IDLES - Crawler (2021)

Amper een jaar na het verschijnen van Ultra Mono laten Joe Talbot en de rest van de IDLES mannen weer van zich horen. Vanwege de beperkte mogelijkheden om op te treden, benutten ze de tijd door opnieuw de studio op te zoeken. Crawler is misschien wel minder hard dan het eerdere werk, de confrontatie is er niet minder om. De frustraties tegen de oneerlijke wereld worden op de kritische vlijmscherpe kettingzaag riot punkrock van The New Sensation na niet meer geuit. Blijkbaar hebben ze naar de wisselend ontvangen voorganger iets goed te maken. Het is eenvoudiger om het lontje aan te steken en een bom doeltreffend tot ontploffen te brengen, dan om deze zelf te fabriceren. IDLES verkeert nu in die experimentele laboratoriumfase, en gaat volgens die kernbeginselen te werk.

De getraumatiseerde vocalist duikt juist dieper in zijn eigen verleden, en ik kan je verzekeren dat deze alles behalve rooskleurig was. De nadruk ligt dus veel meer op het persoonlijke emotionele vlak. Door deze vorm van zelftherapie komt de zanger veel sterker uit de strijd. Het tempo gaat flink omlaag bij MTT 420 RR. Een momentopname die zich in slow motion in het hoofd van Joe Talbot afspeelt. Drukkend en verdovend, als een hartslag die de adrenaline rondpompt. De kettingreactie welke de radertjes steeds sneller laat draaien. Een frontaal, bijna dodelijk verkeersongeluk met een motorrijder zorgt voor een belangrijk keerpunt in het leven. Are you ready for the storm? Die storm breekt vervolgens los in het brute gitaarspel van de dierlijke oerinstinct oproepende angstkreten van Mark Bowen. Jon Beavis doet daar nog een schepje bovenop en laat op het moment dat hij ze niet meer kan bedwingen, zijn stevig vastgehouden drumpatronen los. Theatraal als verwarrende duistere postpunk. Het roekeloze stuurloze Car Crash is het loeizware ziekelijke verlangen om onder invloed van drugs dit moment te herbeleven en sluit aan op de doelloos rondrijdende clip van het vorig jaar verschenen Grounds.

De sprint is ingezet. The Wheel, met agressieve glamrock gitaarpartijen, 160 kilometer per uur als een spookrijder de snelweg trotseren. De levensklok tikt hol dreigend door in de denderende basslagen van Adam Devonshire. Familiaire verslavingsdrang eist het leven op van een zwaar drinkende moeder. Joe Talbot, als machteloze schoolkind toekijkend om later in diezelfde neerwaartse spiraal weg te zakken. Dezelfde antwoorden zoekende welke het vragende Brutalism oproept. Een blinde vlek die pijn omzet in woede. De lege vintage gothic track When the Lights Come On strijdt tegen de ouderdomsangst. Drugs nemen om je high te voelen en de jongere generatie bij te benen. Dansen is overleven, dansen is escapisme. Geesten uit het verleden, gevoed met zelfvernietigingsdrang.

Is er nog hoop voor Joe Talbot? Natuurlijk, al bungelt hij nog net op het verkeerde randje van de scheidingslijn. De sentimentele emocore zielenknijper The Beachland Ballroom is een heuse om vergeving vragende relativerende soulsong. Crawl! Vallen en opstaan om daarna weer keihard knock-out gaan. Oppeppende vechtersmentaliteit die negatieve energie en overlevingsdrang opwekt. Het leven is verrot, en uiteindelijk ben je zelf degene die de bloedende wonden dicht moet branden. Het eerste gedeelte van Crawler legt de rokende rotzooi bloot, vervolgens kan bij het met iconische freejazz saxofonist Colin Webster versterkte overloaded Meds het puin ruimen beginnen. Medicate, meditate, medicate. Terugvallen in de cocaïne verslavende grootheidswaan van King Snake en de deathmetal grunts die het hellevuur van The End flink opstoken. Bezinking en bezinning. Worstelend en wegglijdend in de deprimerende cold turkey mantra Progress. Crawler is zelfs nog puurder en overtuigender dan Ultra Mono. Zolang de wegen maar dood blijven lopen, levert het genoeg betekeningsvolle waanzin op.

IDLES - Crawler | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hemels. Wanneer ik naar de nieuwe plaat CRAWLER op de koptelefoon luister bespeur ik de opgekropte frustratie en sluimerende agressie die de band IDLES overheersen en als een vulkaan op het punt van ontploffen staat. De onweerstaanbare goesting wordt hierdoor bij mezelve zodanig opgewekt dat ik me moet bedwiningen om niet als een wildeman om me heen te meppen en het interieur van mijn nederige woning tot moes te verpulveren. Waar is toch de dwangbuis tijdens deze aanstekelijke muziek dat enkel kan leiden tot complete anarchie en chaos?

Voor de geïnteresseerden, ze hebben in een klein half uurtje een geweldige performance gegeven bij 'In the basement'. Zie https://youtu.be/7rdSlshLV9U

Als ik naar mijn LastFM kijk zie ik dat bijna 1000 nummers heb beluisterd van dit album. Al vanaf de eerste luisterbeurt klikte hij helemaal en vol overgave. Het album is (g)rauw, donker en intens, vanaf minuut 1 gaat het gaspedaal vol in. Bijna elke week komt hij wel een keertje in zijn geheel langs. The Beachland Ballroom is mijn persoonlijke favoriet, nauw gevolgd door Car Crash en The Wheel.

De volgende evolutie in de reis van IDLES, ik kan niet wachten op wat de volgende bestemming gaat zijn.

Idles staat met zijn topalbum 'Crawler' voor de grote doorbraak. deric raven 's laaiende review, ergens hierboven, nog eens herlezen en al opgesnoven hoe ook in 't publiek hier op Rock Werchter 2022 de verwachtingen torenhoog gespannen staan. 't Begint te dagen: straks op de Main Stage wordt het hun grote lakmoestest. Vrijdagnamiddag, 1 juli, staat de Idles-bom te ontploffen?

We komen intussen al van ver van over de wei, maar precies als vanuit de underground waait de Bristol-postpunk van Idles al toe. De verre vocals van zanger-frontman Joe Talbot brengen Jim Morrison in trance terug onder de Werchterse hemel of ook een dan héél furieuze Iggy Pop. We zien Talbot, met zijn Verhofstadt-tandspleetjes en beaderd voorhoofd, hij staat daar wild ogend oog in oog met zijn publiek. Wees gerust, hij spreekt ze even vaak doorleefd smilend, heel open en innemend toe. Ha, hilarisch is Idles wildbebaarde leadzanger, Mark Bowen. In zijn met fiftiesbehang bebloemde lange jurk beenschaart ie voortdurend als een psychiatrische AC-DC-er over het podium en uiteindelijk duikt ie, netjes onder de stagediving-verbodsbordjes, mooi de massa in. Bassist Adam Devonshire doet zijn werk niet minder vervaarlijk. Goed, samen met  Lee Kiernan en mokerende John Beavis doen ze eigenlijk allemaal niks onder in totale weirdness. Nog maar eens een heftig scanderende band hier. Wilde postpunk. Het leven in Idles' moshpit oogt helemaal op zijn ruigst. Een massa adrenaline hebben die kerels, constant Engelse f**ck-offs, geweldige drums, microfoons tierend bijna half afbijten, een totaal imponerende sound! Zanger Joe doet geen moeite, nee, geen moeite om mooi in de toon te zingen. Zelfs in zijn 'zoetere' nummers als 'A Hymn' niet, waar het foute zo charmant opvalt. Maar wat een karakter en power stralen hij en zij samen uit. Dan kom je meteen met héél veel weg. Maakt zo dat de halve zopas nog zonnende wei al uit het lome zand is rechtgeveerd. Indrukwekkend. Kennen ze nu plots Idles, dat zijn verraste toehoorders stelselmatig alleen maar ziet vermenigvuldigen. Wordt het ook even tijd om met de al uren vooraan insijpelende mentaal afwezige Metallica-fans te dollen. Ze zijn er al overal, ze zijn net als het nu weer goeie weer, dé vaststelling van de dag. "Save your energy, nooit gedacht ooit met jullie de frontstage te delen", grapt ie, geen greintje kwaadaardig. Maar behoorlijk maatschappelijk gedreven ook, Idles. "Long live the immigrants in your country and in mine" en nog zo wat items.
De passage van Idles, da's gewoonweg een verpletterende nieuwe festivalact aan het firmament, uniek om die te zien en te herzien. Voldoening tot in het lyrische bij iedereen die er al spontaan voor openstond. Een groep sindsdien fier vermeld door wie daar ter plekke door hen werd omgewalst. Zo was het, je zag het zo, op en heel ver over de Werchterwei, een zuivere vijf sterrenprestatie!
Setlist: 'Colossus', 'Car Crash', 'Mr. Motivator',
'Mother', 'Divide and Conquer', 'The Beachland Ballroom', 'Never Fight a Man With a Perm',
'Crawl!', 'A Hymn', 'The Wheel', 'Danny Nedelko',
'Rottweiler'.