Motörhead - Another Perfect Day (1983)

'Another Perfect Day' vind ik sinds aanschaf in '86 nog steeds een topper in Motörhead's ouevre. Schijnt destijds niet zo goed ontvangen te zijn door de fans omwille van Brian Robertson, de vervanger van Eddie Clarke. In ieder geval de meest melodieuze Motörhead-plaat en jaren later werd het album door Lemmy 'gerehabiliteerd' en werden er verscheidene nummers live gespeeld. Daar valt 'I Got Mine' ook onder, wat ik (ook) het minste nummer vind. Wijlen Phil Taylor beschouwde Motörhead als heavy rock.

Beste album voor niet motorhead fans persé. Veel melodie (relatief dan) en geweldig gitaarwerk. De strijd was immers gestreden, de heavy rock werd al snel overstemd door de speedy metal van nieuwe bands. Ik kan motorhead dan ook niet zien zonder de tijdsgeest in acht te nemen. Wat die band eind 70 op plaat knalde was een inspiratie voor velen.

Vond vroeger (83) het titelnummer en One arm bandit de beste nummers. Heb hem ooit een poos niet meer gehoord toen op cd aangeschaft. Sindsdien vind ik Back at the Funny Farm, Marching Off to War, Tales of Glory de betere songs. Het pianogepiel op Rock it is echt een dieptepunt maar over het algemeen is de plaat dik in orde! De lp heeft trouwens een legendarische binnenhoes met supergrappige strip. Wat mij betreft Motorheads beste studioalbum. De zinsnede "I really like the jacket but the sleeves are much too long" (BATFF) is een van de grappigste/droefigste ooit!

droevigste

Die strip is vreemd genoeg niet afgedrukt in het boekje van de 2CD deluxe uitgave, wel in dat van de enkele remaster. Maakt niet uit, in '86 kocht ik een Duitse herdruk elpee met blanco binnenhoes. Die piano in Rock It vond ik tot daaraan toe; in '92 was I Ain't No Nice Guy een slag in mijn gezicht en eerder waren de blazers van 1916 al reden tot geen aanschaf. Later is dat allemaal rechtgezet. Another Perfect Day blijft iig. een van hun beste albums.

Niet slecht, maar ik zie hier maar weinig leuke nummers in. Misschien juist omdat het zo netjes is, ik wil juist lomp, bot en ruig. Die vibe krijg ik niet, behalve bij de heerlijke opener. Legt het nipt af tegen z'n voorganger.

1. Ace of Spades
2. Iron Fist
3. Another Perfect Day

Ook dit keer had ik hetzelfde gevoel als de vorige keren dat ik Another Perfect Day luisterde: het album begint heel erg goed, maar na een nummer of zeven begint de sleet erop te komen. De laatste paar nummers doen me helemaal niks. Daarom toch maar een halve ster eraf.

Hoogtepunten zijn Back At The Funny Farm, Dancing On Your Grave en One Track Mind. Fijn gitaarwerk, relatief veel melodie. Wat mij betreft had Brian Robertson nog wel een album met Motörhead mogen maken.

I got mine is toch een heerlijke rocker met prima gitaarsolo's. Misschien iets teveel Lizzy invloed van Robbo dat je deze niet goed vindt?

Wat mij betreft absoluut niet nog een album met Brian Johnson! Het past gewoon niet bij Motorhead, leuk voor 1 album met wat melodieuze toevoegingen, maar het hoort er niet echt bij! Motorhead is gewoon rechtoetoerechtaan doorbeuken zonder nonsens en daar hoort de melodie van die verstoten Thin Lizzy gitarist absoluut niet bij!!!

De gemiddelde speelduur van de songs moet nooit zo lang zijn geweest als op dit album uit bands oeuvre. Ook bij mij komt daar met Marching Off to War wat de klad in al ga ik hedendaags door voor de uitstekende CD-bonustrack Turn You Round Again. Vanaf pakweg 2004 werd het album live 'gerehabiliteerd' in de setlist met o.m. I Got Mine, Dancing on Your Grave en Rock It. Ik draai dit album echter niet zo vaak meer als vroeger. Strenge maar rechtvaardige recensies bij Motörhead overigens

Ik ken Thin Lizzy niet erg goed, maar ik vind I Got Mine wat te lang, en er mist pit.

Bijzondere Motörhead album met Brian "Robbo" Robertson op gitaar. Een lastige knaap die geweldig gitaar speelt maar eerder al uit Thin Lizzy werd gezet wegens wangedrag. Het levert een verrassend melodieuze plaat op die aanvankelijk matig door de fans werd gewaardeerd maar later toch aan sympathie heeft gewonnen. Robbo aardde niet best in de band, weigerde oude nummers te spelen en kleedde zich volgens de fans te nichterig. Lemmy zei in een interview in Total Guitar dat hij veel waardering voor de man heeft, alleen kan niemand met hem samenwerken. Het recruteren van Robbo was per saldo een enorme fout. Dat werd later rechtgezet met Würzel en Phil Campbell. Dat is weer een heel ander leuk verhaal. Afijn, Another Perfect Day is gewoon not your average Motörhead album. Wel heel goed!

Artiesten proberen wel is wat anders, de ene keer slaag dat en de andere keer niet. Jaa dit album is melodieuzer. Maar is t dan gelijk slecht? Omdat ze normaal beuk rock n roll spelen ? Nee dit is ook gewoon lekker,en rockt ook. Ik mag hem graag horen.

Another Perfect Day is wel een aardige, maar ook soms wat flauwe plaat.

Met het zinderende bluesmonster dat One Track Mind heet, kan er eigenlijk niet veel meer stuk. Maar ik krijg soms wel spontane huilbuien van de kinderen voor kinderen meezingers Dancing On Your Grave en Shine.

In die zin is Another Perfect Day wat wisselvallig. Opvolger Orgasmatron is ook melodieus maar qua songschrijverij echt een paar klassen beter.

Zo zie je maar weer eens hoe smaken kunnen verschillen. Ben namelijk van mening dat de bovengenoemde nummers klasse zijn. Tales of Glory en Die You Bastard vind ik dan weer geen barst aan.

Toen deze uitkwam vond ik 'm meteen al geweldig, afgeronde songs met melodie maar met dat heerlijke smerige Motorhead geluid.
Enige minpunt, de gitaren zijn iets te hard ingemixt. Inderdaad deed Brian Roberson er verder alles aan om de reputatie van Motorhead om zeep te helpen, zo zou hij tijdens een optreden voor o.a Hells Angels een tutu (balletpakje of balletjurkje) aangehad hebben.
Lemmy kon ternauwernood voorkomen dat Brian in mekaar geslagen zou worden, en de weigering om oude Motorhead songs niet te spelen (onbegrijpelijk dat Lemmy daarin meeging) zorgde er wel voor dat er (veel later) unieke live opnames verschenen met grotendeels dit album live gespeeld.

Na "Orgasmatron" raakte ik wat vervreemd van Motorhead. Die "We are Motorhead and we play Rock 'n Roll" songs klinken wel lekker maar beklijven niet echt.
Als ze dan iets anders doen vind ik het meteen al een stuk leuker zoals "1916" en "SnakeBite Love".

Fijn dat dit album postuum toch nog gewaardeerd wordt.

Dit is en blijft een vreemde eend in de bijt! Vanwege de melodie van het gitaarspel van Brian Robertson niet echt passend bij Motorhead, maar daarom juist ook weer een uniek album die iedereen eens gehoord moet hebben als je van de muziek van Motorhead houd. Persoonlijk houd ik het meest van de albums vanaf 1916, die met wat meer snelheid zeg maar, met Bastards als persoonlijk favoriet. Van de albums van voor 1916 vind ik vooral Ace of Spades en Overkill het meest de moeite, en uiteraard ook Orgasmatron, en live speelden ze nog sneller dan op de studio platen zou iedereen ook eens moeten horen. Deze plaat zet ik bijna nooit op, maar kan er zeker van genieten, ondanks dat ik het geen Motorhead hoogvlieger vind

I Got Mine klinkt duidelijk als iets dat Wild Horses of Thin Lizzy gedaan zou kunnen hebben. Het zou me niets verbazen als Brian Robertson hier compositorisch verantwoordelijk voor is.

Het album waar Motörhead wordt gekruist met Thin Lizzy. Hetzelfde geldt voor de publieksreacties, die hierboven o zo herkenbaar zijn. De fans van Motörhead vinden het vaak te melodieus, die van Thin Lizzy vinden het wel lekker.

Alhoewel ik de groepen ongeveer tegelijkertijd leerde kennen (rond '78, '79 denk ik), gaat mijn voorkeur uit naar Lizzy. Juist daarom vond ik dit een frisse combinatie, waarna ik het betreurde dat Brian Robertson alweer zo snel was vertrokken: wat mij betreft smaakte dit naar meer.
Wel vond ik het jammer dat hij zo raar deed met de kortgeknipte haartjes. Het tutuverhaal dat Lonesome Crow hierboven deelde, is veelzeggend. Weet nog dat ik me indertijd afvroeg waarom Robbo altijd zo dwars moest zijn. Vast de aard van het het beestje.
Daarbij vind ik het moddervette basgeluid van Lemmy, zijn denderende baslijnen en grommende zang heerlijk in contrast met Robertsons gitaarspel, dat zowel melodieus, energiek als dynamisch is.

Bovendien is het weer genieten van het drumwerk van Phil Taylor, die als kind de beginselen leerde in een drumband. Met hulp van zijn vader begon hij met het spelen van marsmuziek, zo herinner ik uit een interview met hem. In mijn oren is zijn marsspel enigszins stug maar wel herkenbaar; Taylor is dé grondlegger van de moderne metaldrumstijl.

Mijn favorieten van Another Perfect Day zijn Back at the Funny Farm, Shine en vooral I Got Mine met een prach-ti-ge riff plus tekst waarin Lemmy... gevoelig uit de hoek komt.

"Come on, babe, stay close to me
You got me falling out my tree
Be my lover, the only one
Be anything but don't be gone"

Poëtisch toch? Al snap ik dat de doorsnee Motörheadfan hier niet op zat te wachten.

Soms blijft er al eens iets liggen, ik zie dat mijn oorspronkelijke stem dateert van 2011, mijn aankoop van dit album (met drie extra's) is gebeurd eind 2018, mijn versie: Motörhead – Iron Fist. De inhaalslag van de voorgaande albums is ondertussen gebeurd.

Gitarist “Fast” Eddie Clarke bolt het af, vervanger tijdens de toer voor Iron Fist al was Brian Robertson die het navolgende album Another Perfect Day mag inspelen. Ik ga met de deur in huis vallen, ik vind dit een goed album, ook al omdat Iron Fist mij uitgeblust overkwam, onder invloed van voorgaande successen en tijdsdruk.

Het zijn langere songs, met langere solo's en klinkt toch behoorlijk anders. Dat kan, dat mag maar toch mis ik een paar snellere songs, door de langere solo's is de spanningsboog toch minder. Hier noteer ik vooral Back at the Funny Farm, Rock It en het titelnummer als favorieten. Brian Robertson was misschien niet de ideale gitarist voor Motörhead, het album is beter dan velen laten uitschijnen, alleen iets te bedaard maar met meer variatie.

Ketwiezel was blij verrast toen hij deze plaat voor het eerst hoorde...(ongeveer tegelijkertijd met Bark at the Moon van Ozzy).

Direct met het openingsnummer is de toon gezet: dit is de hardste band ooit! (Toen tenminste..). Het melodieuze maar toch spannende gitaarwerk van Robbo geeft deze band een injectie met vers bloed.
Zeker na het richtingsloze gepiel op Iron Fist voelde dit voor Ketwiezel als een verademing: een frisse, nieuwe wind waaide door Motörheadland.

De composities zijn praktisch allemaal sterk en hier en daar wat apart en gewaagd (bijv. One Track Mind).
Wat de platenhoes betreft: hel & verdoemenis!! (..in ieder geval meer 'in your face' dan die stoffige, antieke, gietijzeren vuist op het vorige album).
Ketwiezel meent zich trouwens te herinneren (en dat wil wat zeggen), dat er op de innersleeve een grappig, kort stripverhaaltje stond afgedrukt met Lemmy, Philty en Robbo (met z'n roze balletschoentjes enzo).

Favoriet nummers: de titeltrack (geweldig riff!), Shine, Back at the Funny Farm.

"Het album waar Motörhead wordt gekruist met Thin Lizzy" ???? TOTAAL!!!!! niet mee eens. Het album waar Motörhead wordt gekruist met Saxon is een veel betere vergelijking. bijgestaan door een waanzinnige goeie gitarist met een Thin Lizzy achtergrond. De tracks die hier op staan hadden net zo goed op het Denim and Leather of Crusader album kunnen staan van Saxon. En I got mine klinkt duidelijk als iets dat Thin Lizzy gedaan zou kunnen hebben???? nou sorry hoor heb het overigens veel te lange nummer vaak gehoord maar kan er geen Thin Lizzy in ontdekken. Het is een meezinger op het niveau We're not gonna take it en You give love a bad name. Alleen met het verschil dat We're not gonna take it en You give love a bad name me niet begint te irriteren. En wat Edwynn ook volledig terecht schreef in zijn reactie : "kinderen voor kinderen meezingers als Dancing on your grave en Shine", I got mine kan je daar ook aan toe voegen. Dit album is erg wisselvallig en de constantheid is bij tijd en wijlen ver te zoeken. Het beste nummer - ben ik overigens ook volledig met Edwynn eens- is One Track Mind. Steekt met kop en schouders uit boven de rest. Op afstand gevolgt door Back at the funny farm, Rock it, Die you bastard, Marching off to war, Another perfect day, Dancing on your grave, I got mine en als laatste Tales of glory. Ik vermeld er wel even bij dat het gitaarwerk in die meezingers en dan met name in Dancing on your grave echt razend knap vind. Ben het wel met je eens dat het maar bij 1 album is gebleven met Brian Robertson. Ik had hem ook wel graag gezien in de formatie Motörhead samen met Phil Campbell in de vele male betere opvolger Orgasmatron. Maar ik denk dat Lemmy wel klaar was met Robertson met z'n fratsen en eisen. En Lemmy heeft ook nooit onder stoelen en banken gestoken dat Another Perfect day het slechtste album van Motörhead is. Op de krankzinnige goeie DVD Stage Fright spreekt hij er ook z'n afschuw over uit. Tot slot moet dit album het overduidelijk niet hebben van de goeie tracks, er staat er maar eentje op. One Track Mind en het fabuleuze gitaarwerk van Brian Robertson compenseert het ruimschoots, en - in mijn geval- staan er ook nog 3 prachtige bonustracks op met het o.a. prachtige uitgevoerde (I'm Your) Hoochie Coochie Man op, voor dit album een 3.5. een halve punt extra dankzij de 3 bonustracks.