Motörhead - Another Perfect Day (1983)

Heb hem gisteren nog eens beluisterd, en ik durf bij deze te zeggen dat ik dit album beter vind dan Ace Of Spades (en ook dat ik dit het beste album vind van Motorhead). Het verschil met de andere Motorhead-albums is dat dit een groei-album is, het is dus een album wat je pas na een paar luisterbeurten goed begint te vinden.

De band klinkt hier ook (muzikaal gezien) beter dan op de andere albums, en bepaalde nummers hierop zijn echt mooi (luister maar eens naar de intro van het titelnummer en de eindgitaarsolo van One Track Mind). Het album klinkt ook wat 'cleaner' en melodieuzer dan de andere Motorhead-albums, maar toch is het album vrij heavy en slaagt de band er toch in om als Motorhead te klinken (iets wat met name opvalt in Back At The Funny Farm en Dancing On Your Grave). Het verschil is alleen dat bepaalde nummers wat trager zijn en dat er meer gitaarsolo's inzitten.

Wel jammer dat Brian Robertson hierna wegging, want zijn gitaarsolo's hierop zijn echt mooi en dit is echt een uniek album. In het cd-boekje van dit album staat dat hij eigenlijk een hekel had aan Motorhead. Niet alleen dat, hij weigerde ook nummers als Ace Of Spades en Bomber live te spelen. Tjah, dan ben je niet echt geliefd bij de fans...

Ik ken lang niet het gehele oeuvre van Motörhead, en heb alleen No Sleep 'til Hammersmith in de kast staan, maar als ik nog een cd van deze band zou moeten komen, zou het Another Perfect Day zijn.

Hoewel deze plaat nog steeds erg Motörhead klinkt, niet in de laatste plaats door Lemmy's stemgeluid, vind ik de melodie die Brian Robertson toevoegt, een waardevolle aanvulling. Waar ik andere cd's van Motörhead niet altijd uit kan luisteren zonder me af te gaan vragen wanneer hij nou eens afgelopen is, vormt dat bij Another Perfect Day geen enkel probleem.
Mijn favorieten: Back at the Funny Farm, Rock It (die piano!), en One Track Mind. En Tales Of Glory eigenlijk ook wel.

Goede, relatief melodieuze plaat: 4.0*

Eindelijk schieten we met Motörhead weer wat op, is de band weer wat ruiger in zijn toon en klinken de nummers weer prima. Zeker na het album 'Iron Fist' is dit weer een op knappertje, en hoewel ik de productie nog niet helemaal geweldig vind, klinkt het geheel van Motörhead weer prima door mijn speakers. Yes, der zitten eindelijk weer voldoende goeie nummers tegen, en op een paar min punten in het album heb ik me er weer prima mee vermaakt.

De nummers 'Dancing on Your Grave', 'On Track Mind', 'Back at the Funny Farm' en het titel nummer 'Another Perfect Day' sprongen er in mijn ogen toch wel weer ver boven uit. Met heerlijk gitaarspel, een fijne bas en prima zang van Lemmy dendert het album voort en kon ik dit toch wel weer wat fijne nummers. Nummers als 'Shine' en 'I Got Mine' vond ik wat minder.

En dan hoop ik toch dat we met Motörhead eindelijk eens de goeie kant op gaan, want ze laten erg vaak wel wat steken vallen. Tot nu ben ik nog niet erg overtuigd of ik Motörhead de 'beste metalband op aarde' vind, ik begin ze in ieder geval leuker te vinden dan wat ik vroeger deed. En met zijn 43 minuten raasde het album prima door.

Voorlopige tussenstand:
01. Ace of Spades
02. Overkill
03. Another Perfect Day
04. Bomber
05. Iron Fist
06. Motörhead

Het album waar Motörhead wordt gekruist met Thin Lizzy. Hetzelfde geldt voor de publieksreacties, die hierboven o zo herkenbaar zijn. De fans van Motörhead vinden het vaak te melodieus, die van Thin Lizzy vinden het wel lekker.

Alhoewel ik de groepen ongeveer tegelijkertijd leerde kennen (rond '78, '79 denk ik), gaat mijn voorkeur uit naar Lizzy. Juist daarom vond ik dit een frisse combinatie, waarna ik het betreurde dat Brian Robertson alweer zo snel was vertrokken: wat mij betreft smaakte dit naar meer.
Wel vond ik het jammer dat hij zo raar deed met de kortgeknipte haartjes. Het tutuverhaal dat Lonesome Crow hierboven deelde, is veelzeggend. Weet nog dat ik me indertijd afvroeg waarom Robbo altijd zo dwars moest zijn. Vast de aard van het het beestje.
Daarbij vind ik het moddervette basgeluid van Lemmy, zijn denderende baslijnen en grommende zang heerlijk in contrast met Robertsons gitaarspel, dat zowel melodieus, energiek als dynamisch is.

Bovendien is het weer genieten van het drumwerk van Phil Taylor, die als kind de beginselen leerde in een drumband. Met hulp van zijn vader begon hij met het spelen van marsmuziek, zo herinner ik uit een interview met hem. In mijn oren is zijn marsspel enigszins stug maar wel herkenbaar; Taylor is dé grondlegger van de moderne metaldrumstijl.

Mijn favorieten van Another Perfect Day zijn Back at the Funny Farm, Shine en vooral I Got Mine met een prach-ti-ge riff plus tekst waarin Lemmy... gevoelig uit de hoek komt.

"Come on, babe, stay close to me
You got me falling out my tree
Be my lover, the only one
Be anything but don't be gone"

Poëtisch toch? Al snap ik dat de doorsnee Motörheadfan hier niet op zat te wachten.

Ketwiezel was blij verrast toen hij deze plaat voor het eerst hoorde...(ongeveer tegelijkertijd met Bark at the Moon van Ozzy).

Direct met het openingsnummer is de toon gezet: dit is de hardste band ooit! (Toen tenminste..). Het melodieuze maar toch spannende gitaarwerk van Robbo geeft deze band een injectie met vers bloed.
Zeker na het richtingsloze gepiel op Iron Fist voelde dit voor Ketwiezel als een verademing: een frisse, nieuwe wind waaide door Motörheadland.

De composities zijn praktisch allemaal sterk en hier en daar wat apart en gewaagd (bijv. One Track Mind).
Wat de platenhoes betreft: hel & verdoemenis!! (..in ieder geval meer 'in your face' dan die stoffige, antieke, gietijzeren vuist op het vorige album).
Ketwiezel meent zich trouwens te herinneren (en dat wil wat zeggen), dat er op de innersleeve een grappig, kort stripverhaaltje stond afgedrukt met Lemmy, Philty en Robbo (met z'n roze balletschoentjes enzo).

Favoriet nummers: de titeltrack (geweldig riff!), Shine, Back at the Funny Farm.