Motörhead - No Sleep 'til Hammersmith (1981)

Raar, dat er bij dit album zo weinig berichten staan. Het is toch een metalklassieker tenslotte. Nog raarder is dat ik dit album maar met 3.0* gewaardeerd heb.
No Sleep 'til Hammersmith is 40 minuten keiharde rock 'n roll volgens het welbekende Motörheadrecept. Kei- en keihard dus. Een recept dat de afgelopen 30 jaar eigenlijk onveranderd is gebleven.
Vergeleken met de studioversies klinkt dit album veel harder en intenser. Dit album was het eerste van Motörhead dat ik leerde kennen. Eigenlijk kan ik sindsdien de studioalbums niet beluisteren zonder terug te verlangen naar No Sleep 'til Hammersmith. Simpelweg omdat dit album die studioalbums doet klinken alsof ze door een of ander boybandje met wat gitaartjes zijn gemaakt.

Nee, mijn 3.0* die hier stond is veel te laag. Ik doe er een punt bij.

Overigens heeft in de versie die ik heb, 3 bonustracks (Over the Top, een andere versie van Capricorn en Train Kept A Rollin'), maar ik moet toegeven dat ik die nummers meestal oversla.

4.0*

Dat Lemmy het album een andere mix had willen geven, daar kan ik goed inkomen. Het lijkt wel of het album mono is. Alleen de stukjes met het publiek en de drums zijn stereo. Een andere mix (bijvoorbeeld het verschuiven van Lemmy's Rickenbacker naar het rechterkanaal en de gitaarpartijen van Eddie naar links) had een beter gedefinieerd geluidsbeeld gegeven. Nu is de instrumentatie en de zang allemaal opeengestapeld. Dat geeft een beetje rommelig geluid. Doet voor de rest niks af aan de uitvoeringen. Die zijn prima. En Overkill is nog plm 1/16 maat sneller live dan studio. En Capricorn krijgt hier ook een hele goede uitvoering mee.

Door het overlijden van Lemmy deze klassieker maar weer eens opgezet. Blijft een geweldig live-album, kort en to the point, met elf absolute krakers. Ace Of Spades en Overkill zijn de uitschieters, maar eigenlijk zijn alle songs erg goed. De produktie is niet bepaald de sterkste kant van dit album, maar qua energie en sfeer is dit bijna 35 jaar na dato nog steeds geweldig.

Dit live-album is Motörhead op z'n best: snedig, hard, vuig. Lemmy en de zijnen jagen er op veertig minuten elf van hun beste songs door, wat de kwaliteit ook al ontzettend ten goede komt. Geen vulmateriaal op deze uitgave. De zeven bonustracks (t/m 'Bite the Bullet / The Chase Is Better Than the Catch', de elf outtakes heb ik niet beluisterd) zijn net wat minder, maar desalniettemin goed.

Aftrappen met 'Ace of Spades' is uiteraard voor de hand liggend, en andere klassiekers annex sterkhouders als 'Overkill' en 'Bomber' mogen ook in vol ornaat de revue passeren. Ik vind de versies op deze live-plaat zelfs nog een tikkeltje sterker dan op plaat, waardoor ook het songmateriaal net onder de toplaag ('Motörhead', '(We Are) the Road Crew') opeens weet uit te blinken.

De beste plaat van Motörhead is volgens mij dus geen studioplaat, maar deze live-plaat. 't Is eens wat anders.

4,5 sterren

Mei 1982. Ik viel op mijn zolderkamer in slaap, terwijl No Sleep ‘Til Hammersmith op 10 door de kamer denderde. Raar.
We waren met de klas op werkweek geweest en tijdens de laatste nacht hadden we in onze stacaravan niet geslapen, maar gekaart, gekletst en gegeind. Hartstikke onschuldig allemaal, maar ik was na afloop wel wat moe. Bovendien had ik drie dagen enthousiaste verhalen van enkele klasgenotes over Doe Maar moeten aanhoren. Bij thuiskomst dus snel douchen en daarna Motörhead draaien, de liveplaat die ik uit de bieb had geleend. De hárdste plaat ooit gemaakt, zoals ie werd gepromoot.

Motörhead werd ingedeeld bij metal, maar Lemmy noemde zijn muziek altijd rock ‘n’ roll en dat klopt helemaal. Vooral qua gitaarwerk leunt de band meer op rock dan op metal, je proeft de blues erin. Maar dan wél met de volumeknop op 11: wie op zijn basgitaar akkoorden speelt en een drummer als een mitrailleur heeft, zorgt voor een bak energie waar zelfs die vermaledijde punks van onder de indruk waren. De band werd daarmee dubbel invloedrijk.
Mede dankzij deze plaat werd hun invloed op punk groot, waardoor hardcorebands als GBH en Exploited het genre een schop onder de bips gaven; het driemanschap Kilmister, Clarke en Taylor sloeg echter niet alleen een brug tussen beide stromingen, ze stonden zo ook aan de basis van de Grote Stroomversnelling, zo leerde ik uit Oor. Het hielp mede aan de doorbraak van de new wave of British heavy metal. Dit genre baande op zijn beurt de weg voor het alweer snellere thrash metal.
Net als bij de Ramones, die ongeveer tegelijk begonnen, hoor je hoe rock ‘n’ roll tot op het bot is uitgekleed en vervolgens onder stroom gezet. High voltage rock 'n' roll, zoals ene Bon Scott ons enkele jaren eerder toezong.

In de biografie Lemmy (2016) van Mick Wall wordt verteld dat de band kort ervoor met de meisjes van Girlschool in Top of the Pops had gestaan; dit leidde er mede toe dat No Sleep op #1 binnenkwam in de Britse albumlijst. De briljante titel is verzonnen door één van hun tourchauffeurs, die de tekst op de voorkant van zijn truck had gekalkt, omdat ze 52 optredens in 54 dagen moesten doen met de Londense Hammersmith als eindstation.

Ondanks het hoge volume en de sterke albumtitel viel ik dus in slaap. Een nacht overslaan was kennelijk sterker dan beukers als Ace of Spades, Overkill en Bomber, nog altijd mijn favorieten en niet geheel toevallig de snelste nummers. Een dikke veertig jaar later vind ik ‘m nog altijd fris klinken, inclusief de openingstune en de sirene aan het einde. Heerlijk! Op streaming staat de bonusversie met daarop meer interessants. Een klassieker.

Motörhead – No Sleep 'Til Hammersmith

Gekocht in augustus 2023 bij Amazon.nl voor de (eerlijk is eerlijk) belachelijk lage prijs van 6,99 eur met het album zelf, een drietal bonustracks afkomstig van een soundcheck én een extra schijf met een volledig optreden op 30 maart 1981 in de City Hall van Newcastle. De oorspronkelijke versie op vinyl heb ik al jaren in mijn bezit, de logica zelve.

Tijdens het grote succes van het album Ace of Spades wordt er natuurlijk getoerd. Opmerkelijk is dat hierop slechts drie nummers van dit studioalbum staan, aangevuld met vijf nummers van Overkill, enzovoort. Opmerkelijk is ook dat niemand van deze oer line-up nog onder ons is, ik zou toch eens moeten kijken in mijn verzameling of ik nog zulke (spijtige) voorbeelden heb. Tempus fugit.

Het album op zich: één van de beste livealbums ooit? Ja, natuurlijk, de versie met 11 nummers is allicht de perfecte uppercut qua intensiteit, snelheid en rauwheid en een geweldig brommend document met heel wat publiekslievelingen en die ronkende bass. Een succes was dit album toen, raar vind ik het toch dat toen niet werd gekozen voor de typische live dubbelaar. Het blijft geweldig hoe men met slechts drie muzikanten zo'n muur van geluid kan produceren (en tere nekspieren en piepende oren).

Een woordje over de bonusdisc met een extra 74 minuten live Motörhead heel in het kort, meer dan de moeite waard met enkel een minder geluid van de cimbalen in het openingsnummer, daarna dendert die trein voort. Ik blijf het zeggen, The Hammer, goddelijk te midden van heel wat moois.