Liquid Tension Experiment - Liquid Tension Experiment (1998)

Heerlijk dit.

Dream Theater zonder zanger

Een 4,5 omdat de zang helaas toch ontbreekt, maar het is weereen geniaal album waar de gasten van Dream Theater onderdeel van zijn.

Voor mij is dit voornamelijk een overbodige release omdat de gasten van Dream Theater op hun reguliere CD's al genoeg kunstjes laten horen. Zonder zang wordt het er niet beter op, omdat de nadruk nog meer op gefreak en gepriegel komt te liggen. Heel knap gespeeld is het zeker, maar moeilijk om van te genieten zonder de rode draad van een zanger met tekst.

Ik denk dat je überhaupt niet van progrock/metal houdt als je niet van gepriegel en instrumentale muziek houdt. LTE is namelijk zo progressief als maar zijn kan.

Wat ik persoonlijk echt fenomenaal vind aan deze muziek is hoe er verschillende (instrumentale) thema's in een nummer zitten, die steeds op een andere manier terugkomen, vooral in Kindred Spirits en in het fenomenale Universal Mind hoor je dat terug. Op die manier vertellen de nummers dus wel degelijk een verhaal, alleen is het niet tekstueel maar muzikaal, abstracter dus.

De tweede helft van Universal Mind, vanaf de pianosolo, is voor mij trouwens echt een van de hoogtepunten uit mijn gehele muziekverzameling. Maar dat terzijde.

probeer eens psychotic waltz smash, bij voorkeur into the everflow

Dit is echt zulke fantastische muziek vooral het nummer kindred spirits is echt fenomenaal. Ik ben bezig om die gitaarsolote leren spelen die je halverwege hoort dat is gewoon pure schoonheid die solo.

Prachtig muzikaal vertier dit! Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Aangezien dit toch bijna Dream Theater is, waarom speelt John Myung hier niet op mee?

Omdat DT hier in eerste instantie niets mee te maken had. Rudess zat ook nog niet in de band ten tijde van het oprichten van dit orkestje. Portnoy initieerde dit om naast DT nog een projectje te hebben.

Er even van afgezien dat ik alle Dream Theater-studioplaten in de kast heb staan en dat John Petrucci één van mijn drie favoriete gitaristen is, ben ik absoluut niet bevoordeeld.

Heerlijk album, uit de tijd dat ik nog wel eens moeite had met de stem van James LaBrie, dus zijn afwezigheid hier doet de muziek zeker geen kwaad. Niet alle nummers zijn even sterk, maar de hoogtepunten doen niet onder voor de betere DT-momenten. Hoewel het een geheel instrumentaal album is verveelt het me toch nergens, ook dankzij de afwisseling van bijvoorbeeld het sfeervolle Osmosis en het grappige Chris and Kevin's excellent adventure.

Absoluut hoogtepunt voor mij: het vreugdevol Nietzscheaans-bejahende intro van Universal mind.
 

Voor het eerst in lange tijd dat ik dit weer eens op heb staan en het is beter dan ik me kon herinneren. Kindred Spirits, Freedom of Speech en Universal Mind zijn sterke nummers en kunnen zich wat mij betreft meten met het betere werk van DT en verdere is het allemaal redelijk gevarieerd, wat voor mij wel een pluspunt is bij een instrumentaal album.

Als geheel duurt het me echter te lang en zeker Three Minute Warning had wat mij betreft echt niet langer dan drie minuten hoeven te duren.

Welnu, na bovenstaand bericht zal ik deze CD maar weer eens uit de kast trekken...

En na de eerste luisterbeurtsnap ik meteen wat Brunniepoo bedoelt! Destijds vond ik het allemaal erg ver gezocht, maar 15 jaar DT later, blijkt het op het album uit 1998 mee te vallen. Ten opzichte van DT valt het basspel van Levin mij vooral erg positief op, bijzonder verfrissend.

Er bestaat ook een box met live materiaal van concerten uit New York, Los Angeles en Chicago (zonder Rudess) daar bij vergeleken is dit maar een matig plaatje die toch makkelijk 4* krijgt

23 jaar na dit debuut lijkt een 3e LTE-plaat in de maak... Levin, Rudess, Petrucci en Portnoy hebben gisteren allen op Facebook een foto gepost als deel van een collage van hen 4. Elk met resp. de L, T, E en 3 op het mondmasker geschreven. Portnoy was de laatste om zijn foto te posten, wat de spanning alleen maar ondraaglijker maakte haha ("Of wordt het Mangini?")!