Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)

Ik ben er zelf zo ongeveer wel mee begonnen. Ik had deze in een box (vreselijk onhandig ding trouwens) met Oh Mercy, deze en "Love and Theft". Tientje bij de FRS in mijn geval. Maar als je zo dat boxje kunt scoren (en zeker voor deze prijs), doen.

Die "box" is toch gewoon een kartonnetje met drie CD-hoesjes erin? Of heb ik een ander soort box gezien? Want dat kartonnetje ken je best weggooien, en dan heb je gewoon drie fantastische ceedeetjes erbij in je platenkast

Gisteren de nederlandstalige versie van Huub van der Lubbe gehoord bij De wereld draait door, de uitzending waarin Martin Bril uitgebreid werd herdacht.
Tja.....
Mag je Dylan eigenlijk wel vertalen? Er zaten een paar akelige stoplappen in de tekst van Huub, maar de vraag is dan ook: waarom zou je Dylan vertalen? Zing hem in de originele tekst.
Daar komt bij dat , hoewel Huub een goeie zanger is voor het repertoire van De Dijk, hij toch net de subtiliteit mist die voor een Dylantekst vereist is: de frasering, de buigingen, hard en zacht en dat soort dingen.
Maar misschien was Huub ook wel van slag, zoals iedereen die dag, en in dat programma.

Hmm een week of 2 daarvoor had van Dik Hout dit nummer ten gehore gebracht in de DWDD (met de door Huub vertaalde tekst) en dat was zo tenenkrommend slecht dat deze uitvoering door Huub me allezins meeviel.

Dylan is waanzinnig populair tegenwoordig en ik ben zo bang dat we een hele hausse aan Dylanvertalingen gaan krijgen. Jan Rot is de enige die ik zo iets zou durven toe vertrouwen, maar asjeblieft niet jan en alleman die straks aan komt zetten met "als een rollende steen" en "nog een kopje koffie voor ik ga".....
Huub van der Lubbe's vertaling van Make you feel my love voegt toch helemaal niks toe. Hij schrijft toch zelf best aardige teksten over zulke thema"s, waarom dan proberen een tekst met Dylan's idioom met hangen en wurgen in een rijmend nederlands te zetten?

Nou, het is geen kartonnetje in elk geval. Wel van karton aan de buitenkant, aan de binnenkant plastiek waarin de cd's gestopt zijn, zonder hoesje. Ook de cd-boekjes zitten er in.

Ai, dat is behoorlijk vervelend, ja. Maar hé, voor een tientje mag je niet klagen. Zeker niet gezien het drie top-albums zijn

Gezien mijn stemmen op die albums valt dat ook wel weer mee, maar mijn bescheiden mening.

Twee keer 4,0* en 'n keer 3,5* is toch lang niet slecht, dunkt me. Ik heb slechtere albums gescoord voor 'n tientje

Daar zit ook wat in. Bij top-albums denk ik toch meer richting 4,5/5 eigenlijk, maar nu geraken we off-topic.

Ik vind dit een goed album. Love Sick en Cold Irons Bound zijn de toppers, lichtelijk industriëel overkomende bluesnummers. Ook de rest kan me zeker bekoren, hoewel ik Highlands iets te erg aan de lange kant vind en de tekst ronduit zwak.

Ik heb eindelijk het album. Na twee luisterbeurten kan ik concluderen dat ik dit leuke muziek vind waarin ik nog moet gaan groeien. Bij het eerste nummer schrok ik effe van Dylans stem maar dat wende al heel snel waarnaar ik lekker verder kon luisteren. Ik vind buiten dat een beetje duister album, iets wat de cover voor mij goed weer geeft.

Och, schijt eraan: ik geef ook deze de 5,0* die 't verdient. Van de electronisch aandoende instrumentatie, tot de platgestampte productie van Lanois, tot Dylans krakende stem - alles aan dit album klopt gewoon! 72 volle minuten vermaak zonder een zwak moment.

En nu ik toch bezig ben: nummer 1 in m'n top 10. Highway 61 Revisited was de plaat waarmee ik Dylan ontdekte en is lange tijd mijn favoriete plaat van hem, maar het besef Time Out Of Mind te goed is voor een tweede plek heeft 'm van de eerste plek weten te stoten. Wát een album, wat een album, wat een album.

Jammer dat er opeens zo veel artiesten zijn die slappe versies van 'Make You Feel My Love' zingen. Ik wordt al bijna helemaal ziek van het nummer (althans, van die vreselijke Adele-versie). Maar "Time Out Of Mind" blijft één van Bob's beste albums, en ik denk ook wel de beste comebackplaat aller tijden. De 2003 versie van 'Cold Irons Bound' op de soundtrack van "Masked And Anonymous" (waar Bob zelf ook de hoofdrol in speelt) is zo mogelijk nog beter dan de versie op TOOM.

Ook leuk dat hij Neil Young noemt in 'Highlands'

Dit is zeker zijn beste plaat die hij maakte sinds Desire, en kwam ook nog eens op een moment dat zijn carriere min of meer voorbij leek. Ongemerkt één van de grootste en meest onverwachte comebacks uit de muziekgeschiedenis. Na deze plaat is hij bovendien nooit meer met bagger gekomen.

Wat is er dan anders aan die versie, ten opzichte van deze op Time Out Of Mind? Cold Irons Bound is namelijk een van mijn favoriete nummers van de plaat, en als er een versie van bestaat die zowaar nog beter is, dan wil ik 'm graag horen

De Maskes & Anonymous versie is live opgenomen, en de stem is vanzelfsprekend nog rauwer dan op Time Out Of Mind. De 2003 versie staat ook op de DVD die bij de limited edition van "Modern Times" zit.

Deze bedoel je? Inderdaad een prima versie - lekker rauwe stem van Dylan inderdaad (en 'n lekker droge kop ook) -, maar wat mij betreft niet per se beter dan de albumversie.

Die bedoel ik ja. Ik draai die versie regelmatig keihard en naar mijn mening is ie beter. Als je Dylan-fan bent kan ik die soundtrack wel aanraden: er staan namelijk 4 nieuwe Dylan-tracks op.

Ik zal deze ook eens proberen; ik ben niet echt een groot liefhebber, maar ik kan hem zeker als (invloedrijk) artiest wel waarderen en heb zelf 2 albums van hem (Desire en BIABH). Zijn werk van de laatste 10 jaar ken ik niet, maar krijgt wel goede kritieken; of het me dan ook 'smaakt' is een tweede, maar niet geschoten is altijd mis....

hallo allemaal.ik ben redelijk "vers" tussen al deze bob dylan kenners en liefhebbers hier.

ik had ooit eens het album times are a changin gekocht en vond dat altijd echt een goed album. het klonk in mijn oren een beetje als 'lekkere protest nummers uit de hippie tijd' ha ha { het nummers spanish boots,man man wat een tekst}
mijn voornemen was dan nog altijd eens meer dylan albums aan te schaffen. nooit van gekomen tot ik de film i`m not there zag.helemaal verliefd meteen alle albums gedownload (ja,download) en beluisterd. wat heb ik een tijd om in te halen!! deze briljante man heeft zoveel albums gemaakt,en als je van het ene album gek ben hoeft dat nog geeneens een garantie te zijn een ander album ook mooi te vinden.alles is zo verschillend in stijl !!
heb inmiddels in een jaar tijd het meer en deel op cd weten aan te schaffen,zover mijn budget het toeliet. Blood on the tracks (simple twist of fate/your a big girl now) Nashville skyline , Free wheeling etc etc ,ik heb ze allemaal.
wat me vooral opviel is het totaal verschillende stem geluid van de albums - wat ik eigenlijk niet begreep.luister naar een nummer als Don't Think Twice It's All Right en dan naar Lay Lady Lay. het lijken twee compleet verschillende mensen! leeftijd?
nou lees ik hier dus dat hij iets aan zijn stem heeft?
dat verklaard dan ook het 'joe cocker' gehalte op deze cd
zijn stem is hier helemaal naar de klote.
deze cd,die ik vanavond voor het eerst (!!) luister aangezien ik de latere cd`s van dylan eigenlijk nog links heb laten liggen.
ik moet zeggen,
iedereen heeft het hier bv over Make You Feel My Love maar dat ene nummer.
dat nummer; Standing In The Doorway.

dit moet in mijn hele musicale carriere -ik ben 32- toch wel een van de mooiste, gevoeligste en gebroken nummers zijn die ik ooit gehoord heb.wat een emotie.
schitterend.

4* voor deze plaat op de eerste luister avond.{3,5 voor de hele plaat tot nu toe,de exstra punt voor track 3}

Een grimmige plaat, en dat op die leeftijd. Het privéleven van Dylan is erg wazig, en daarom kunnen we alleen maar gissen dat er, het kan bijna niet anders, iets moet misgegaan zijn. De tekst van "Cold Irons Bound", bijvoorbeeld, is zware kost. Het hele album is een soort beklag over een onbereikbare liefde. Maar "Make You Feel My Love" is de liefdesverklaring die de boel een beetje opheldert. Is er nog hoop? Daarvan zijn we niet zeker: "Highlands" zorgt voor een open einde van het album. Maar Dylan schrijft 'There's a way to get there, and I'll figure it out somehow'.
En zo had hij alweer een plaatje van formaat afgeleverd.

Ik vind die raspige stem uitstekent bij dit album passen. Het hoordt gewoon bij het geheel plaatje altans voor mij dan.

Dat is natuurlijk het grootse aan Dylan: hij gaat mee met zijn tijd en past zijn muziek aan aan zijn leeftijd. Op zijn 24ste zong hij als een boze jongeman, op zijn 68ste zingt en schrijft hij als iemand van 68. Belachelijk dat idolen van 30 jaar geleden nu nog steeds puberaal rondspringen en over banale dingen zingen.

Ze zeggen dat dit het beste album van Dylan is om mee te beginnen. Maar ik vind dit toch nog tamelijk alternatief, muziek waar je heel erg aan moet wennen. Nou, ja... Ik blijf 'm draaien. Ik ga nog geen stem geven.

Ik zou met Highway 61 Revisited beginnen, of Blonde on Blonde.

Highway 61 Revisited lijkt me ook het beste beginpunt; midden in zijn hoogtijdagen (lees: zijn bekendste periode). Time Out Of Mind is een geweldig album, maar totáál niet representatief voor het oeuvre van Dylan. Aan de andere kant: er is geen enkel album dat in zijn eentje Dylans veelzijdigheid weer weet te geven.

Voor mij blijft dit idd een van de platen die je het langst draait van dylan, je raakt op deze echt niet uitgekeken ( niet dat je dat bij de rest snel hebt, maar deze blijft gewoon enorm lang in de lader zitten.)

Hier kan ik kort over zijn: zonder twijfel de beste Dylan sinds Oh Mercy.

Zonder twijfel de beste sinds World Gone Wrong.