Jona Lewie - Heart Skips Beat (1982)

HEART SKIPS BEAT
zal de tweede en laatste Stiff plaat van Jona Lewie zijn.
Opnieuw een verzameling singles en leuke albumtracks.
Om duimen en vingers bij af te likken als je gevoel voor humor hebt.

Jona Lewie is een bijzonder ondergewaard talent.
Zijn liedjes worden gekenmerkt door boogie en folk invloeden.
Teksten zijn altijd tongue-in-cheek en de arrangementen subliem.

In 1992 verscheen dit 11 tracks tellende album eenmalig op CD
met maar liefst 9 bonustracks (blij dat ik hem heb gevonden).

Eerst even naar de hitjes luisteren.

Stop the Cavalry / Laughing Tonight is Jona's pensioennummer.
Ik dacht vroeger altijd dat het Mike Oldfield was met een folky kerstsingle.
Het b-kantje staat op het vorige album ... lees daar verder.

Louise / It Never Will Go Wrong was de opvolger en zowaar
Jona's interpretatie van een volbloed synth wave nummer.
Bijzonder meezingbaar refrein en soulvolle backings.

Ik zit te dansen op mijn bureaustoel van plezier.
You're the one I like, 'cos we get it - ooh ah - 'cos we get it right.
De b-kant is een soort synth boogie interpretatie van hetzelfde thema.

Shaggy Raggy / Shaggy Raggied haalde het album niet.
De single flopte, maar is desalniettemin een meesterlijke
karikatuur van een reggae nummer ... moet je horen ...
De b-kant is een boogie dubversie van de a-kant (echt waar).

Rearranging the Deck Chairs on the Titanic / I'll Be Here
was een wel heel bizarre single keuze, want het betreft hier
een instrumental waarin Jona de draak steekt met James Last.
De b-kant is duidelijk een wat kleurloos restnummer ...

I Think I'll Get My Hair Cut / What Have I Done is gelukkig weer top.
Opnieuw een radiohitje in typische Lewie stijl, inclusief folk brugje.
De titel en de tekst verwijzen naar de new romantics en hun mode fixatie.
De b-kant staat ook op het album, maar klinkt mainstreamer dan ooit.

Love Detonator / The Baby She's on the Streets
is Jona's allerlaatste single ... en een wat voor eentje.
Een vuurwerk van studio hoogstandjes ... boeiend van a tot z.
De b-kant was Jona's allereerste single en staat op het vorige album.

Cream Jacqueline Strawberry is een tapdans nummer (echt waar).
Maar hier is het arrangement zo opgeklopt dat het de slagroom verzuurt.

Ab-ra-ca-da-bra lijdt aan een soortgelijke kwaal en is matig,
al wordt er wel overtuigend met de muzikale toverstaf gezwaaid.

The Seed That Always Died is een beter album nummer.
Een Lewie ode aan de hoerenloperij ... wink wink nudge nugde.
Eigenlijk heeft zijn muziek soms wel wat van Monty Python.

Heart Skips Beat vind ik echt onwaarschijnlijk geniaal.
Een frivole piano boogie met folkdans en synthesizer fanfare.
Na regen komt altijd zonneschijn, vooral met Jona's muziek.

Yo-Go had een single kunnen zijn, een sterke rocker
die in het refrein als een zeepbel zo breekbaar openspat.

Guessing Games is een verdienstelijke albumtrack.
Klinkt weer wat mainstreamer dan we gewoon zijn van Lewie.

Tracks 19 en 20 zijn van een gratis promosingle
en voegen weinig toe aan deze expanded collectie.

Jona Lewie is een goudmijn voor de echte muziekliefhebber.
Geen klassiekers met eeuwigheidswaarde, maar wel erg slimme
voorbeelden van hoe een creatief gearrangeerd liedje kan klinken.

In 1978 bracht Jona Lewie zijn eerste elpee uit bij het jonge punklabel Stiff, tegelijkertijd totaal niet punk zijnde. Sterker nog, in de ogen van de punkwereld was dit een oude man met bovendien een hele carrière daarvoor: reeds in 1968 was hij beroepsmuzikant. In 1980 verscheen dat album nogmaals, maar nu met deels andere nummers, zoals zijn non-albumhit You'll Always Find Me in the Kitchen at Parties.
John Lewis is een noeste muziekknutselaar en dat blijkt ook uit Stop the Cavalry, dat in Nederland de dag ná Kerst 1980 de hitlijst betrad en half januari 1981 op #6 piekte. Een post-Kersthit. Dankzij streaming staat het sinds 2017 bijna ieder jaar wel een weekje in de Nederlandse top 100. Het is een evergreen geworden, zoals ik tegen Kerst 2024 meemaakte toen ik langs een winkel liep, terwijl een oude man op een bankje tevreden het deel met "dududududumdum" bromde.

Pas in 1982 verscheen het op een album van Lewie, te weten dit Heart Skips Beat. Tegen de tijd dat ik bij dat jaar ben, keer ik hier terug. Maar eerst rond ik mijn reis door de new wave van 1980 af. Ik kwam van single Young Parisians van Adam and the Ants, te vinden op hun compilatie-cd Antmusic en reis naar Department S en single Is Vic There?