Leprous - Aphelion (2021)

Mijn review op Zware Metalen:

Het aphelium is het punt in de baan van een object om de zon dat het verst van de zon is gelegen. Voor Einar Solberg is het een metafoor voor de grote uitdagingen waarmee hij te maken heeft en hoe iets moois kan ontstaan uit moeilijke tijden. Op Leprous‘ vorige album Pitfalls stonden de teksten in het teken van de angststoornis en depressies waarmee Solberg al enige jaren kampte. Aphelion borduurt hierop voort, al gaat het nu meer over hoe zijn depressies niet langer zijn leven domineren. Het licht aan het einde van de tunnel brandt feller.

Muzikaal ligt Aphelion ook in het verlengde van Pitfalls. De koers met het meer elektronische en poppy geluid wordt gehandhaafd. Het is daarmee voor het eerst dat Leprous een album uitbrengt dat geen enorme vernieuwingen met zich meebrengt maar waarmee men eerder verdieping zoekt van het bandgeluid. Dat is geen goed nieuws voor degenen die het vorige album een stap teveel richting het popgeluid vonden gaan. Zij zullen dit album wellicht ook minder kunnen waarderen dan het vroegere werk van de band.

Wie, net zoals ik, Pitfalls een boeiende nieuwe stap van deze band vond, zal Aphelion ook zeker waarderen. De band heeft wederom tien prachtige, contrastrijke nummers voor dit album opgenomen. Running Low is zo’n nummer dat klein begint en zich langzaam maar zeker ontvouwt tot een prachtig gearrangeerd nummer, vooral dankzij de prachtige harmonieën in het refrein. Ook horen we cellist Raphael Weinroth-Browne en violist Chris Baum, zoals eerder op Pitfalls, terug op dit nummer in de prachtige apotheose. Het zijn dit soort nummers waar Leprous op zijn sterkst is. Ook All The Moments, On Hold en Nighttime Disguise zijn in dat opzicht vergelijkbaar sterke nummers waarin de band continu met contrasten werkt en de luisteraar op het puntje van de stoel houdt. Met name op het laatst genoemde nummer trekt de band alles uit de kast. Zanger Einar Solberg haalt zelfs zijn screams even uit de mottenballen. Dit is wellicht een van de beste prognummers die ik tot op heden dit jaar heb gehoord en net zo sterk als The Sky Is Red van het vorige album.

De kortere nummers zorgen voor de nodige luchtigheid en afwisseling op Aphelion. Het zijn ook de nummers waar soms subtiel met andere genres wordt gespeeld. Neem bijvoorbeeld de funky gitaren in The Silent Revelation of de heerlijke bluesy gitaarsolo in The Shadow Side. Dit soort nummers zijn het cement tussen de langere proggy nummers en zorgen voor een heerlijke flow in dit album waardoor je dit album moeiteloos keer op keer luistert. Leprous levert met Aphelion een bijzonder sterk album af!

Score: 88/100

Meer ingetogen en minder onstuimig dan we van deze noorse band gewend zijn, maar het album is al met al toch wel weer erg fraai. Denk aan een kruising van A-ha, Muse en Tool. De sfeervol geproduceerde tracks zijn zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt, met een absolute hoofdrol voor zanger Einar Solberg, wiens aparte stemgeluid het songmateriaal steevast naar een hoger niveau tilt. Ik hoor de band uiteindelijk liever wat steviger en experimenteel uit de hoek komen, zodat dit zeker niet mijn favoriete album van Leprous is, maar mooi en goed is het zeer zeker.

Echt, staat de bandnaam je tegen? Je denkt onwillekeurig aan afzichtelijk lepreus,  vermoedt extreme geluiden, Cannibal Corpse? Nou man, think again...

Ziehier, wat moois Leprous ons deze keer brengt! Hier een volleerd dramatisch klinkend muzikaal epos, dat vanaf de dreigende beginnoten van 'Running Low' heel toegankelijk als een imaginaire Noorse progrockopera binnenkomt. Met de schitterende pathetische falsetto rockstem van frontman Einar Solberg glijdt, stuitert de plaat een uur lang teatraal in z'n wilde universum rond de zon.

Dit is filmisch, dramatisch, klagend. 't Zijn losse, maar opzwepende, vaak beangstigende scores, vocals die je pakken, tot in de ziel raken. Spannend, 't is avontuur.

Naast het rockinstrumentarium, de riffs en de behoorlijk stevig doordenderende ritmes, de synths, etaleert het vijftal ook mooi krassende viool- en cellogeluiden, piano, zelfs blazers.

'Out of Here' is een spaarzaam, relatief rustig nummer, hemelse zanglijn op wiegende gitaren, zelfs de passerende rocktrein remt eerbiedig af.

'Silhouette', stompende electronica-rocksong met vocals in hoge registers, ha, met poppy o-ho-ho-achtergrondkoortjes. Het melodische 'All The Moments', schitterende totaalprestatie, zalig elektrisch ontbolsterend in een vredig piano en cello-intermezzo, uitwaaierend in een ongelooflijk muzikaal spectrum vol interferende emoties.
Het diepgrommende, in sci-fi-electronics ingeklede 'Have You Ever', fraaie donkere ruimtefantasie met oriëntaalse orkestratie.

The Silent Revelation, andermaal een hoogstandje. Episch funky openend, geeft het al vlug, in een furieuze maalstroom, de volle plaats aan de met z'n superieure klaagvocalen croonende Einar. Geagiteerde celloritmes, sluipende jazztoetsen die in kletterend beukwerk uiteenspatten. Onder alarmerende riffs en huilende vocals culmineert de prachtsong in die ene abrupt funky afsluitende rocknoot.

Een plechtig opstrijkend 'The Shadow Side', weer een ingenieus, rond Einar's stem ineengeknutseld miniatuurtje, waarrond de constant als orkest gefocuste groep, inspelend, samenzingend, harmonie in perfectie haalt.

Het prachtige 'On Hold', die melodieën in hoogtes en dalen, het legt zo mogelijk in zijn verscheiden schoonheid de gradatie nog hoger. Alle registers open! Het bijna akoestisch, sereen klassiek gedreven 'Castaway Angels', vertwijfeld repetitieve vocalen, jammerende treurzang.

Nog zo'n juweel, het afsluitende 'Nighttime Disguise'! Hevigste song op de plaat, gelaagd, indrukwekkende aanjagende riffs en drums begeleiden Einars verhaal. Droeve pianotoetsen kunnen zijn vocale erupties niet weerhouden, ze schieten door tot op de rand der metalscreams. Metalfinale als deze, die is, zo blijkt, zeldzaam geworden in Leprous' huidige sound.

Maar wat een totale luisterervaring, dit nieuwe Leprous. Is deze plaat dynamisch, boeiend! De vocale prestatie van Einar Solberg op deze plaat is effenaf indrukwekkend. Niettemin vergt elk afzonderlijk nummer het uiterste van ieder bandlid. En zie, de stukjes vallen in elke song telkens precies en mooi op hun plaats.

Aphelion, bij een planeet in een baan om de zon is 't Aphelium de plaats waar ze het verst van de zon verwijderd is. Zou hier een depressieve onderlaag in de lyrics illustreren. Laat dit nu wel het laatste zijn wat je bij dit Aphelion overkomt. Grote klasse, ja, dat des te meer!

Wat is Aphelion een heerlijk album geworden! Vooruitgesnelde single Castaway Angels deed me niet veel - saai - en na de eerste draaibeurt schrok ik nog een beetje van het bombast: erg veel spierballen, erg veel dramatiek, erg orkestraal, erg veel hoge noten. Nu, een hoop draaibeurten verder, zijn de puzzelstukjes op hun plaats gevallen en valt me vooral op wat een sfeervol en stijlvol geheel het is geworden.

Het is wel behoorlijk dramatisch allemaal. Ik ervaar dat op Aphelion een stuk sterker dan op hun vorige albums (hoor ik nu echt zoveel meer strijkers of beeld ik me dat in?), maar dit geluid past Leprous op zich goed en dus mag het. Het enige minpunt dat ik heb zijn de teksten die niet bijster inspirerend zijn en wat veel herhaling bevatten. Instrumentaal wordt dat gelukkig deels gecompenseerd, hoewel dit album in zijn geheel meer leunt op (relatieve) eenvoud en sfeer dan op complexiteit. In vergelijking met hun eerdere werk toch zeker.

Hoogtepunten zijn er absoluut - ik denk dan als eerste aan de drive van Silhouette of aan de epische opbouw van On Hold - maar Aphelion gooit vooral hoge ogen qua samenhang, stijl, sfeer en het constante niveau. Smakelijke zanglijnen, strakke riffs en stijlvolle viool- en pianoklanken zijn allemaal in overvloed aanwezig en Leprous heeft daar de ideale balans in weten te vinden.

Leprous - Aphelion

Ik kende Leprous vooral van hun nummer The Price, en na die wat vaker te luisteren kreeg ik interesse in de rest van de band. Begonnen met hun meest recente album. Het was een beetje wennen maar na een aantal keer te hebben geluisterd is dit toch echt een gaaf album!
Het begint meteen goed met Running Low, sterk refrein vanaf 'miracle', komt lekker binnen.
Out of Here en Silhouette zijn beide prima nummers, niet storend maar ook niet erg sterk.
All the Moments is ook erg sterk in de opbouw wat resulteert in een daverend refrein.
Have You Ever? klinkt op het eerste oor niet heel bijzonder, maar ik vind dit echt een lekker nummer en heb 'm ook als favoriet aangevinkt. Dit nummer heeft niet veel nodig om goed te doen. Het begint rustig, dan komen op een gegeven heel subtiel die strijkers erbij, kippenvel! Vervolgens een erg pakkend refrein, en op het eind dit refrein nog even wat bombastischer uitgevoerd.
The Silent Revelation en The Shadow Side vind ik dan weer degelijke nummers.
On Hold is wel echt een fantastisch nummer. Qua opbouw hetzelfde als All the Moments, maar wat mij betreft nóg beter uitgevoerd. Waarschijnlijk mijn favoriet van het album.
Castaway Angels is ook erg mooi gezongen, misstaat niet bij de rest van de nummers.
In afsluiter Nighttime Disguise valt de meeste prog te vinden, een heerlijk nummer en een waardig afsluiter van dit album.
Een album met meerdere sterke nummers en een aantal degelijke nummers dus!

4*