Marillion - Marillion.com (1999)

Vandaag deze marillion.com nog maar eens beluisterd maar hij bevat toch zeker wel een aantal pareltjes, met name Go!, Enlightened en Interior Lulu vind ik sterk.

Qua samenhang is deze wel wat minder geslaagd, maar daar staat tegen over dat er door de teksten van Hogarth/Helmer over de verschillendee albums heen wel veel samenhang bestaat, over de steeds onpersoonlijke samenleving bijvoorbeeld zoals in Interior Lulu en de laatste drie songs van Holidays.

En over euforie zoals in Go! en Enlightened en 80 days.

Zeker geen super plaat maar wel degelijk. Toch Marbles en Somewhere else maar eens aanschaffen.

Voor mij is deze plaat HET dieptepunt van Steve Hogarth's Marillion.
Ik ben blij dat deze nummers op concerten van Marillion niet meer ten gehore worden gebracht. Blijkbaar zijn de heren er ook niet zo van gecharmeerd.

Ik vind dit een goede CD met Hogarth. Okee, niet alles is super, maar Interior Lulu is geweldig en Go! mag er door zijn serene sfeer (met name in het begin) ook zeer zeker zijn.
Wat mij betreft is Radiation een dieptepunt. Daar kan ik eigenlijk geen een goed nummer op vinden.

Bevind me op dit moment weer in een Fish-periode in mijn Marillion-conjunctuur. White Russian rules! Maar op andere momenten - en die komen ook zeker weten weer - is Seasons End of AOS mijn favoriet. Eigenlijk alleen maar mooi dat je uit twee Marillions kunt kiezen

Ik vind dit ook wel een goed album. Het MuMe-gemiddelde is hier veel te laag.
Legacy, Interior Lulu, House, Go! en Deserve zijn uitstekende nummers. Ofschoon ik Radiation ook één van de minste Marillion albums vind, is m.i. Somewhere Else het dieptepunt. Maar Marillion.com is dat zeker niet.

in hoeverre is de stempel van SW hier terug te horen dynamo d?

Hoewel mij niks gevraagd werd... Steven Wilson produceerde inderdaad deze plaat, maar dat betekent niet dat het ineens naar Porcupine Tree klinkt ofzo. Wél klinkt de plaat wat directer, moderner, meer to-the-point en zekerder dan voorgangers This Strange Engine en Radiation. Voornamelijk bij die laatste zat de galm de muziek eigenlijk een beetje in de weg.

Uiteindelijk valt of staat alles toch met de kwaliteit van de liedjes en die is hier domweg onder de maat. De eerste twee nummers kunnen er mee door en het lange Interior Lulu is weinig subtiel, doch ook redelijk goed. Verder houdt het niet over: de ballads zijn érg vergeetbaar, Rich klinkt bijna als een Madonna-cover en House is een pijnlijk bewijs dat niet elk in beginsel experiment iets moois oplevert. En dan hebben we het nog niet gehad over Built-in Bastard Radar: brrrr.

Ik verkies dan ook zeker Radiation en Somewhere Else boven deze plaat.

Het wordt bijna "cult" en vraag is of ik er fier op mag zijn...
Maar.. ben ik nu echt de enige die van dit album kan genieten?

Enne.. ik vind 'em dus een klasse hoger dan "Somewhere Else". Feit is dat ik Somewhere Else al een hele tijd na aanschaf nog maar weinig draai, en .com schuift nog regelmatig in c-moon's cd-speler...
Radiation had zo zijn momenten..
Nee van die drie: doe mij maar .com hoor

Rich: madonna cover? Uh? hm... ??,
House: is inderdaad minder
Built -In Basterd Rader: dat is toch magnifiek?? Niet???
Èn dan nog het schitterende "Interiour Lulu"...

Tja.. inderdaad: Wilson produceerde de plaat, daar had ik nog niet op gelet eerijk gezegd, maar nam even de inlay er nog eens bij...

.com staat nog regelmatig op huize c-moon, wat zeer zeker ookv an Marbles kan gezegd worden. Maar de CD die toch nog altijd het meeste opzet, NIET KAPOT TE KRIJGEN is toch nog altijd zonder enige twijfel "Clutching at Straws"... Die staat natuurlijk ook niet voor niets in mijn top 10

Ik moet zeggen dat ik Somewhere Else (net als veel anderen) vrij snel afgeschreven had: niet slecht, maar gewoon net niet interessant genoeg. Zelfs een livevertolking van een aanzienlijk deel van die plaat deed de mening niet echt kantelen.

Onlangs trok ik hem weer eens uit de kast en toen was ik eigenlijk best aangenaam verrast... wellicht dat ik hem vandaar hier en nu even zo te vuur en te zwaard verdedig ten opzichte van dit plaatje. Wellicht ook cult.

(Ja, Clutching at straws, daar valt toch sowieso elke Post-Brave plaat bij in het niet??)

Ja je hebt gelijk.

En ik ga hem nu meteen in mijn top 10 zetten.

Niet de enige. Ik ben het met je eens.

vreemd dat deze een lagere waardering heeft dan Somewhere Else.....

nee hoor, volkomen logisch

ik vind er ook niks vreemds aan...

Steven Wilson?

Die heeft dit ding geproduceerd.
En het eind van Interior Lulu lijkt heer erg op het eind van Wating part II

he, u ook hier?

Sinds kort.
Toch wel leuk hier

En ook ik sluit me hier bij aan (zij het met 0.5 minder).
Het is een totaal ondergewaardeerd album, imho.

Fijne gitaarsolo weer in Go!, het begint zo heerlijk subtiel om daarna weer lekker Rothery-style uit te waaieren. Op repeat!

Ik vind dit ook zeker geen slecht album.
Ik snap best dat Marillion-puristen hier dingen horen die ze liever niet van Marillion horen. Maar objectief beschouwd staan hier toch aardige nummers op. Zo'n Deserve rockt toch lekker weg, Interior Lulu is dan eindelijk weer eens een mooie epic en Go is natuurlijk uitermate sfeervol, evenals House. Ik begrijp overigens niet waarom deze laatste als een minder nummer wordt beschouwd (buiten dat het misschien een tikje te lang is).

Maar al met al is dit toch zeker een ruime voldoende waard.

Een fractie beter dan het wanstaltige Radiation. Wat kan Marillion zo af en toe toch kant noch wal rakende albums afleveren waar je beslist de geestesgesteldheid voor moet hebben of vreselijk je best moet doen jezelf wijs te maken dat je naar een ''hoogwaardige progband'' zit te luisteren. De eerste 3 tracks zijn best redelijk waarna het erg vervelend wordt. Built In Bastard Radar is gewoon ongenietbaar. De al aangehaalde ''epic'' Interior Lulu haalt het gemiddelde weer iets omhoog om daarna als een nachtkaars uit te gaan met het sfeervolle maar slaapverwekkende House inclusief trompet met ingestampte aardappel...

Een redelijk pop/rock-album, maar absoluut niet de Marillion die (zoals sander.h ook al zei) de meesten van ons willen horen, inclusief ikzelf. Toegegeven, de meeste nummers zijn prima en er is niet veel mis met het album als geheel, maar voor pop/rock luister ik toch liever naar andere bands. En dat trompetje had voor mij niet gehoeven ...
Marillion is gewoon beter in lang uitgesponnen sfeervolle progrock. Dit is waarschijnlijk een album dat fans van Holidays in Eden ook kan bekoren (al vond ik die veel beter).

Waarom heeft trouwens niemand het over 't schitterende Enlightened ?

Door de versies op Less is More ben ik Go! en Lulu meer gaan waarderen. Het zal overigens mijn totaalbeoordeling van het album niet beinvloeden.

Geen hoogvlieger in het Marillion-oevre.
Daarentegen:
Enlightened had een van de mooiste ballads aller tijden kunnen zijn.
Prachtig liedje, mooi gezongen ook. Alleen Rothery had er die dag geen zin in. Het gitaargeluid dat hij heeft gekozen voor de solo slaat werkelijk nergens op.
De rest van de nummers moet ik maar weer eens luisteren, ik ben de meeste vergeten. Zegt wel wat over deze plaat vrees ik.

Ik heb een hele tijd gehad dat ik dit echt een cool album vond maar bij recente beluistering viel hij me toch wat tegen. Alleen Deserve bleef ik een echt super nummer vinden.
Overigens bevalt de dame op de cover mij zeer.

Zeker voor mij het minste Marillion album. Om een of andere reden "pakt" het mij gewoon niet; en dan bedoel ik ook bijna elk nummer.

A Legacy t/m Enlightened gaat nog wel + Tumble Down The Years mar Interior Lulu en House hebben mij nooit kunnen boeien.

Geeft maar weer eens aan dat niet alles wat Steven Wilson aanraakt veranderd in goud ( en ik hou echt wel van zijn werk ! ) .

Hij heeft dit album trouwens niet allleen geproduceerd; maar wel op veel nummers een helpende hand geboden ( 1,3, 5, 6 en 8 ) en hij heeft deze nummers ook gemixed.

Marillion.com maakt op mij een veel betere indruk als Radiation, al is het nog geen topper in het oeuvre.
Het zijn toch meer popliedjes die de boventoon voeren en die worden over het algemeen wel prima uitgevoerd. Toch maar weer een concert bezocht (bij het zwakke Radiation was ik even afgehaakt) en door dit concert weer het 'Marillion-virus' opgelopen haha.
Helaas werd er in 013 toen niet het magistrale Interior Lulu gespeeld, de heren hadden er blijkbaar problemen mee om het nummer live perfect te spelen. Iets dat ze jaren later wel voor elkaar kregen.
Built-In Bastard Radar en Enlightened hebben me nooit zo kunnen boeien, evenals House. House is weer een stijl die eigenlijk totaal niet bij Marillion past net als Hope For The Future.
Hoogtepunten: het al genoemde Interior Lulu uiteraard en het sfeervolle Go!
Wat mij opvalt is dat bijna niemand Tumble Down The Years noemt. Het is geen lange epic, maar een gewoon simpel kort nummer en zo mooi gespeeld. Ik vind de gitaarsolo van Steve weer om in te lijsten!

Inderdaad niet genoemd in m'n stukje, wel samen met Enlightened mijn fevoriete nummer van dit album!

Dit blijft wat mij betreft een erg sterke en coherente plaat.

Alleen House valt een beetje buiten de boot, al is het wel een echt heerlijk trip-hop achtig nummertje dat de boel lekker afsluit.

Al met al een wat experimentelere plaat. Voor veel fans en liefhebbers de plank mis, maar bij mij de plank raak. Met negen sterretjes voor alle liedjes...

Ik vind dit ook helemaal niet zo'n slechte plaat als men soms doet geloven. Het is vrij constante plaat met natuurlijk 'Interior Lulu'. 'Desire' is mijn andere favoriet. Toch kom ik er niet vaak aan toe om deze te draaien. Verre van Marillions beste werk, maar het zegt wel iets over de band als dit één van hun mindere albums is.

Spijker op de kop...

Ik vind dit ook niet hun beste.... Dat kan ook niet, met Clutching, Misplaced, Brave en Marbles in de discografie...