Soup - Visions (2021)

Een tip voor de liefhebbers van deze plaat: de 2LP limited edition is nog te koop via Soup's Bandcamp. En dat betreft de extended versie van dit album welke een kleine 20 minuten langer duurt. Hiervoor hoef je niet de ultra limited edition te bestellen, maar volstaat de versie van 34,95.

Een samenvatting wat je kunt verwachten op de extra LP:

1: Orbit pt 1: net als Skins een track die in tweeën is geknipt. Dit begint net als het begin van Skins heel klein met alleen piano. Later voegen de strings zich erbij en zijn behoorlijk dominant. Het nummer eindigt met synth klanken. Mooi begin!
2: Gatekeeper: de eerste echte song van het extra materiaal. Relatief kort. Hier ook de distortion zoals op veel albumtracks, maar minder heftig. Prima track, maar niet wereldschokkend.
3: Orbit pt 2: WAT EEN TRACK!!! Alleen al voor dit nummer zou je deze plaatversie moeten kopen. Zou deze op het originele album hebben gestaan, zou het zeker door velen (waaronder mij) als favoriet zijn aangevinkt. Deze track heeft alles. Een goede opbouw, goede melodieën, dynamiek. Echt fantastisch!

Zijde D heet **** en is onbeschreven. Tenzij de band het leuk vond om 20 minuten static als bonus toe te voegen

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Soup - Visions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Soup - Visions
De Noorse band Soup duikt ook op Visions weer diep in de archieven van de symfonische rock van lang geleden, maar slaagt er ook dit keer in om een eigen draai te geven aan alle invloeden uit het verleden

Ik ontdekte de Noorse band Soup een jaar of acht geleden en was direct fan. Soup maakte destijds een mix van progrock en post-rock, die op een of andere manier verrassend toegankelijk klonk, wat zeker niet vanzelfsprekend is in deze genres. Met Visions volgt Soup een volgend hoofdstuk toe aan haar oeuvre. Het is een buitengewoon fascinerend hoofdstuk geworden. Soup duikt dit keer wat dieper in de archieven van de symfonische rock en tikt een aantal hoofdrolspelers uit dit genre aan. Soup klinkt dit keer wat bombastischer en ook wat experimenteler, maar toegankelijke passages zijn nooit ver weg. Al met al weer een fraai album van de band uit Trondheim.

De Noorse band Soup ontdekte ik in 2013, toen het album The Beauty Of Our Youth verscheen. Het was een opvallend album waarop invloeden uit de post-rock en de progrock werden gecombineerd met bij vlagen behoorlijk toegankelijke rockmuziek. Het in 2017 verschenen Remedies, waarop het geluid van de band wat opschoof richting progrock en psychedelica, vond ik nog een stuk indrukwekkender en ook het een jaar later verschenen live-album Live Cuts beviel me uitstekend.

De band uit Trondheim keert deze week terug met Visions, als ik goed heb geteld het zevende album van de band. Visions is niet te vinden op de streaming media diensten, waarmee de band een duidelijk statement probeert af te geven. Ik kan me op zich wel iets voorstellen bij de bezwaren die muzikanten tegen de streaming media diensten hebben, maar ook Soup kan de wereld niet veranderen en snijdt zichzelf waarschijnlijk alleen maar in de vingers door het nieuwe album niet aan te bieden via de platforms die muziek onder de aandacht kunnen brengen van een wereldwijd publiek.

Visions staat gelukkig nog wel op bandcamp, zodat je het album toch kunt beluisteren zonder het direct te moeten aanschaffen. Ook het nieuwe album van de Noorse band is weer een heel interessant album. De muziek van Soup is in de loop der jaren wel wat minder toegankelijk geworden en kruipt nog wat dichter tegen de symfonische rock uit de jaren 70 aan. Op hetzelfde moment zoekt de band wat nadrukkelijker het experiment, wat van beluistering van Visions een fascinerende luisterervaring maakt.

Het nieuwe album van de Noren bevat slechts vijf tracks, maar deze zijn wel goed voor bijna veertig minuten muziek. De luxe versie die verkrijgbaar is via de bandcamp pagina van de band en ook in de winkels ligt voegt nog 20 minuten muziek toe.

Met name de mellotron speelt een voorname rol op het album, waardoor je de invloeden uit de symfonische rock er in bakken af kunt scheppen. In de meest melodieuze momenten hoor ik flink wat invloeden van Pink Floyd, maar ook de andere groten uit de symfonische rock en de progrock komen met enige regelmaat voorbij. Soup vertrouwt echter niet alleen op de keyboards, maar geeft ook de gitaren een prominente rol. Deze gitaren zijn verantwoordelijk voor melodieus gitaarspel met een hoog Pink Floyd gehalte, maar op Visions worden hier en daar ook hoge gitaarmuren opgebouwd.

Waar de muziek van Soup een jaar of acht geleden nog behoorlijk toegankelijk was, is Visions zo nu en dan zware kost vol bombast en daar moet je van houden. Hiertegenover staan meer ingetogen en bijna folky passages, die weer herinneren aan Genesis in haar meer ingetogen momenten. Genoeg te genieten dus voor een ieder die symfonische rock tot zijn of haar jeugdliefdes of jeugdzonden rekent, maar ook liefhebbers van eigentijdse rockmuziek met invloeden uit de progrock zijn bij Soup aan het juiste adres.

Zeker bij eerste beluistering is Visions een behoorlijk overweldigend album, waarop verschrikkelijk veel gebeurt. Het zevende album van Soup gaat nooit een lichtvoetig album worden, maar ik moet zeggen dat het bij herhaalde beluistering wat minder zwaar overkomt, dan toen ik er voor het eerst naar luisterde. De geluidskwaliteit op bandcamp is overigens niet optimaal, dus om echt te kunnen genieten van de nieuwe van Soup moet toch echt in de buidel getast worden. Erwin Zijleman

You have insight. thank. you.