Motörhead - No Sleep 'til Hammersmith (1981)

Ben ook nog niet op Dok 'em open air geweest, zit een beetje met vervoer, niemand die interesse heeft. Het Bolwerk in Sneek heeft toch met enige regelmaat bands, vroeger Death eens gezien en een tijdje terug UFO. Verder heb je de Buze in Steenwijk, laatst nog Napalm Death. Verder het Hedon in Zwolle, laatst nog Sacred Reich. En natuurlijk de Ijsselhallen, ooit wel eens bij Manowar geweest.

Sacred Reich vroeger 2 keer gezien... (23 jaar geleden! ! !) legendarisch! Laatste jaren heb ik ze ook weer een paar keer gezien. Bolwerk in Sneek ken ik nog van vroeger uit de bladen, hadden jullie niet daar een thrash band: Lunacy?....yes, i know, it's a long time ago: zeker wel 1987/1988! Trouwens Hedon ben ik eerder ook wel geweest, o.a. Messiah (tweede bezetting), en Deicide gezien in 1990.

Now i Sleep 'til tomorrow! Stay Heavy!

Kort nachtje, wakker worden met Sodom. Die spelen ondermeer Iron Fist. Van Lunacy staat me vaag wat bij, ze kwamen uit Sneek. Opgericht in 1986 en vandaag de dag opgeheven. Niet verder gekomen dan een split en wat demo's. Dan staat Kadäverbak me helderder voor geest en anders is er nog de porn / goregrind van Stoma uit Heerenveen.

Mijn Top 5 favoriete Motörhead nummers:

- Motörhead
- Bomber
- Nothing Up My Sleeve
- Just 'Cos You Got the Power
- Limb from Limb

...moeilijk, ik had nog tig meer geweldige en verschillende soort Motörhead nummers in mijn top 5 kunnen proppen, dan zou ik wel aan een top 30 kunnen komen, maar dit is het voorlopig van nummers die ik top vind, mij altijd ernstig in beweging zetten!

-Mooie lijst,

-Killed by Death
-Iron Fist
-Back at the Funny Farm
-Overkill
-Stone Dead Forever

Daar kom ik vanavond op uit, meestal komt er wel weer verandering in zo'n lijst, eigenlijk is alleen de positie van Iron Horse - Born to lose** niet vast. Dus het kan net zo goed Bomber, Ace of Spades, Burner, Love Me Forever, Rock 'n' Roll of Dead and Gone zijn.....**En aangezienhet bericht nog aangepast kan worden is Iron Horse nu alweer vervangen door Stone Dead Forever.

Killed by Death is wel een hele bekende kraker van hun, ik dacht er nog wel even aan, maar vond 'm persoonlijk net niet bijzonder genoeg t.o.v. anderen, Iron Fist bijv. vind ik ook zo'n heerlijke oude kraker, maar het geluid beetje dunnetjes in productie, maar altijd wel blij wanneer ie live gespeeld wordt. Nummer is wel extra bekend geworden door de cover van Sodom die overigens ook te gek is; vind dat van Sodom, zeker in die Harris Johns productie bij Sodom, een waanzinnige uitvoering, en boordevol nostalgie voor mij persoonlijk. Ik weet nog zo goed toen Sodom's Persecution Mania uitkwam...wat een kraker van een plaat! De beste Sodom jaren toen!

De ultieme live -registratie van Motorhead.
"Overkill" is oververtegenwoordigd met 5 songs en dat is wel zo mooi want dat is mijn favoriete Motorhead plaat in deze samenstelling.
De beste songs van "Ace of Spades", beter kan niet !

Vreemde eend in de bijt is ".Iron Horse / Born to Lose", een relatief rustpunt in deze muur van geluid.
Slechts 1 song van "Bomber", is ook niet zo'n sterk album.

Heb'm nog niet origineel op CD, er is een dubbel-CD versie uitgebracht in in 2004 met 7 bonus-tracks op de eerste CD (dat zijn de eerste 7 bonus-tracks zoals aangegeven in de tracklist.
De 2de CD bevat songs in andere versies, uitgegeven door Sanctuary Midline.

Maar eens kijken of ik die te pakken kan krijgen.

Die 2CD is vast nog wel verkrijgbaar. Spelen ze ondermeer Jailbait en Fire Fire en dat zijn niet de meest bekende live-nummers. Van de albums Overkill en Ace of Spades hebben ze, zij het in de loop der jaren, bijna alles gespeeld. Van Bomber lang zo veel niet. No Sleep 'Til Hammersmith heeft het best wel goed gedaan in de Nederlandse album top 40 (of 50), het album stond 9 weken in de lijst en bereikte de 26e positie. (Saxon heeft in die jaren vaker in die lijst gestaan.) Ik vind dat gebrul van Lemmy zo tijdens de aankondiging van (We Are) The Road Crew ook vermeldingswaardig, prachtig! Het album kreeg een vette productie van Vic Maile, die Ace of Spades ook deed. (Jimmy Miller deed Overkill en Bomber, Speedy Keen het debuut. Iron Fist werd gedaan door Eddie Clarke & Will Reid Dick, ik vind het een acceptabele productie.) No Sleep at Hammersmith kreeg later een opvolger met Nö Sleep at All, waar men buiten Ace of Spades en Overkill om met een geheel nieuwe setlist voor de dag kwam.

Wat klinkt het anders zo mat klinkende studio nummer van Overkill hier geweldig, wat een energie en vooral die drums. Aan dit album kun je echt horen wie de grondleggers van de Thrash metal waren.

Ik heb de dubbel cd en achteraf is dat absoluut teveel van het goede geweest.
Na zo'n 40 minuten slaat bij mij toch behoorlijk de verveling toe. Komt hoofdzakelijk door Eddie Clark. De beste man blinkt uit in saaiheid. Nergens weet hij de band die extra peper te geven die motorhoofd best wel goed zou kunnen gebruiken. Want vaak worden daardoor live platen ook nog eens juist erg geinig. Een gitarist die live zal en moet uitblinken. Clark speelt eigenlijk precies datgene wat hij ook al studio speelt. En ook dat stelde al niet heel veel voor. Voor de rest zit er uberhaubt weinig verschil in de live en studio versies. Ja het tempo ligt hoger so what.
En met de geremasterde studio cd's in mijn bezit is het geluid ook al prima te noemen.

Jammer voor mij dat Motorhead nooit een live plaat of dvd heeft uitgebracht met B.Robertson.

Maar another perfect day is toch in de studio opgenomen, en volgens mij was b.robertson daar live bij.

Ga nu maar lekker naar Robertson bij Lizzy luisteren. Dan weet je waar ik het over heb.

Ze zijn er wel degelijk !

Motörhead - King Biscuit Flower Hour (1997)
Motörhead - Live 1983 (1991)

Thanks Crow.

Mijn eerste kennismaking met Motörhead meer dan 30 jaar geleden. Gekregen van een vriend van mijn oudste broer, die het had overgenomen op een cassettebandje. Aangezien ik toen weinig elpees had of bandjes, heb ik deze tot in den treure gedraaid. Ik ken het nu nog van buiten. Blijft overdonderend.

Blijft een mooie hoes inderdaad!

Nu de muziek nog leren kennen.

Want je zegt nergens dat je deze hebt beluisterd.

Als je een cassettebandje draait, is het evident dat je de muziek die erop staat beluisterd. Ik heb het zelfs niet over de hoes gehad. Gezien je leeftijd ricardo, moet je toch bekend zijn met cassettebandjes. Waarschijnlijk is begrijpend lezen niet je ding. Probeer het nog eens, zou ik zeggen.

Maar je kunt een cassettebandje op tafel leggen en steeds omdraaien toch?

Dat is ook draaien, want je had eerst nergens gezegd dat je hem beluisterd had.

Deze is net zo flauw als die van jou bij overkill.

Door het overlijden van Lemmy deze klassieker maar weer eens opgezet. Blijft een geweldig live-album, kort en to the point, met elf absolute krakers. Ace Of Spades en Overkill zijn de uitschieters, maar eigenlijk zijn alle songs erg goed. De produktie is niet bepaald de sterkste kant van dit album, maar qua energie en sfeer is dit bijna 35 jaar na dato nog steeds geweldig.

Dit live-album is Motörhead op z'n best: snedig, hard, vuig. Lemmy en de zijnen jagen er op veertig minuten elf van hun beste songs door, wat de kwaliteit ook al ontzettend ten goede komt. Geen vulmateriaal op deze uitgave. De zeven bonustracks (t/m 'Bite the Bullet / The Chase Is Better Than the Catch', de elf outtakes heb ik niet beluisterd) zijn net wat minder, maar desalniettemin goed.

Aftrappen met 'Ace of Spades' is uiteraard voor de hand liggend, en andere klassiekers annex sterkhouders als 'Overkill' en 'Bomber' mogen ook in vol ornaat de revue passeren. Ik vind de versies op deze live-plaat zelfs nog een tikkeltje sterker dan op plaat, waardoor ook het songmateriaal net onder de toplaag ('Motörhead', '(We Are) the Road Crew') opeens weet uit te blinken.

De beste plaat van Motörhead is volgens mij dus geen studioplaat, maar deze live-plaat. 't Is eens wat anders.

4,5 sterren

De productie is inderdaad niet de sterkste kant van dit album. Gitaar en bas klinken wat dun en zijn een beetje in het midden op elkaar gepropt. Vreemd eigenlijk want de een jaar eerder verschenen EP The Golden Years klinkt daarentegen super goed met mooie stereo separatie tussen bas en gitaar. Drums mooi in het midden. Andere producer kan veel verschil maken. Dit blijft natuurlijk wel een top plaat door de geweldige nummers. Heb de plaat al 38 jaar in bezit. Sinds kort de 2cd. Mooi die extra tracks. Tenminste de andere nr's. De zelfde nr's te horen van een andere avond boeit me niet zo. Motorhead is geen Led Zeppelin.

Ik heb zo'n anderhalve week geleden bij Velvet in Breda ook de 2-cd aangeschaft en denk er precies zo over als Larzz. Ik had altijd het idee dat Leaving Here ook op de originele Lp stond, omdat ik dit album op een bandje had in mijn tienerjaren en het nummer bij beluistering van bovenstaande CD herkende, maar ik zal me wel sterk vergissen.

Ik maakte diezelfde vergissing, spinout! Ik weet bovendien zeker dat ik Leaving Here in die dagen op Hilversum 3 heb gehoord. Waarschijnlijk bij Stampij (KRO) van Hanneke Kappen, of anders bij de VARA?

De band stond in mei 1980 op Popmeeting Lochem, waarvan de VARA jaarlijks opnamen uitzond. Bovendien verscheen in 1980 de live EP The Golden Years met opnamen van die tour, naar ik meen inderdaad van het concert in Lochem. Waarschijnlijk draaide Hanneke die versie. Op JijBuis vond ik dit.

Mei 1982. Ik viel op mijn zolderkamer in slaap, terwijl No Sleep ‘Til Hammersmith op 10 door de kamer denderde. Raar.
We waren met de klas op werkweek geweest en tijdens de laatste nacht hadden we in onze stacaravan niet geslapen, maar gekaart, gekletst en gegeind. Hartstikke onschuldig allemaal, maar ik was na afloop wel wat moe. Bovendien had ik drie dagen enthousiaste verhalen van enkele klasgenotes over Doe Maar moeten aanhoren. Bij thuiskomst dus snel douchen en daarna Motörhead draaien, de liveplaat die ik uit de bieb had geleend. De hárdste plaat ooit gemaakt, zoals ie werd gepromoot.

Motörhead werd ingedeeld bij metal, maar Lemmy noemde zijn muziek altijd rock ‘n’ roll en dat klopt helemaal. Vooral qua gitaarwerk leunt de band meer op rock dan op metal, je proeft de blues erin. Maar dan wél met de volumeknop op 11: wie op zijn basgitaar akkoorden speelt en een drummer als een mitrailleur heeft, zorgt voor een bak energie waar zelfs die vermaledijde punks van onder de indruk waren. De band werd daarmee dubbel invloedrijk.
Mede dankzij deze plaat werd hun invloed op punk groot, waardoor hardcorebands als GBH en Exploited het genre een schop onder de bips gaven; het driemanschap Kilmister, Clarke en Taylor sloeg echter niet alleen een brug tussen beide stromingen, ze stonden zo ook aan de basis van de Grote Stroomversnelling, zo leerde ik uit Oor. Het hielp mede aan de doorbraak van de new wave of British heavy metal. Dit genre baande op zijn beurt de weg voor het alweer snellere thrash metal.
Net als bij de Ramones, die ongeveer tegelijk begonnen, hoor je hoe rock ‘n’ roll tot op het bot is uitgekleed en vervolgens onder stroom gezet. High voltage rock 'n' roll, zoals ene Bon Scott ons enkele jaren eerder toezong.

In de biografie Lemmy (2016) van Mick Wall wordt verteld dat de band kort ervoor met de meisjes van Girlschool in Top of the Pops had gestaan; dit leidde er mede toe dat No Sleep op #1 binnenkwam in de Britse albumlijst. De briljante titel is verzonnen door één van hun tourchauffeurs, die de tekst op de voorkant van zijn truck had gekalkt, omdat ze 52 optredens in 54 dagen moesten doen met de Londense Hammersmith als eindstation.

Ondanks het hoge volume en de sterke albumtitel viel ik dus in slaap. Een nacht overslaan was kennelijk sterker dan beukers als Ace of Spades, Overkill en Bomber, nog altijd mijn favorieten en niet geheel toevallig de snelste nummers. Een dikke veertig jaar later vind ik ‘m nog altijd fris klinken, inclusief de openingstune en de sirene aan het einde. Heerlijk! Op streaming staat de bonusversie met daarop meer interessants. Een klassieker.

Ben het nu aan het luisteren, en het probleem is gewoon dat al die hardrock van 40 jaar geleden zo vreselijk saai is. Zal toendertijd best heel heftig zijn geweest hoor, maar nu is het wat stoer gedoe en vervolgens saaie muziek.

Inderdaad kleine man, met Motörhead heb je inderdaad niet de meest gecompliceerde wiskundemetal te pakken. Het is uitgeklede, hyperintense rock ('n' roll). De Ramones maakten ook niet de meest verfijnde muziek. De kracht van dit soort oerrockbands zat 'm in de intensiteit. Van heftige tempowisselingen en fraaie melodieën waren ze niet, laat staan meerstemmige koortjes. Ik weet niet welke namen je verder bedoelt met "al die hardrock van 40 jaar geleden", maar er zijn wel degelijk geraffineerdere bands aan te wijzen.

Er werd namelijk niet per se simpel gemusiceerd in (hard)rockland. Bands als Yes (1971), Kansas in 1974, het album Red van King Crimson uit datzelfde jaar, April Wine (het nummer Say Hello uit 1980) deden af en toe knap ingewikkeld. Of check eens Rainbow ten tijde van Stargazer (1976) of de albums van Rush zoals deze uit 1980.

In lichtere rocksferen: The Stranglers, in 1977 een vreemde eend in de punkbijt. Of The Feelies, een bijzondere newwavegroep in 1980.

De lijst is eindeloos, maar het is natuurlijk ook een kwestie van smaak. Als ik zin heb in recht-toe-recht-aan zet ik Motörhead op. Al hebben die later wel degelijk andere dingetjes gedaan, tot akoestische blues en covers toe.
Voor wie het ingewikkelder wil: vanaf de jaren '90 kreeg je bijvoorbeeld math metal met een band als Cynic. Tegelijkertijd profiteerden ook deze bands van het pionierswerk van Lemmy & Taylor...

Ja, RonaldjK, ik was zelf wat te simpel. Ik ben geen grote liefhebber van hardrock, maar heb er ook niets tegen. Al die bands ken ik niet, maar bijvoorbeeld Iron Maiden was begin jaren tachtig toch wel heerlijk om af en toe wat van te horen. Hun live-album Live after Death heb ik begin jaren '90 kapot gedraaid op mijn walkman.

Ik reageerde ook voornamelijk op het genoemde album van Motörhead. Daar begrijp ik niet veel van, maar dat is mijn zaak. Ik zal niet ontkennen dat het een grote band was, anders waren er niet zoveel fans geweest.

"Born to Loose, Live to Win, tja, dat is ook wel een beetje mijn lijfspreuk."

Echt iets voor bijvoorbeeld loodgieters.

Anderen spreken over Born to lose.

Hehe, maar ik snap het, het is nooit mijn band geweest, maar aan de andere kant was Cheap Trick wel mijn band. Ook gewoon The Working Class Beatles.