Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

één van de beste dylan-platen... geweldige bluesschreeuw na zn comeback

Not Dark Yet is het enige nummer dat ik van dit album ken, wel een parel trouwens.

Jongens waauw wat een plaat. Wat een teksten, wat een muziek en jawel wat een stem!

Standing in the doorway is bv één van de zovele Dylantoppers, een nummer dat iedereen zou moeten kennen.

Dit is een echte Dylanklassieker van het eerste tot het laatste nummer.

Geschreven na een bijna-doodervaring (Dylan welteverstaan,niet ik) pakt deze tekst je echt bij de keel.

De man komt op leeftijd en schrijft over zijn nakende einde, het klinkt vrij depressief, met uitzondering van de ballade make you feel my love.

Dylan klinkt hopeloos, stelt zich vragen over het leven, wat heeft het allemaal betekend, liefde is hard. Not dark yet ik ben nog niet dood maar de dood nadert hopelijk kom ik terecht in heaven.

Desondanks eindigt de plaat redelijk positief met de laatste verse van Highlands:
Well, my heart's in the Highlands at the break of day
Over the hills and far away
There's a way to get there, and I'll figure it out somehow
But I'm already there in my mind
And that's good enough for now

Wàt kan ik nog toevoegen aan wat Davez hier vertelt , Weinig of niets. Misschien enkel dat ik dit inderdaad steengoed vind.
Je had de jonge Dylan. Je had de Dylan in zijn seventiespreriode. Dan de wat kwakkelende Dylan in zijn godsdienstige periode (Saved...).
Dan krabbelt hij terug met sterke platen als OH MERCY.
Maar van de Oude Dylan, de oude man die hij ondertussen wel is, vind ik dit inderdaad zijn meest overtuigende en beste plaat; Wàt een songs, wat een doorleefde stem, wat een teksten !
5 sterren zonder enige twijfel !
DYLAN RULES !

Standing in the doorway
prachtig

fantastisch , het zoveelste meesterwerk van dylan , grootste singer song writer met neil , ongelooflijk , hoe ouder de meester wordt hoe beter nog , werkelijk plaat van 't jaar

Alleen had ie hem niet door Daniel Lanois moeten laten produceren. Ik hou niet van dat gekunstelde ruimtelijke geluid. Het past niet bij Dylan's intieme kracht. Lanois was meer iets voor U2 in de nineties. Dat zou het kunnen zijn waardoor ik minder naar Time out of mind luister dan naar bijvoorbeeld Love and theft dat ik veel directer vind klinken.
Behalve dat bevat Time out of mind heus wel een aantal huiveringwekkende mooie songs. Toppers zijn Lovesick,standing in the doorway,trying to get to heaven en Not dark yet.
Cold irons bound en Highlands vind ik helaas te lang en de minste

Afgezien van dat ik het album te lang vind duren (had Highlands, ondanks de prachtige tekst, nu niet wat korter gekund?), vind ik dit een schitterend album. Not Dark Yet is echt zó mooi... Net als Standing In The Doorway en Tryin' To Get To Heaven. Ja, deze is voor mij toch wel 4,0* waard.

Dat sommige nummers te lang duren ben ik wel met je eens Larsch. Daar heeft Dylan wel eens vaker last van gehad, sad eyed lady of the lowlands bijvoorbeeld dat op Blonde on Blonde staat.
Time out of mind bevat volgens mij 4 heel erg mooie nummers en ook een paar zonder welke de cd als geheel sterker was geweest. Ik heb hieronder al aangegeven welke volgens mij die vier zijn.

Mwoah, Sad Eyed Lady Of The Lowlands boeit me in zijn geheel wel. Evenals Desolation Row (vooral de live-versie) of Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts. Highlands kabbelt toch ff net wat te rustig voort, desalniettemin een erg mooi album van ome Bob.

Wat een ongeloofelijk goed album is dit toch. Alle nummers zijn stuk voor stuk van een hoog niveau. Eigenlijk is 'Highlands' het enige wat me ervan weerhoudt 5* te geven, omdat dat nummer toch wat te lang duurt. Maar voor de rest is dit en meesterwerkje.
Persoonlijke favorieten: 'Love Sick', 'Not Dark Yet' en 'Cold Irons Bound'.

Inderdaad! Stom dat ik hier slechts een 3,5 had staan. Zeker een 4 waard.


Highlands duurt me geen seconde te lang eigenlijk. En Cold irons bound is echt briljant inderdaad.

Sad Eyed Lady Of The Lowlands duurt geen seconde te lang voor mij. Wanneer ik op het einde die mondharmonica hoor dan zeg ik steeds tegen mezelf dat SELOTL weldegelijk het mooiste dylannummer is.

De man is toch wel een legende hoor. Naja, dat wist ik ook al wel voordat ik deze beluisterde, maar mijn respect voor hem is nog wat gestegen. Een nummer als Not Dark Yet doet wat mij betreft niks onder voor zijn beste werk uit de jaren '60 en '70, magistraal gewoon.

Deze plaat is doorleefd en ruw, hij kijkt terug op zijn liefdesleven en komt er achter dat hij er een puinhoop van heeft gemaakt, Dylan leeft in een camper, al jaren, hij komt er achter dat hij zich aan niets en niemand kan hechten, deze wereldvreemde ziel. Dit alles levert wel geweldige muziek op uit zijn steeds wereldvreemdere ziel. Prachtplaat!!

Heb al jaren liefdesverdriet en een van de weinige voordelen daarvan is dat ik daardoor volgens mij meer van een cd als deze kan genieten dan als ik het niet had. Zeker een nummer als lovesick uit lekker dat gevoel van valse hoop, verlangen, melancholie en verbittering.

Wonderschone plaat van de oude bard.Dylan lijkt eindelijk weer de geest te hebben en dat uit zich in wonderschone composities.Tuurlijk speelt hij leentjebuur bij alles en iedereen wat er voor zijn voeten komt,en zelfs van zichzelf,maar het gaat om de uitvoering en die is puik in orde.Dylan is iemand van de buitencategorie en zal daarom altijd goede nummers blijven maken.Maar ik moet nog maar zien of hij deze zal "toppen" .Modern Times zat er dicht bij ,maar was het net niet.Net als Love & Theft.Maar we wachten gestaag af met zoveel moois reeds verschenen.

Meesterwerk. Toch mooi dat Dylan na zo'n reeks zwakke albums weer met zo'n ongeloofelijke plaat weet te komen in de herfst van z'n leven. 'Love Sick, ''Not Dark Yet', 'Cold Irons Bound', het behoord allemaal tot z'n beste werk. Een Dylan-plaat die ik evenveel draai als elk andere album uit z'n oeuvre. Alleen had 'Highlands' ietsje korter mogen zijn, dan zat 5* er in. Iig waren die grammy-awards verdiend

Toon toch.

Wat moet het Neil Young goed doen trouwens dat zijn 'enige voorbeeld' hem bezingt in een nummer van hem. Geweldige cd dit, eerst maar voorzichtig een 4. Kan alleen maar omhoog gaan trouwens.

Die vijf euro meer dan waard; meneer Dylan flikt 't 'm weer. 4,5*

De heerlijk heldere productie geeft het een oefenruimte-sfeer mee die het album goed past. Alsof het achteloos op een namiddag op de plaat is gekwakt.

Heb het nummer Make You Feel My Love pas ontdekt. Het is nummer is nu gecoverd door de zangeres Adele.

Prachtig nummer!

Geef mij de versie van Bob Dylan maar. En die reken ik nog tot een van de mindere nummers op dit album!

Een van de meest indrukwekkende platen uit het het dylan-oeuvre. Mijn persoonlijke hoogtepunt is standing in the doorway. Een ongelofelijk nummer dat mij elke keer dat ik het hoor weer raakt, zowel qua melodie als tekst.

Vandaag voor 5 euro gekocht bij de fame, zat eerst nog te twijfelen door de lelijke coverfoto maar het was mijn geld meer dan waard. Een duistere plaat met zeer sterke melodieen en een geweldige band. Standing in the Doorway is mijn favoriet. Een 4.5

Schitterend album van Bob Dylan! Na zijn wat minder goeie(maar meestal best genietbare) albums uit de jaren 80 en begin jaren 90 kwam hij met dit album sterk terug! Een ware klassieker in het toch al uitgebreide Dylanouvre! Vooral Love Sick, Make You Feel My Love, Not Dark Yet en Dirt Road Blues zijn erg sterk!

go Dylan

72 Minuten voor een album is gewoon te lang. Zelfs voor een prima album als dit welke Dylan in de herfst van zijn leven maakte.
Na het geweldige Make You Feel My Love, mocht het voor mij afgelopen zijn, niets kan dan nog tippen daaraan.
Nou ja, kleine kritiek op dit formidabel tijdloos album, dit kan zich meten met de platen uit zijn sterkste periode ('66-'76).
Not Dark Yet, Love Sick, 'Til I Fell In Love With You springen er voor mij uit, maar voor mij is de klapper het absoluut onverbeterlijke Make You Feel my Love, ondertussen al mooi gecovered.
****1/2

Ik ben het met je eens dat 72 minuten lang is, maar té lang zou ik het zeker niet willen noemen. Dit album duurt voor mijn gevoel korter dan menig album van 45 minuten. Bovendien zijn Can't Wait (aangevinkt als favoriet) en Highlands zéér goede nummers - al wilt die laatste inderdaad nog wel eens iets te lang worden. Desondanks zou ik geen enkel nummer van Time Out Of Mind willen missen

Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom men hier zo lovend over deze plaat is. Er staan m.i. inderdaad vier fantastische nummers op (Standing In The Doorway, Tryin' To Get To Heaven, Not Dark Yet en Highlands) maar dat vind ik voor 72 minuten nogal mager. Time Out Of Mind kan zeker niet de vergelijking met zijn beste werk uit de jaren 60 en 70 doorstaan en ik durf zelfs te stellen dat zowel de voorganger (World Gone Wrong) als de opvolger ("Love And Theft") veel beter zijn...
Overigens had dit album een absoluut meesterwerk kunnen zijn geweest als Dylan een aantal nummers niet had weggelaten en vervangen door veel mindere nummers (Make You Feel My Love is werkelijk een draak van een lied, Dylan onwaardig) en als Lanois zich niet met de productie had bemoeid. Sinds zijn laatste Bootleg Series (Tell Tale Signs) weten we dit met zekerheid. Ik heb laatst mijn definitieve Time Out Of Mind samengesteld en die ziet er als volgt uit:

Mississippi (Tell Tale Signs 2)
Dirt Road Blues
Standing in the Doorway
Million Miles
Tryin' to Get to Heaven
Marchin' To The City (Tell Tale Signs 3)
Not Dark Yet
Dreamin' Of You (Tell Tale Signs 1)
Red River Shore (Tell Tale Signs 1)
Can't Wait (Tell Tale Signs 1)
Highlands

Overigens schijnt er ook van Not Dark Yet nog een versie te bestaan die totaal verschilt (beter is!) dan de toch al prachtige versie op TOOM. Dylan blijft ongrijpbaar en onnavolgbaar en dat maakt dat deze legendarische artiest blijft fascineren...