Motörhead - Another Perfect Day (1983)

Klasse album. Klinkt net wat anders (veel melodieuzer) dan de gemiddelde Motorhead cd maar dat is net wat het hier zo leuk maakt. Tracks als Shine, One Track Mind, Back At The Funny Farm of Dancing On Your Grave hoeven zich echt niet te verstoppen voor hun grote broertjes.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Onterecht vaak onderwaardeerd. Het typische Motörhead-geluid gaat hier niet verloren, maar er zit wel meer melodie in, wat het veel interessanter maakt.
Dit vind ik ook heel mooi gesymboliseerd in de hoes: veel typische Motörhead-dingen zijn terug te vinden, zoals het naamlogo en de hond, maar toch ziet het er wat ge-experimenteerd uit.
4,5*

Voor mij, zo´n beetje het beste en meest gevarieerde album uit de Motor collectie. Met bovendien een voor Motorhead heel verdienstelijke produktie. Brian Robertson (uit Thin Lizzy) geeft Motorhead een onverwachte melodieuze draai, die heel verfrissend werkt. Echter, hij heeft het maar 1 album uitgehouden, daar Motorhead toch niet helemaal zijn stiel was.

Maar een supersterk album, met eigenlijk alleen maar krakers er op. De expanded re-master heeft 4 extra nummers. die het album niet haalden, vanwege de maximale speelduur op vinyl.

vanmiddag nog gedraait ,het valt me op dat van dit album bijna geen nummer live gespeeld word op een live album,toch een goed album en eens wat anders ,zonder zwakke nummers het aanschaffen zeker waard 4

Volgens mij werd dit album vlak na de release niet zo gewaardeerd door de Motörhead-fans, maar tegenwoordig zijn de meeste toch 180 graden van mening veranderd. Op het nieuwe live-album 'Better Motörhead Than Dead' zegt Lemmy ook voor het spelen van twee APD-nummers (I Got Mine & Dancing on Your Grave): This one is from an album you all hated

dat live album heb ik nog niet beluisterd, heb hem wel zien liggen bij plato maar kost 30 euro, eerst maar eens een paar nummers downloaden en als het een goed album is dan een aanschaf maar overwegen

Je zult niets missen als je 'm niet hebt. Er staat gewoon op wat je van Motörhead kunt verwachten. Heb je Everything Louder Than Everything Else wel? Dat vind ik namelijk de beste live uitvoering van Motörhead.

everything louder than everything else is de enige dubbel cd van de 3 klassieke live platen,de meest complete dus 24 jaar aan motorhead krakers komen aan je voorbij,overigens vindt ik no sleep ti`ll hammersmith en no sleep at all net zo goed alleen heb je dan een enkele cd,ik heb everything louder than everything else dus ook het liefst,goede plaat voor iemand die voor het eerst wil kennismaken met motorhead

ik heb alleen deze 3 live platen van motorhead in bezit,er zijn er nog een paar maar als je deze 3 al hebt heb je genoeg live van motorhead

Ik ben blijkbaar de enige hier, maar ik vind dit album niet zo goed. De meeste tracks zijn opzich niet zo slecht, maar ze duren veel te lang (4/5 minuten vind ik iig best lang voor een Motörhead-nummer), waardoor ze nogal eentonig worden (zoals One Track Mind en het titelnummer). Ook staan er een aantal nietszeggende nummers op (Marching Off To War, I Got Mine).
De eerste drie tracks zijn best wel goed, en verder zijn Rock It en het titelnummer redelijk. Maar daarna gaat de plaat als een nachtkaars uit. Toch kan ik nog nét een voldoende geven. Echt slecht is de plaat namelijk niet.

3*

dit is wel een plaat die je mischien wat vaker moet beluisteren om hem wat meer te waarderen, het is wel wat een buitenbeentje omdat hij wat melodieuzer is vanwege het gitaarspel van brian robertson (ex thin lizzy) maar het is toch een top album hij word tegenwoordig ook oude door fans herontdekt , vroeger verguisd maar nu als heel bijzonder gezien ps heb je overnight sensation wel eens beluisterd dat is het beste motorhead album mag je niet missen.

Nou ricardo, ik heb dit album vanmiddag nog een paar luisterbeurten gegund.. Bepaalde riffs hierop ben ik erg mooi gaan vinden, en vielen mij bij een eerdere luisterbeurt niet op (zoals die van het titelnummer en One Track Mind).

Sommige nummers hierop ben ik ook wat beter gaan vinden (One Track Mind en I Got Mine), en ik heb alle nummers een waardering in sterren gegeven (zoals op deze site het geval is, maar dan per album). Maar gemiddeld blijf ik nog steeds op 3 sterren steken. Echte klassiekers zoals Ace Of Spades en Overkill (de nummers) vind ik ook niet echt op dit album. Desalniettemin geen slecht album.

Dit weekend heb ik het album nog meer luisterbeurten gegeven, en het album is bij mij nu een stuk beter geworden Vooral aan de nummers One Track Mind en Marching Off To War moest ik wennen, maar ben ik nu goed gaan vinden, en ook I Got Mine klinkt erg lekker. De gitaarsound klinkt nogal 80's, wat vooral mooi klinkt in de nummers One Track Mind en het titelnummer. Sinner heeft inderdaad gelijk: juist omdat dit album wat anders is dan het gemiddelde Motörhead-album, is het goed. Shine is voor mij het hoogtepunt hierop. Ook een mooie hoes heeft dit album, trouwens

Ik geef nu 3,5*!

Mart dit is het meest melodieuze motorhead album wat er gemaakt is,komt vooral door de ex gitarist van Thin Lizzy,Brian Robertson die er een onverwacht melodieuze draai aan weet te geven.Als je albums zoekt met meer pakkende songs en je echt kunt betitelen als motorhead klassiekers, zou ik vooral de albums Ace of Spades,Orgasmatron en Overnight Sensation aanbevelen,hoewel de albums overkill , bomber en Rock "n"Roll ook echte motorhead klassiekers zijn. Met luistergroet

Toch maar verhoogd naar 4*. Het album heeft wat tijd gekost om bij mij te groeien (vanwege het gitaarwerk en de wat langere songs), maar dat was wel de moeite waard. Shine en Dancing On Your Grave zijn de klassiekers hierop. Echt een zwaar onderschat album, zeker één van Motörhead's beste!

Heb hem gisteren nog eens beluisterd, en ik durf bij deze te zeggen dat ik dit album beter vind dan Ace Of Spades (en ook dat ik dit het beste album vind van Motorhead). Het verschil met de andere Motorhead-albums is dat dit een groei-album is, het is dus een album wat je pas na een paar luisterbeurten goed begint te vinden.

De band klinkt hier ook (muzikaal gezien) beter dan op de andere albums, en bepaalde nummers hierop zijn echt mooi (luister maar eens naar de intro van het titelnummer en de eindgitaarsolo van One Track Mind). Het album klinkt ook wat 'cleaner' en melodieuzer dan de andere Motorhead-albums, maar toch is het album vrij heavy en slaagt de band er toch in om als Motorhead te klinken (iets wat met name opvalt in Back At The Funny Farm en Dancing On Your Grave). Het verschil is alleen dat bepaalde nummers wat trager zijn en dat er meer gitaarsolo's inzitten.

Wel jammer dat Brian Robertson hierna wegging, want zijn gitaarsolo's hierop zijn echt mooi en dit is echt een uniek album. In het cd-boekje van dit album staat dat hij eigenlijk een hekel had aan Motorhead. Niet alleen dat, hij weigerde ook nummers als Ace Of Spades en Bomber live te spelen. Tjah, dan ben je niet echt geliefd bij de fans...

Enige kritiek is dat Lemmy's zang hier wel erg hees is en hij op de top van zijn kunnen zingt. Latere albums klinkt hij wel weer wat uitgeruster, zeg maar meer dynamischer.
Brian Robertson maakt dit album goed.

Beluister het album Rock 'n' Roll maar eens dan, want daar klinkt Lemmy echt hees op, nog een stuk meer dan op dit album. Maar dat is dan ook weer de charme van dat album.

Ok, ricardo.
Tot nu toe bevallen alle albums me, ben wel benieuwd naar Bastards. Orgasmatron, Ace of Spades en ook 1916 vind ik te gek. Ik hou ook van blues en vind Motörhead met bluesuitstapjes ook prima.

Uitstekend, door Lemmy zelf ondergeschoven, Motörhead kindje. Na het vertrek van 'Fast' Eddie Clarke vond Lemmy in voormalig Thin Lizzy snarenplukker Brian Robertson een nieuw lid van de bende. Die had net zijn haren gekortwiekt en liep ook nog eens met een haarband om. Dat viel blijkbaar niet goed bij het kortzichtige publiek. Dat valt in de liner notes van mijn cd exemplaar te lezen.
Zijn melodieuze gitaarleads voegen wel een nieuwe smaakvolle dimensie toe aan het inmiddels overbekende Motörheadgeluid. Het logge monotone, doch met prachtige leads aangeklede bluesmonster One Track Mind vind ik zelfs tot de beste Motörheadnummers allertijden behoren.
De situatie met Robertson werd onhoudbaar en moest uiteindelijk vertrekken. In zijn plaats kwamen Würzel en Phil Campbell. Die pasten beter bij de band maar de melodieuze solo's bleven gehandhaafd. Zo valt op te maken uit het werk op Orgasmatron. Zo heeft de komst van Brian Robertson toch nog iets goeds opgeleverd in de vorm van een opmaat naar het in mijn oren geweldige Orgasmatron en dit ook uitstekende Another Perfect Day.

Bastards vind ik samen met het album Ace Of Spades de beste Motorhead albums, en i.m.o ook de enigste 2 die van begin tot eind helemaal super zijn, en dus 5* waard zijn.

B.Robertson:Mischien wel hun beste ooit.(het is maar een mening}Progressief,melodieus en nog steeds snoeihard.Zeer goede gitarist,die Robbo.Helaas het mocht niet lang duren.Favoriete nummers:Alles.Bestaan wel de nodige semi officiele live opnamen van.Staat nu allemaal netjes bijmekaar op de dubbel cd uitgave.Ik heb de enkele cd en heb de meeste live opnamen wel ergens opstaan.Grapje van Sanctuaryrecords bijna alles opnieuw uitgeven als dubbel cd.

Ik ken lang niet het gehele oeuvre van Motörhead, en heb alleen No Sleep 'til Hammersmith in de kast staan, maar als ik nog een cd van deze band zou moeten komen, zou het Another Perfect Day zijn.

Hoewel deze plaat nog steeds erg Motörhead klinkt, niet in de laatste plaats door Lemmy's stemgeluid, vind ik de melodie die Brian Robertson toevoegt, een waardevolle aanvulling. Waar ik andere cd's van Motörhead niet altijd uit kan luisteren zonder me af te gaan vragen wanneer hij nou eens afgelopen is, vormt dat bij Another Perfect Day geen enkel probleem.
Mijn favorieten: Back at the Funny Farm, Rock It (die piano!), en One Track Mind. En Tales Of Glory eigenlijk ook wel.

Goede, relatief melodieuze plaat: 4.0*

Dit is zeker een bijzonder Motorhead album, misschien wel hun meest bijzondere album wel. En toch draai ik deze niet veel, want het wijkt toch wat af van het harde en rechtoerechtaan gebeuk dan ik altijd gewend was. Dit is echter wel een welkome afwisseling in hun oevre dat eigenlijk behoorlijk op elkaar lijkt. Een topplaat vanwege de afwisseling, maar ik beluister persoonlijk de meer rechtoerechtaan albums toch echt liever. Nietemin vind ik deze toch echt een 4* waard, vooral vanwege de originaliteit, en het lef dat ze hadden om eens een keer van hun geijkte pad af te durfen wijken. Dit album zal ik om die reden dan ook never en nooit weg doen. Eentje die je kunt koesteren tot in lengte van jaren vind ik. Deze blijft ook gewoon erg lekker wegluisteren nog altijd. Er staan geen echte uitschieters op dit album, maar ook geen echte missers. Gewoon een degelijk album, en door toedoen van Brian Robertson die er een melodieuze draai aan geeft, een origineel album ook nog. Houd je van Motorhead, en heb je deze nog niet. Kopen zou ik zeggen.

Toch een wat hoge waardering van mij,maar over al mijn besprekingen heb ik motörhead slechts drie keer vijf sterren gegeven. De naam van de gitarist bevat veel letters van mijn echte naam.Als je Brian tegenwoordig ziet dan herken je hem niet meer terug. Op Another perfect day moet Brian toch wel ongeveer twintig solopartijen spelen. Vandaar die lange nummers,alhoewel Fast Eddie ook aardig wat solo's deed. De eerste zes + Tales of glory zijn mijn favorieten.Er staat mij iets van bij dat Die you bastard! op Chainsaw van Raven lijkt. Maar Raven/Wiped out heb ik al meer dan 23 jaar niet meer gehoord,dus daar staat mij weinig van bij.

Dit album heb ik vandaag ook even weer beluisterd. Dit is misschien wel het beste album van Motorhead wat je echt een album zou kunnen noemen en niet een verzameling van losse nummers, zoals dat op de meeste Motorhead albums het geval is vind ik. De nummers verschillen kwalitatief niet erg veel van elkaar, en er zit toch een behoorlijke variatie in de onderlinge nummers. De nummers 1 tot en met 3 en het nummer Marching Off To War vind ik de uitschieters en de beste nummers van dit album. Dit album is en blijft een buitenbeentje uit de Motorhead discografie, en je moet er echt zin in hebben om dit album eens te draaien. Meestal heb ik meer zin in het echte harde en rechtoe rechtaan Motorhead gebeuk, want dat bevalt mij meestal beter dan deze melodieuze plaat. Een erg goed album, maar niet om vaak te draaien, af en toe eens want dan blijft dit een goed album.

Marching off to war, I got mine en Die you basterd! zijn geen echte uitblinkers. Voor deze keer draai ik de 5 sterren terug naar 4,5.

Zijn die 2 bonustracks echt live?
Je merkt het haast niet!

Ik heb een biografie over Lemmy en daarin zegt hij dat dit album achteraf pas de waardering kreeg die het verdiende.
Zelf vind hij het wel een goed album alleen er staan te veel gitaarsolo's op vind hij en ze duren ook wat te lang.

De problemen met Brian Robbertson betroffen vooral de live optredens.
Zo weigerde hij Motorhead klassiekers te spelen zoals "Ace of Spades" en "Overkill" en daarvoor in de plaats dus alleen songs van dit album en uitgesponnen versies van enkele bluesklassiekers (zoals "(I'm Your) Hoochie Coochie Man".

Verder was zijn kleding nogal opmerkelijk, ballet-achtige schoenen had hij aan en disco-achtige kleding en kort geknipt haar.
De Motorhead fans wisten niet wat ze ermee aan moesten.
Zo verscheen hij ook bij een optreden georganiseerd door de Hells Angels, Lemmy schijnt er persoonlijk voor gezorgd te hebben dat Brian niet doodgeslagen zou worden.
Lemmy verklaard in het boek ook dat hij en Brian regelmatig op het punt stonden elkaar in de haren te vliegen maar de reden (de druppel) is dat hij stomdronken op een podium stond in Hannover en voor de zoveelste keer hetzelfde nummer inzette.

Brian werd op staande voet ontslagen en de tournee verder afgeblazen.

Ik heb deze plaat zelfs in mijn persoonlijke top 10 staan, ik vind het een klassieker en geen andere Motorhead plaat komt ook maar in de buurt hiervan.
Zelden zo'n muur van geluid gehoord gecombineerd met melodie, alle stukjes vielen hier op zijn plaats.
Goede songs, goede producer (Tony Platt, o.a AC/DC) en niet te vergelijken met een andere Motorhead plaat.

De beste motorhead ooit. Rock it dancing enz enz. Prachtig gitaarwerk sterke songs. Altijd al top gevonden. Wat wel jammer was tijdens die tour was dat b.Robertson weigerde om de oude motorhead klassiekers te spelen. In genk duurde hun concert ik geloof 70 min. Vreemd dat lemmy dit pikte. Jammer dat die robertson maar 1 lp heeft mee gedaan. De lp heeft ook voor geen meter gelopen best wel vreemd. 4 sterren