze wat vooral een kleurrijke walm is waar je als luisteraar al snel het palet doorhebt. De singles hadden een verrassingseffect, maar na de gehele plaat meerdere keren te hebben beluisterd is dat eigenlijk wel weg. Wat hierboven ook gezegd wordt: ik voel er gewoon niks bij. Het gaat langs en dat is het. Is het slecht? Nergens, daarom kan ik ook geen onvoldoende uitdelen. Het is ''aangenaam'', maar meer ook niet.

Ik ben meerdere keren naar de plaat terug gekeerd omdat Deafheaven een van mijn favoriete bands aller tijden is. Ze zijn meesters in pieken en dalen in songs, maar hier blijft het vooral middenweg. Een aantal platen die de semi-heavy shoegazesound veel dynamischer en vooral met meer emotie en beleving brengen, naast het al eerder genoemde My Vitriol:

Hundredth - Rare (2017)
Holy Fawn - Death Spells (2018)
Slow Crush - Aurora (2018)

avatar van Dr.Pat
2,5
Goed besproken, én uitgesproken wat er precies aan de hand is Don Cappuccino,
Ook één van mijn meest favoriete bands, met hopelijk echt een eenmalige (grootschalige) uitstap, want tot het vorige album ging alles altijd goed…maar hier niet…gebeurd niets, voelt nergens iets, niet echt spannend….juist alles wat Deafheaven zo goed maakt(e). Ook hier meerdere malen geluisterd, en het luistert goed weg….als achtergrondmuziek vooral…en dat is verre van spannend.
Toch één absoluut pluspunt vind ik wederom het fantastische drumwerk!

avatar van Edwynn
2,0
Don is lekker genuanceerd hier. Toch proef ik in de kern ook het gevoel dat Deafheaven hierop een inwisselbare koers vaart. En dat deel ik met hem. Niet het feit dat de metal zo goed als uitgefaseerd is maar wel het gevoel dat Deafheaven niet meer die originele band is. Uiteindelijk vind ikzelf het daarnaast een strontvervelende en behoorlijk geforceerd klinkende plaat. Maar dat is mijn eigen invulling.

avatar van Johnny Marr
4,0
Ik ben het niet met jullie eens. Thumbs down voor Don! Great Mass of Color vervolledigt samen met Dream House en Honeycomb de ultieme Deafheaven top 3.

avatar van Aladdin
4,0
Edwynn schreef:
Don is lekker genuanceerd hier. Toch proef ik in de kern ook het gevoel dat Deafheaven hierop een inwisselbare koers vaart. En dat deel ik met hem. Niet het feit dat de metal zo goed als uitgefaseerd is maar wel het gevoel dat Deafheaven niet meer die originele band is. Uiteindelijk vind ikzelf het daarnaast een strontvervelende en behoorlijk geforceerd klinkende plaat...

Snap jullie wel, vind de nummers met iets van gekrijs ook het interessantst, maar de schoonheid van de hele plaat overtuigt me telkens weer.
Veel metal volgt gebaande paden en is zo godsgruwelijk saai. Bands die de grenzen van genres opzoeken, er overheen gaan om te kijken hoever ze kunnen gaan, irriteren....voor de een pakt het goed uit, voor de ander, nou ja...is het helemaal kut.
Ik draai em nog een keer en daarna die van Turnstile

5,0
Deafheaven met Infinite Granite. Tja, gemengde reacties die alle kanten uitspringen. Begrijpelijk of niet, wotever....

Deze plaat voor mij hun allerbeste ever ja. Moest dan ook meteen denken aan een band à la Catherine Wheel. Breed uitwaaierende gitaren, duidelijk breed gehouden, gelaagd en voor mij zeer evident de shoegaze van de jaren 90 ja. Een stijl waar de kast hier vol van staat. De zang clean, de muziek overzichtelijker en dus toegankelijker. Dat hierdoor de fans van het eerste uur afhaken, wellicht A jammer maar ook B begrijpelijk. Een meer dromerige plaat is het geworden, soms zelfs met een wat spacey geluid, ja, dat ligt mij dan weer wel. Wie dem auch sei, heerlijke plaat en op repeat dan ook hier. Gekozen hebbende voor de blue vinyl versie dan ook nog eens. Topper dus, absoluut.

avatar van dumb_helicopter
4,0
Nu een paar keer beluisterd en hoewel ik de scherpe kantjes wat mis en het soms iets te makkelijk overkomt, vind ik het wel een genietbare plaat van Deafheaven. De hardere stukjes van Mombasa vind ik echt de moeite waard en zo zijn er nog regelmatig stukjes waar ik van opveer. Een lage 4* voor mij.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:14 uur

geplaatst: vandaag om 11:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.