Motörhead - Another Perfect Day (1983)

Ik ben het wel redelijk eens met mijn boven buurman. Maar hij mag best de boel wat meer onderbouwen he he.
Ten eerste vond ik het helemaal niet zo erg dat fast eddie de band verliet. En toen ik vernam dat zijn vervanger ook nog eens brain robertson bleek te zijn wist ik bijna zeker dat het beter zou gaan worden. En Motorhead verbaasde vooral vriend en in mindere mate de vijand. Veel fans vonden het maar niks. Nu ben ik nooit een echte motorhead fan geweest. Maar met robertson vond ik dat de band er behoorlijk op vooruit was gegaan. Die brain speelde als een jonge herboren hond. Prachtig gitaar werk laat hij horen. Meschien wel zijn beste ooit.. De man vlamt als bijna nooit te voren. Er zit gewoonweg veel meer diepte,variatie en klasse in brain zijn spel dan eddie. Dat dat ten koste is gegaan van de hardheid doet mij weinig. Sterker nog motorhead was in mijn ogen beter dan ooit. Er zijn zelfs echt rustige stukken te vinden another perfect day bijv. En natuurlijk gaan de muppet en opper duivel lemmy er hard tegenaan. Dat zit in de genen van deze mannen. Alleen de laatste 2 nummers vind ik niet echt goed. Maar als ik het beste van ace of spades naast het beste van deze leg. Dan vind ik dat another perfect day er beter vanaf komt dan ace. Ondanks de 2 laatste matige nummers .

Prachtig motorhead album.
Mijn nummer 2 achter ace of spades.klinkt lekker vet en heavy en vooral melodieus.
Zit goed inelkaar,wat langere nummers dan gewoonlijk.goeie gitarist de ex van thin lizzy,
B robertson hij geeft een heel andere sound aan moterhead.
Was al geweldig maar dit klink wat volwassener wat minder recht toe recht aan meer afwisseling.
Al met al blijft motorhead een geweldige band.

Klinkt misschien raar, maar sommige loopjes van Robertson hier doen me denken aan een hyperactieve Alex Lifeson (Rush).
 

Het bericht hierboven is ook van jou, heb je het nu over jezelf, of...........

Rock It staat nu op de setlist, goede keuze. In de Aardschok van jongstleden staat een interview met Lemmy; iemand kwam op het idee weer iets van Another Perfect Day te gaan spelen. In de concertbespreking van de show die ze in Eindhoven gaven, staat dat de snelle nummers wat ontbraken, alles wat trager gespeeld werd en de jaren gaan tellen voor Lemmy. Het is nog altijd wachten op zijn nieuwe soloplaat en er ligt een nieuw groepsalbum in de planning. Lemmy staat wel achter de release van The Wörld Is Ours, Vol.2, kort na de release van Vol1. Persoonlijk had ik liever een livealbum gehad met nummers die ze nu wel spelen, of alweer gedropt zijn, zoals Rock It, You Better Run, Damage Case en The One to Sing the Blues, maar wat nog niet is kan nog komen.

Halfje eraf. Toch wat te weinig afwisseling om me de hele tijd te kunnen boeien.

Ik vind deze ook niet heel geweldig, gewoon een lekker album met melodieus gitaarspel tussendoor, maar dit is zeker niet mijn favo Motorhead plaat.

Maar een mooie afwisseling in hun discografie is deze beslist wel.

Maar beslist geen ace of spades, 1916 of bastards.

Misschien is dit wel de meest melodieuze album van Motorhead. Melodieus en Motorhead..gaat dat samen?.......Zeker wel en Another Perfect Day is hiervan het voorbeeld. Prima album.

Ergens het meest melodieuze maar ook het hardste Motorheadalbum.
Luister maar eens hoe hard de gitaar is ingemixt, ook heel veel lange gitaarsolo;'s (iets te veel van het goede).
Mijn favoriet van ze, ook al ben ik weinig bekend met hun latere albums.
Jammer dat Brian Robertson ontslagen werd, door zijn fratsen was zijn functioneren in Motorhead onhoudbaar.

Van One Track Mind krijg ik nooit genoeg. Dat is zo'n nummer dat ik wel een paar keer achter elkaar kan draaien. Een heerlijk logge blues met een redelijk serieuze Lemmy De solo's zijn bijzonder fraai. Maar ook het ritmewerk spreekt me erg aan.

Het hele album is wel tof, maar niet zo gaaf als One Track Mind. Het poppy Shine en het schijtlollige Dancin On Your Grave zijn leuk, maar ik heb toch meer met de tweede helft van het album.

Dancin on the grave is juist mijn favoriete nummer van dit album. De gitaarsolo's zijn op dit album veel beter dan op de andere albums. Brian Robertson is wat dat betreft een betere gitarist dan Eddie Clarke. Op dit album klinkt het allemaal wat strakker. Op de albums met Clarke klink het wat rommeliger. Wat ook zijn charmes heeft.

De albums met Clarke zijn wat Motörhead zijn bestaansrecht geef. Iets chaotischer en vooral iets vuiger. Onbetwistbare klassiekers. Deze melodieuzere Motörhead mag er ook zij al vind ik opvolger Orgasmatron nog beter. Ook melodieus maar ook bereheavy en daarnaast wat consistenter qua songmateriaal.

Mijn voorkeur gaat ook uit naar Brain Robertson. Er zit veel meer klasse en variatie in zijn spel. Ik vind zelfs dat Robertson hier op zijn best is. Zelfs beter dan zijn Lizzy periode. De plaat werd destijds ook nou niet bepaald met open armen ontvangen door de fans. Plus dat Robertson zijn looks ook al niet echt des motorheads was. En als klap op de vuurpijl weigerde hij een hoop klassiekers te spelen.
Ik heb ze destijds in Genk mogen aanschouwen. De zaal was maar matig gevuld. En een hoop fans gingen ook behoorlijk ontevreden naar huis. Omdat er inderdaad maar weinig klassiekers werden gespeeld. En echt lang hebben ze ook niet gespeeld. Hooguit een minuut of 80 meen ik.

Iemand trouwens een idee wat er met de beste man bebeurd is? Eigenlijk nooit meer iets van hem gehoord.

Edwyn heeft natuurlijk een punt dat Clarke mede verantwoordelijk is voor het klassieke Motorhead geluid.

Hierna was en is mijn Motorhead honger ook wel volkomen verdwenen. Op de een of andere manier.

Robbo tourt nog vrij regelmatig met zijn eigen band.

Ben jij daar bekend mee? En als dat zo is wat speelt hij dan?
kortom vertel. Ben ik toch erg benieuwd naar.

Niet echt bekend mee. ik weet dat hij in 2011 nog een plaat heeft uitgebracht. Linken is niet zo makkelijk op mijn telefoon. Maar staat hier ook op de site.

Er staat hier maar 1 cd op Music Meter. Big Ass Buick 2002.
Verder helaas geen berichtje.
Maar verder bedankt.

Diamonds and Dirt heet het album van Robertson uit 2011, en er staan 2 berichten bij.

Ik heb het niet echt zo op met dit album, speel hem eigenlijk bijna nooit af.

Ik heb echt meer met de rechttoe rechtaan Motorhead van ace of spades of bastards b.v

Ik heb dit album ooit gekocht, toch al een flink aantal jaren geleden (dat zal in 2005-2006 ergens geweest zijn), en heb het altijd wel geinig gevonden. Geef toe; nummers zoals 'One Track Mind' en 'I Got Mine' zijn gewoon erg goed, en ook de titeltrack gooit hoge ogen. 't Is misschien geen klassieker, maar deze mag er zeker zijn.

Bovendien heb ik het wel voor het stemgeluid van Lemmy.

Dan vergeet je Shine en Rock It te noemen.
Ik blijf een zwak houden voor Perfect Day. Is ook de enige plaat van motorhead die nog (on)regelmatig uit mijn boxen komt donderen.

Dit is na Bomber mijn meest favoriete Motörhead album. Ik heb ze nog niet allemaal tot mij genomen, maar toch. Dit lijkt mij ook het meest melodieuze album van M. te zijn. En toch snoeihard.

Gaaf dat bij de remaster heruitgave als bonus CD Live At Manchester Apollo - 10th June 1983 zit. Dat was oorspronkelijk een beperkte oplage van 500 stuks en is dus heel zeldzaam.
Van zulke bonus-CD's word ik blij, net als van de Live at Hammersmith bonus CD bij de heruitgave van Black Sabbath's Mob Rules. Ook zo'n geval.
Geweldige live-CD is dat, alleen al die versie van Hoochie Coochie Man...

dan ben jij niet een echte motorhead fan. Deze en bomber zijn de minder heftige motorhead albums, maar juist leuk als afwisseling voor het heftige motorhead gebeuk. Bomber is wat minder hard op plaat gezet, en dit is de meest bluesy plaat van motorhead. Voor de real deal heb je met name ace of spades, no sleep till hammersmith, die live plaat uit 1999 en ook orgasmatron en bastards en 1916.

Je hebt ook Motörheadfans die Another Perfect Day of Bomber als favoriet hebben. Zelfs een kleine groep die On Parole als favoriet hebben. Zijn dat dan geen 'echte fans'? Sorry hoor, maar ik vind dit een beetje vreemde uitspraak.
Iedereen mag toch zijn persoonlijke favoriet hebben van iemand waar hij of zij fan van is? En dat hangt vaak ook sterk af van welke LP of CD je 'instapper' was (het eerste dat je hoorde).
Je zult het wel niet lullig bedoeld hebben (gezien je prima lijstje met aanraders), maar het kwam wel wat lullig over...

Bomber & No Sleep till Hammersmith waren mijn instappers toen ik een jaar of dertien was. Allebei nog favorieten. En ja, wat is fan. Ik vind de muziek van Motörhead geweldig en Lemmy was een geweldig figuur, maar fan. Dat ben ik eigenlijk alleen van Elvis.

Ik sprak over fans in het algemeen, spinout.
Bomber is altijd wat onderschat gebleven, omdat hij tussen de twee toppers Overkill en Ace of Spades zit. Hij is wel wat minder dan deze twee vind ik, maar er staan genoeg klassiekers op; Dead Men Tell No Tales, Stone Dead Forever, Bomber.
Mijn persoonlijke favoriet is Sweet Revenge, waarop Lemmy 8-snarige basgitaar speelt.

Sweet Revenge is geweldig, ja. Zoals elk nummer op Bomber.

Dit schreef ik ruim twee jaar geleden, en ik sta er nog steeds volledig achter. iggy zei daarop dat ik 'Shine' en 'Rock It' nog vergat te noemen; wel, vooral dat eerste nummer ('Shine' dus) is onweerstaanbaar en dansbaar. Zoals wel meer nummers op dit album, eigenlijk.

Dit album klinkt vooral erg goed. Ik zie hier meer dan eens de term melodieus voorbijkomen, en daar kan ik me zeker in vinden. De nummers zitten goed in mekaar, het geluid is van erg goeie kwaliteit, het gitaarwerk steelt meer dan eens de show. Een rollercoaster van harde rock 'n roll, met hier en daar een flinke scheut rauwe blues-invloeden ('One Track Mind'!); meer moet dat soms niet zijn!

4 sterren

Aha, vandaar ken ik je dus
Van dat concert herinner ik me niet al te veel. Na het concert was het wel leuk dat Lemmy gewoon in de zaal rondliep en we ook nog even mee in de tourbus konden om een pilsje te pakken.
Lemmy is trouwens altijd open geweest naar de fans toe. Ook in Poperinge, met Metallica als support act, was het geen probleem om na het concert in de backstage rond te hangen en een pilsje te pakken met Lemmy & James en de rest

Vind dit trouwens Motörhead's zwakste plaat. Orgasmatron was een (heel klein) stukje beter. Maar eigelijk was het voor mij gedaan met de band. T.e.m. "No Sleep 'Til Hammersmith" was het allemaal superfantastisch, daarna intresserde het me allemaal niet meer zoveel.
Overkill & Bomber blijven nog steed DE beste rock albums die ik ooit gehoord heb.

Eindelijk schieten we met Motörhead weer wat op, is de band weer wat ruiger in zijn toon en klinken de nummers weer prima. Zeker na het album 'Iron Fist' is dit weer een op knappertje, en hoewel ik de productie nog niet helemaal geweldig vind, klinkt het geheel van Motörhead weer prima door mijn speakers. Yes, der zitten eindelijk weer voldoende goeie nummers tegen, en op een paar min punten in het album heb ik me er weer prima mee vermaakt.

De nummers 'Dancing on Your Grave', 'On Track Mind', 'Back at the Funny Farm' en het titel nummer 'Another Perfect Day' sprongen er in mijn ogen toch wel weer ver boven uit. Met heerlijk gitaarspel, een fijne bas en prima zang van Lemmy dendert het album voort en kon ik dit toch wel weer wat fijne nummers. Nummers als 'Shine' en 'I Got Mine' vond ik wat minder.

En dan hoop ik toch dat we met Motörhead eindelijk eens de goeie kant op gaan, want ze laten erg vaak wel wat steken vallen. Tot nu ben ik nog niet erg overtuigd of ik Motörhead de 'beste metalband op aarde' vind, ik begin ze in ieder geval leuker te vinden dan wat ik vroeger deed. En met zijn 43 minuten raasde het album prima door.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Bomber
05. Iron Fist
06. Motörhead