Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

Ik heb er geld aan uitgegeven dus ik zou geen Nederlander zijn als ik het niet nog een paar kansen gaf . Drie-en-halve-ster is zo slecht toch ook niet? Kun je aangeven wat het is dat even moet bezinken voor het tot wasdom komt in zijn latere werk? Ik heb zelf namelijk niet het idee dat het aan (gebrek aan) gewenning ligt of zo.

Ik vind het werk van Dylan uit de jaren 60 veel makkelijker in het gehoor liggen, 1 luisterbeurt is genoeg om te weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Alleen Blonde on Blonde was even wennen. Zijn latere werk is, voor mij dan, een stuk minder toegankelijk. Ik heb bij Love and Theft en Modern Times de fout gemaakt direct een negatief oordeel te geven. Dat was op basis van 2 luisterbeurten. Toen ik ze een poosje later wat vaker draaide bleken het 2 briljante CD's te zijn. Time Out of Mind is van hetzelfde niveau wat mij betreft, maar ook hier had ik in het begin moeite met ten eerste de lengte en ten 2e de op het oog wat neerslachtige sound. Highlands, het laatste nummer, vond ik geen doorkomen aan, maar bij elke luisterbeurt werd dat mooier en mooier. Nog steeds eigenlijk. Mijn mening over de doorgaans perfecte productie van Lanois wisselt nog wel eens bij dit album. Nog maar pas geleden begon ik te twijfelen of het wel zo verstandig was om hem dit ook te laten produceren. Ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Ik weet wel dit ik dit een topalbum vind. En zeker niet "zouteloos" zoals jij dat noemt.

Wel grappig dat jullie het beginwerk makkelijker hebben geaccepteerd, terwijl ik dat juist bij albums uit de 90'er jaren had. Ik vond (nu inmiddels niet meer) de donkere stem wel wat hebben en het gaf een ietwat duistere klank aan de nummers. Zo ook bij dit album die ik tot één van de toppers van Dylan's latere werk vind horen.

Vandaag een vinyl uitvoering van dit album op de kop getikt.. 'k dacht in eerste instantie met de originele uitgave van doen te hebben maar toen ik de kleur van het vinyl zag (goud) haha.. begon het besef te groeien dat het om de bootleg uit Europa ging.. ook leuk hoor, heel leuk zelfs. Het geluid is niet helemaal wat ik zou willen maar ik vind het zeker niet onaardig. Het ene nummer klinkt er beter op dan het andere. Grappig toch.. dacht met dit album nooit tot koop over te gaan, ik bedoel ivm die absurd hoge prijzen ervan.

De Duitser die me de plaat verkocht zei al dat ik er heel veel plezier aan zou beleven.. hij heeft gelijk gekregen.. prachtig levende opname, na de derde keer luisteren ben ik het verschil met de cd opname vergeten en is de plaat mooier dan ooit.

Iedereen die de cd koopt is natuurlijk gewoon een sukkel, want het draait anno 2012 natuurlijk vooral om vinyl.

Of spotify

Mijn relatie t.o.v. Time Out of Mind is ongeveer een samenvatting van mijn relatie ten opzichte van Dylan in het algemeen: als ik de cd opzet grijpt-ie me, hoewel niet altijd, maar om nou te zeggen dat het album en Dylan echt een speciale plek in mijn hart hebben, nee. Maar laat ik m’n bijna traditionele stukje Dylan-zeikerij achterwege laten en gewoon dit album gaan bespreken, want de moeite waard vind ik ‘m zeker.

De link tussen American Recordings en dit album is vaak gelegd; zit in de verte wel wat van in. Even kort samengevat: artiest tegen het einde van z’n leven (of als-ie al op behoorlijke leeftijd is; Bob is hier eind vijftig) over z’n naderende einde gaat zingen, en over van alles waar hij spijt van heeft of juist niet, in een kale, sobere setting waarin terug wordt gegrepen op de basis van de muziek. Dat kunnen dus allerlei platen zijn en zelfs Rob de Nijs noemt z’n meest recente worp Eindelijk Vrij een American Recordings-plaat. Deze vrij vage beschrijving is wel degelijk van toepassing op Time Out of Mind, want wat wordt de soberheid toch soms opgezocht; soms nog soberder dan Dylans beginperiode met alleen een akoestische gitaar.

Want die jonge Bob was gewapend hele woordenstromen als teksten; een soort ‘zestien bars, duizend woorden’ zoals Winne zegt. Oude Bob heeft die Sturm und Drang van zich afgeschud, maar dat wil nog niet zeggen dat hij mild is geworden. Tekstueel lijkt er weinig over te zijn van de tekstschrijver waarvan wordt gezegd dat hij eigenhandig de literatuur in de muziek bracht. Toch hebben zinnetjes als ‘I’m sick of love/I wish I’ve never met you’, waarvoor je toch echt geen Nobelprijsnominatie verdient, maar die stem, volgens sommigen omschreven als ‘beyond parody’, geeft de geregeld iets te simpele teksten een pijnlijke lading mee.

En zo blijven de liedjes schuren, ook na opener ‘Love Sick’. Tweede nummer ‘Dirt Road’ vind ik een flauwe, onbedoelde parodie op een bluesnummer, maar het schurend wanhopige ‘Tryin’ To Get To Heaven’ (before they close the door) compenseert dat ruimschoots. En zo kijkt Dylan liedje na liedje verbitterd terug op een verbroken relatie, in tegenstelling tot Cash die terugkeek op een lang en roerig leven.

Het komt ook door het decor waarin Dylans kraakstem geplaatst is. Daniel Lanois heeft het geluid op een goede manier zo gekregen dat het lijkt alsof er een laagje stof over de liedjes zit. Begeleid door slidegitaren en spookachtige orgeltjes komen de elf verhaaltjes over spijt en verlangen goed tot hun recht. Eerlijk is eerlijk, dat gaat soms vrij moeizaam, maar het langzame van de liedjes heeft meestal eerder een sfeer die je bekruipt dan dat het saai is. Afsluiter ‘Highlands’ is zelfs weer een kantvullende compositie, deze keer van ruim een kwartier, maar verveelt eigenlijk geen moment, al zijn onverwachte wendingen ver weg.

Het is een prima egodocument van een artiest op leeftijd geworden, dat Time Out of Mind. Echt wereldschokkend of dat het een klassieker is, een status die sommigen aan het album hangen, vind ik het evenwel niet. Desondanks draai ik deze nog altijd graag, niet al te vaak, maar als ik ‘m opzet, dan blijft-ie ook boeien.

Goeie bespreking. Ik schat deze plaat nog wat hoger in dan jij doet, maar het hoe en waarom zal ik later nog wel toelichten. Ik gok over een jaartje of twee, als ik mijn tempo niet omhoog ga jagen. Ik ga het in ieder geval niet forceren.

Je hebt wel gelijk met het punt da Lanois een belangrijke rol heeft gespeeld. Zeker weten.

Danke schön.

Ja leuk stukje Slowgaze. 1 ding ben ik het echter niet mee eens. In tegenstelling tot veel andere Lanois producties twijfel ik hier nog steeds aan de meerwaarde van Lanois. Jij vind Dirt Road Blues een flauwe parodie op een blues nummer. Over het algemeen is er niemand die blues zo serieus neemt als Dylan. Luister vooral eens naar de 2 briljante voorgangers Good as I been to you en World gone wrong waar de ene na de andere blues klassieker nog klassieker wordt gemaakt door deze kleine brombeer. Dirt Road Blues is juist zo'n nummer waar Lanois beter met zijn tengels vanaf had kunnen blijven. Waar hij bij Oh Mercy duidelijk een meerwaarde had zijn de nummers op dit album van zichzelf al sterk genoeg. Als je dan ziet dat hij bij Love and Theft de productie zelf ter hand heeft genomen en hoort hoe verfrissend dat klinkt dan wil ik ook wel eens weten hoe dit album zonder Lanois had geklonken.

Helemaal mee eens Hendrik. Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet de relatie tussen dit album en de American Recordings. Cash begon met zijn American Recordings in 1994 en het zou me niet verbazen dat albums als Good As I Been To You en World Gone Wrong een inspiratiebron zijn geweest voor Cash. Dylan op zijn beurt heeft zich een aantal jaren geleden niet erg lovend uitgelaten over de American Recordings van Cash:

“I tell people if they are interested that they should listen to Johnny on his Sun records (of the 1950s) and reject all that notorious low-grade stuff he did in his later years. It can’t hold a candlelight to the frightening depth of the man that you hear on his early records. That’s the only way he should be remembered,” aldus Dylan.

Time Out Of Mind is eerder een voortzetting van Good As I Been To You en World Gone Wrong en tijdens de opnamen was Dylan naar eigen zeggen geinspireerd door de geest van Buddy Holly.

Het album werd overigens geproduceerd door Daniel Lanois in association with Jack Frost (=Dylan). Het is helemaal niet duidelijk wie verantwoordelijk is voor welke sound-effecten. Wel is bekend dat Dylan niet zo tevreden was over de productie van een aantal songs op Time Out Of Mind. Mississippi heeft hij ook geweerd van de plaat omdat hij vond dat de productie geen recht deed aan deze song. Nummers als Standing In The Doorway, Cold Irons Bound en Dirt Road Blues zijn in juli 2002 opnieuw opgenomen tijdens de opnamen van de film Masked and Anonymous en een nieuwe versie van Mississippi is terechtgekomen op het album "Love And Theft".

Qua productie vind ik Time Out Of Mind duidelijk één van de mindere Dylan-albums. Oh Mercy klinkt wat dat betreft inderdaad beter. De kwaliteit van de songs op Time Out Of Mind is over het algemeen wel hoogstaand.

Time Out Of Mind...Naked

De ongeLanoiseerde mastertapes zullen vast nog wel ergens liggen

Omtrent de productie van het album van Daniel Lanois in association with Jack Frost, daarover staat in de 200e editie van Mojo een aardig artikel over Time Out Of Mind.

Drie pagina's vol met quotes, anekdotes en achtergronden van musici die bij de opnames aanwezig waren.
Interessant leesvoer en met name drummer Jim Keltner is er van overtuigd dat niemand Dylan kan produceren, aangezien de beste man simpelweg niet te produceren valt en toch wel zijn eigen ding doet...

Allereerst, bedankt. Ik zal wel even puntsgewijs behandelen wat je voor een kanttekeningen hebt.
Om te beginnen met 'Dirt Road Blues'; het is een van de weinige nummers op de plaat die ik nogal verpest vind door de productie. Dylans stem klinkt daar wel erg slecht, ook door dat effect, en wat er met de gitaar is gedaan vind ik ook vrij storend. Muzikaal behoorlijk standaard; neigt vrees'lijk naar pastiche; krijg er soms een beetje een Sesamstraat-gevoel bij. Daarin werden ook altijd heel clichépastiches gebakken als muzikale ondersteuning; soit, Bob bedoelt het serieus en dat is wel wat vervelend.
En Lanois' productie vind ik vooral op 'Love Sick' en 'Cold Irons Bound' meerwaarde hebben; bij de rest is het zeker in orde, behalve bij 'Dirt Road Blues' dus. Ik ken de nummers niet in een andere productie dan Lanois, dus daar ga ik me verder ook niet over uitlaten, noch ga ik die versies opzoeken. Ik heb aan deze plaat wel genoeg wat dat betreft; ben niet zo'n Dylan-man.

Luister eens naar deze briljante versie van Cold Irons Bound

Voor alle liefhebbers van Dylan rond zijn Time Out of Mind periode, hierbij een link naar een compleet te beluisteren concert van de grootmeester.

Vette aanrader!
Puike opnamekwaliteit!

Ik las een interview met Bucky Baxter (pedal steel guitarist in Dylans band in de jaren 90).

Over Time Out Of Mind had hij o.m. het volgende te melden:

"You also being part of the recording session for "Time Out of Mind". Was there a particular moment for you?

No, I didn’t have that much fun making that record.

No?

No. The first thing, when we got to Miami, Daniel Lanois came to me and said, "Look, I’m just going to be honest with you. The last thing I want on this record is pedal steel guitar." Then, it’s not listed, but I ended up being on almost every track.

One of the engineers called me and said, "Well, Daniel keeps trying to take you off the track, but then they don’t work and they have to put you back on.’ So I thought that was pretty funny. But, yeah, he didn’t want any pedal steel on it and Bob and Jeff Kramer pushed for keeping me on the session so, you know, it all worked out but it was very uncomfortable coz I always felt like I was fighting to get on the songs.

But whatever. That’s life. Politics, you know.

Yeah, of course. But did they say, I don’t know where, maybe Jim Dickinson said that the sound in the studio was quite different from the final release... that it was different from what Lanois, Daniel Lanois came out at the end. Is it?

No, not really. I don’t think. They didn’t change it that much. They mixed it. But it’s pretty much live. Jim wasn’t there the whole time. But I love Jim Dickinson and he’s a fantastic musician.

And I was really lucky to get to play with him. But I was there for the whole recording process, from day one and it was pretty real.

I do remember a special moment, when Lanois asked Dylan one more song to fill the album. And Bob sat at the piano and in fifteen minutes he wrote "Make You Feel My Love".Thats the genius of the man."

(bron: interview van Paolo Vites in JAM Magazine, Italy, September 2001)

Sterk dylan album.
Hij is hier goed bij stem.

Heerlijk oud bluesy sound je waant je zo in een bruin rokkerig cafeetje.
Sterk geproduceerd mooie sound.

Ik zal nooit een groot liefhebber van Bob Dylan worden, voor mij blijft hij de kaal geplukte kip met de gouden eieren.
Geweldige composities, die ik het liefste door anderen gebracht zie worden.
Vreemd genoeg doet de geleefde stem van Johnny Cash mij wel veel, maar bij Dylan heb ik dat gevoel niet.
Natuurlijk is zijn positie binnen de ontwikkeling van de popmuziek van zeer groot belang, zonder hem zou het muzikale landschap er totaal anders uit hebben gezien.
De switch tussen folk en pop is nu ook goed hoorbaar bij bands als The Walkabouts en 16 Horsepower.
De voornaamste reden dat ik aan dit album begin is de productionele bijdrage van Daniel Lanois.
Als je na gaat wat hij in de jaren 80 heeft betekend voor artiesten als Robbie Robertson, U2 en Peter Gabriel, is de volgende stap om mij meer te verdiepen in Time Out Of Mind.
En inderdaad, ook hier is hij sfeer bepalend geweest.
Bij Lanois heb ik altijd het idee dat hij zich vereerd voelt om met zijn grote helden samen te werken, een kans om volledig te benutten.
En als die mogelijkheid zich voor doet, dan ben je gek om niet het hoogst haalbare resultaat te bewerkstellen.
Dankzij Lanois een vernieuwde positieve kennismaking met Bob Dylan voor mij.
Misschien is dit wel de geschikte ingang voor het oudere werk.
Bij een artiest als Johnny Cash werkte dat namelijk ook zo.
Dankzij American Recordings naar Folsom Prison Blues.

Het spijt me maar ik vind dit tekstueel letterlijk een hopeloos album zonder een greintje licht. Dylan zingt hier met een wel erg strakke stropdas. Om het nog erger te maken lijkt de muziek opgenomen in een alluminium koelcel. Wat een verschil met Love and Theft.

Vind ik ook, ik heb Love And Theft ook een stuk liever dan deze.

Deze ligt wat zwaarder op de maag, en Love And Theft is een stuk toegangkelijker dan deze, omdat de nummers daarop wat luchtiger klinken.

Vind het verschil in stemgemiddelde hier op mu.me wel erg groot tussen deze en Love And Theft.

Ik had eerder verwacht dat het andersom zou zijn.

Wat is Tryin' to Get to Heaven een prachtnummer, was me nooit opgevallen!

Er is ook geen greintje licht, alleen maar bitterheid en somberheid. Het album begint al met de tekst 'ik ben doodziek van de liefde', het is dan gelijk duidelijk welke kant de plaat opgaat. De donkere doffe productie doet de rest. Dylan op zijn donkerst.
Onbedoeld is Time out of mind gelijk een soort commerciële comeback, het is zijn best verkopende sinds Desire.

Beetje late reactie, maar toch. Ken je Blood On The Tracks al? Productioneel gepolijster dan we van Dylan gewend zijn en ook zijn zangstem is hierop opvallend "mild" en erg sterke composities.

Love Sick

Bob Dylan - Love Sick - 07/28/13

Prachtige Lanois productie, zoals we van hem gewend zijn. Een eigen geluid.
Persoonlijk vind ik dit album, samen met Blood On The Tracks, het beste Dylan album.

Het moet voor de muzikanten die meewerkten aan dit album een vreemde ervaring geweest zijn het eindresultaat te horen. Gesmoorde gitaren, orgel- en pianopartijen die klinken alsof ze op 20 meter afstand van de microfoon zijn opgenomen, flarden drums met een lange delay en dan heel centraal de metalen stem van Dylan met korte delay opgenomen, licht overstuurd. Lanois weet hoe hij een kleine studioruimte kan laten klinken als een badzaal zo groot als de Notre Dame. Hij zoekt de ruimte en probeert daarin de essentie naar voren te halen. Een geluidskunstenaar, dat staat buiten kijf.

Niet alles leent zich voor deze benadering. Op Dirt Road Blues zwemt het geluid door elkaar en botst de delay met het ritme. Zoiets gebeurt ook met Cold Irons Bound. Het stuitert van de galm. Bovendien, na drie nummers weet je het recept wel en verlang je naar een gewoon bandgeluid. Eigenlijk zijn er maar drie nummers die ik echt geslaagd vind in combinatie met de productietechniek van Lanois: Standing in the Doorway, Tryin’to get to Heaven en Highlands. Het meest storend vind ik de bewerking van de gitaar in 'Till I Fell in Love With You en de overmatige U2-galm in Not Dark Yet. Daar waar op Oh Mercy de balans nog klopte, ontspoort de productie hier geregeld.

Make You Feel My Love is in meerdere opzichten een buitenbeentje. De productie wijkt hier dramatisch af van het overige materiaal op het album. De piano staat op de voorgrond en Dylan’s stem is hier wat gladder en in de mix een stukje meer naar achteren geplaatst. De rauwe confrontatie-methode is hier om bepaalde (commerciële?) redenen even losgelaten.

Bob Dylan klinkt naar mijn idee het beste in een live-setting of semi-live in de studio, zonder tricks en straight forward, eventueel met foutjes maar dan wel in één take, zonder dubs opgenomen. Ik heb het idee dat dit ook Dylan’s favoriete manier van opnemen is.

Het songmateriaal is, zacht gezegd, aan de zwaarmoedige kant. Het is mij niet helemaal duidelijk waarom. Het zou gaan om de gevoelens van een ouder wordende man die terugkijkt op de tegenslagen in z’n leven. Met 55 jaar te oud om te leven? Dan heb je een ander probleem: depressie of een verstoord gevoelsleven. Daar kan ik niet over oordelen en laat dit dus bij Dylan. Hij had kennelijk de behoefte zich zó te uiten en niet anders.

Volstrekt ongeloofwaardig vind ik de tekst en melodie van Make You Feel My Love als je eerder regels hebt gezongen als:
I'm sick of love, I wish I'd never met you - I'm sick of love, I'm tryin' to forget you. en:
I was all right 'til I fell in love with you.
Vanwaar die wending naar de romantische gevoelens? Het blijft een oppervlakkig nummer. Muzikaal weinig boeiend en de tekst … tsja, waar heb ik die eerder gehoord.

Uitgesproken zwakke momenten beleven we, ondanks de aardig gevonden riff, in Million Miles en Can’t Wait. Highlands is alleen interessant vanwege de tekst die bij vlagen kan amuseren, maar melodieus is het onder de maat en dan is de lengte al gauw een bezwaar.

Time Out Of Mind wordt vaak genoemd als eerste deel van een trilogie. Ik geloof niet dat Dylan bij het maken van dit album al een concept in zijn hoofd had voor een trilogie of een thematisch aansluitend vervolgdeel. Zo gaat hij nooit te werk. Hij doet wat hij op dat moment wil of moet doen en heeft geen planbord aan de muur hangen. Opvolgers Love And Theft en Modern Times zijn goede (betere) vervolgalbums, met meer Americana dan op dit album, maar een drieluik kan ik er niet in ontdekken.

Samenvattend kom ik niet verder dan mijn waardering voor Standing In The Doorway, Tryin’To Get To Heaven en … Not Dark Yet ? Nee, dat moest er ook nog bijkomen !

I was born here and I’ll die here against my will
I know it looks like I’m moving, but I’m standing still
Every nerve in my body is so vacant and numb
I can’t even remember what it was I came here to get away from
Don’t even hear a murmur of a prayer
It’s not dark yet, but it’s getting there

oef!

Leuk stuk, Fedde. 'Standing in the Doorway' is mijn persoonlijke favoriet van dit album, dat ik later nog ga bespreken. Eerst nog de twee voorgangers, volgestouwd met interpretaties, covers e.d. van andermans werk, bespreken. Dan eens kijken of ik me helemaal kan vinden in je bespreking.